Σχολιάκι 352 (14/9/2017) Μετανάστες παντού ! (Μια αμερικανική πραγματικότητα…)

Όλα πλέον στην εποχή μας είναι με ακρίβεια προγραμματισμένα. Σου λέει: «Στις 16 και 23’» ο τυφώνας Ίρμα, θα χτυπήσει στην τάδε ακτή, στο τάδε σημείο. Εντυπωσιακό! Οι μετεωρολογικές προβλέψεις έχουν καταλήξει να είναι τόσο συγκεκριμένες, τόσο αδυσώπητες, όσο και αναγκαίες. Η αμερικανική Ήπειρος «πρέπει» να γνωρίζει την έκβαση των καταστροφών τής κάθε μέρας, του κάθε μήνα, της κάθε περιόδου. Εκεί, οι τυφώνες, οι θύελλες, οι καταιγίδες και οι τροπικοί κυκλώνες, είναι συχνές απειλές που καταστρέφουν στο πέρασμά τους, ανθρώπινες ζωές, περιουσίες, σπίτια, πόλεις…
Το συγκλονιστικό κι απίστευτο θέαμα, το παρακολουθούμε από τις πολυθρόνες μας, μέσω τής τεχνολογίας, σε όλη του την μεγαλοπρέπεια κι εμείς, ο «άλλος κόσμος» που κατοικοεδρεύει στο άλλο ημισφαίριο. Παρακολουθούμε λοιπόν έναν ολόκληρο πολιτισμό να χτυπιέται αλύπητα από την κλιματική αλλαγή, η οποία και προκαλεί αυτά τα καταστροφικά και βίαια φυσικά φαινόμενα. Η κλιματική αλλαγή, που για τον Ηγέτη ς Τραμπ είναι, υποβαθμίζοντας τα φαινόμενα, πομφόλυγες προερχόμενες από τα σκοτεινά «συμφέροντα της Κίνας» (!!!), η οποία θέλει να πλήξει την αμερικανική οικονομία και δεν περνάει από τη σκέψη του πως οι δραστηριότητες και οι αρνητικές παρεμβάσεις τού ανθρώπου στη φύση, είναι οι παράγοντες που αλλάζουν και επιδρούν στο κλίμα, πως η αλόγιστη και απερίσκεπτη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων οδηγεί στην καταστροφή τού φυσικού περιβάλλοντος, πως εν τέλει, «θυμώνουν» την παντοδύναμη Φύση…

Θαρρείς όμως και η Φύση το ανταποδίδει, ή ορθότερα, εκδικείται. Με τυφώνες, θύελλες, τσουνάμια, σεισμούς, λειώσιμο των πάγων, πλημμύρες, καταιγίδες Katrina, Irma, hurricane Andrew ή Γουίλι-Γουίλι και άλλες ονομασίες, όλες με ειδικά φονικά χαρακτηριστικά και με ταχύτητες ανέμων των 200, 250, 350 χιλιομέτρων!!! Μια απίστευτη πραγματικότητα που χτυπάει, εκτός από την Ασία και την Αμερική, πολλές περιοχές στον Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό (απορώ γιατί του τελευταίου τού δώσανε αυτό το όνομα)…
Αυτές τις μέρες παρατηρούμε, για άλλη μια φορά, καταστροφές περιουσιών και υποδομών, αμέτρητους θανάτους ανθρώπων και ζώων στη Φλόριντα, το Μαϊάμι, την Τάμπα, την Καραϊβική, κα.

Τα ασθενοφόρα, τα ναυαγοσωστικά συνεργεία, τα πυροσβεστικά σώματα, αεροπλάνα και ό,τι μπορεί να διατεθεί προς διάσωση, είναι στην ημερήσια διάταξη. Καταστροφές, αφανισμός και δυστυχία, διώχνει τους ανθρώπους από τα σπίτια και τις περιοχές τους, οι πόλεις κηρύσσονται «ακατάλληλες» για κατοίκηση και στρατιές εσωτερικών μεταναστών, από τις αμερικανικές πόλεις, μετακινούνται και ξεριζώνονται προς άγνωστη κατεύθυνση…
Ένας άλλος τύπος «περιπλανώμενου κι ανέστιου μετανάστη» δημιουργείται από τη μανία τού «θυμού» τής Φύσης.
Αναρωτιέμαι: Μήπως αυτός ο ιδιότυπος… «πόλεμος» τυφώνων, πλημμυρών, πυρκαγιών, δασών, συγκρινόμενος με έναν παραδοσιακό πόλεμο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως διαφορετικός, απλά και μόνο επειδή απουσιάζει η άμεση παρουσία τού ανθρώπινου παράγοντα εχθρού; Ούτως ή άλλως οι καταστροφές ψυχών και υποδομών είναι το κύριο χαρακτηριστικό των πολέμων και αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο θεωρώ πως η ισχυρή Αμερική βρίσκεται σε… κλιματικό πόλεμο, από τη στιγμή που τα ακραία φυσικά φαινόμενα ξεσπούν στο θαλάσσιο, γήινο και οικιστικό περιβάλλον της, αφανίζοντας τα πάντα στο πέρασμά τους.

Η άλλη εικόνα είμαστε εμείς, οι του άλλου ημισφαιρίου… Οι εκδηλώσεις καταστροφικών φυσικών φαινομένων στην ευρωπαϊκή επικράτεια, δεν συγκρίνονται με εκείνες άλλων περιοχών τού πλανήτη. Όλα είναι διαφορετικά, παρ’ όλο που δεν λείπουν και από τη δική μας γη οι καταστροφές. Όλα τα παρακολουθούμε μέσα στη συσκευή τής τηλεόρασης, απ’ όπου βλέπουμε το δράμα τής κοινής μας πατρίδας, του πλανήτη Γη, να εξελίσσεται ταχύτατα και τραγικά.
Η κατάληξη πολλών κατοίκων τής αμερικανικής γης έχει κοινά σημεία με τους μετανάστες-πρόσφυγες, οι οποίοι κατακλύζουν πολλές περιοχές της Τουρκίας-Ελλάδας-Ιταλίας και όπου αλλού οι ξεριζωμένοι περιπλανώνται και βασανίζονται. Δεν είναι το ίδιο, αλλά η ουσία δεν είναι ο ξεριζωμός; Από άλλες αιτίες βέβαια, αλλά και οι της Αμερικής καταστράφηκαν και εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, το βιο τους, πήραν τις φαμίλιες τους και κίνησαν για δρόμους άγνωστους, προς ένα μέλλον αβέβαιο…
Αλήθεια, πού αλλού να τους εντάξω αν όχι σε δοκιμαζόμενους μετανάστες, μέσα στη χώρα τους; Τέτοιες σκέψεις με οδηγούν σε τέτοια συμπεράσματα. Υπάρχει πάντα ένας εχθρός, ο οποίος δημιουργείται είτε από οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, είτε από τις φυσικές δυνάμεις τού οικοσυστήματος, όπως ένας σεισμός, ένα τσουνάμι και άλλα ισχυρά παρόμοια φαινόμενα. Και οι δυο περιπτώσεις χτυπούν αλύπητα τον ανθρώπινο παράγοντα και τοποθετούνται αρνητικά, απέναντι στη ζωή και στη δημιουργία, με τον σκληρότερο και τον πιο απάνθρωπο τρόπο. Οι καταστροφικοί πόλεμοι απανταχού στον πλανήτη, μόνο αυτό διδάσκουν. Την τραγωδία και τον αφανισμό σε όλο τους το μεγαλείο.

Η αμερικανική περιπέτεια, των φονικών φυσικών φαινομένων, είναι από τις πρώτες ειδήσεις τού πλανήτη. Όχι πως είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Είναι, πράγματι, σχεδόν πάγια ετήσια συμφορά και δεν αποτρέπονται. Το μόνο που μπορεί να κάνει ο ανθρώπινος παράγοντας είναι, να πάψει να… προκαλεί την μοίρα του, να μολύνει την ατμόσφαιρα και να καταστρέφει το οικοσύστημα με ενέργειες που συμβάλουν στην αναστάτωση τού πλανήτη, καθώς ο ακραίος ανταγωνισμός ισχύος, η εξοπλιστική και πυρηνική μανία των εξουσιών, παραβιάζουν κοινές συμφωνίες και ξεχνούν τον σημαντικότατο παράγοντα της μάνας Γης…
Τελειώνοντας, το βιντεάκι που παραθέτω καταγράφει με τον πιο παραστατικό και φυσικό τρόπο την ανυπέρβλητη δυσκολία τού ανθρώπου να αντισταθεί στη μεγάλη μάνα όλων μας: Εκείνη τής Φύσης…
Νότης Μαυρουδής

http://www.newsbomb.gr/bomb-tv/diethnh/story/820055/sygklonistiko-vinteo-irma-deite-pos-einai-na-perpatas-se-synthikes-tyfona-poy-trexei-me-190-xlm-o

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 351 (9/9/2017) Αποτρόπαιο έγκλημα…

Πικρή, πολύ πικρή, η επικαιρότητα για τον συνάδελφο φλαουτίστα Παναγιώτη Δράκο, ο οποίος συνελήφθη για παιδεραστία και για παράνομη κατοχή όπλων.
Η είδηση συγκλόνισε όλους όσοι τον γνώρισαν και συναναστράφηκαν ή συνεργάστηκαν μαζί του και αυτοί ήταν πολλοί, ίσως αμέτρητοι, καθ’ ότι, σημαίνον πρόσωπο στο χώρο τής Μουσικής. Το γεγονός, μοιάζει να συμπαρασέρνει και να κηλιδώνει, με τον χειρότερο τρόπο, τους διδάσκοντες μουσικούς, αφού η μιντιακή λάσπη άρχισε να εκσφενδονίζεται από δω κι από κει…
Είναι περίεργο, αλλά μας πήρε η μπάλα… όλους και οι πρώτες ψυχολογικές μας αντιδράσεις, μετά το αυτονόητο σοκ, παρέπεμπαν σε ντροπή και ανακλαστικά… ενοχοποίησης , λες και είχαμε… «συμμετοχή» σε ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα, σε μια ποταπή πράξη τού ανθρώπινου όντος. Την παιδεραστία!

Το δυσάρεστο αυτό συναίσθημα της ντροπής, για τον συνάδελφο μουσικό που δεν μπόρεσε να δαμάσει τα ζωώδη ένστικτά του, ίσως να οφείλεται και στην επίγνωση ότι ο καθένας μας κρύβει ένα κτήνος στον πυρήνα τού χαρακτήρα του. Ένα ζώο που θα πρέπει να παλεύεις συνεχώς μαζί του, να το πιάνεις μια ζωή από τα κέρατα, ώστε να μπορέσεις να πορευτείς με την ιδιότητα του ανθρώπου. Ον δηλαδή με έναρθρο λόγο, λογική, πνευματικές και ηθικές αξίες. Το γεγονός τής παιδεραστίας μας ξεπερνάει! Ειδικά στην περίπτωση κατά την οποία ο ένοχος είχε την δυνατότητα της καλλιέργειας που προσφέρει ο πολιτισμός, τού οποίου μέρος είναι και η μουσική.
Τότε, όποια κι αν είναι η πρώτη ανακλαστική αντίδρασή μας για τον ασελγή, μετατρέπεται αυτομάτως σε οργή, θυμό, και ακραίες εκδικητικές διαθέσεις απέναντί του.
Γινόμαστε κι εμείς… δήμιοι τού χειρότερου δημίου!

Δεν γνωρίζω πώς να διαχειριστώ μια τέτοια οργή απέναντι στην περίπτωση τέτοιου βιαστή παιδικών ψυχών. Προσπάθησα να «αναγνώσω» το θέμα από διάφορες πλευρές, μόνο και μόνο επειδή είχα στο παρελθόν γνωριμία μαζί του. Είναι η τυπική περίπτωση: «μα, ήταν καλό παιδί», «σπουδαίος μουσικός», «δεν είχε δώσει ποτέ αφορμή» και άλλα συνήθη, που λέγονται όταν ο κόσμος αιφνιδιάζεται μπροστά σε απίστευτες αλλά δυστυχώς αληθινές περιπτώσεις…
Μα, πού πάνε και φωλιάζουν όλες αυτές οι αρετές ενός ταλαντούχου μουσικού; Αναρωτιέμαι: εκεί όπου πάνε μένουν ακίνητες; Παγώνουν; Δεν μπαίνουν στη διαδικασία να λειτουργήσουν δημιουργικά; Να συμβάλουν ανανεωτικά προς την κατεύθυνση μιας ώριμης ποιοτικά προσωπικότητας; Πού μπορεί να καταλήγουν οι (μουσικές) ευαισθησίες, ο πειθαρχικός έλεγχος τον οποίο θα πρέπει να διαθέτει ένας εξασκημένος και έμπειρος μουσικός, πώς αυτοακυρώνονται αυτές οι ιδιότητες από έναν άνθρωπο τής Τέχνης, ο οποίος θα πρέπει να διαθέτει κατ’ εξοχήν ανθρωποκεντρικές σκέψεις; Ή μήπως όλα αυτά τα «πρέπει» ανήκουν σε απλές φιλολογικές βραδιές που συνοδεύονται με τσάι;
Ο εν λόγω ικανός μουσικός έχασε το προσόν τής δυνατότητας δημιουργικών χαρισμάτων μετά τις αποκρουστικές αποκαλύψεις των… ερωτικών του επιλογών.
Παιδεραστής και τυχοδιώκτης, απέδειξε πως τα… ευαίσθητα καλλιτεχνικά επαγγέλματα ουδόλως απομακρύνουν τον άνθρωπο από τη διαστροφή και τις κτηνώδεις πράξεις. Η καθημερινή ιστορία τού ανθρώπου διδάσκει πως το βάθος τής ανθρώπινης κατάντιας, είναι απύθμενο και ασύλληπτο. Ο άνθρωπος, όντως, είναι ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο.
Το μεγάλο ξάφνιασμα που υποστήκαμε, δεν είναι πως αποκαλύφθηκε ένας ακόμα παιδεραστής, αλλά πως αυτός, αυτή τη φορά, είναι «δικός μας», είναι «συνάδελφος» και μας συντάραξε το γεγονός.

Ο κλάδος λοιπόν ταράχτηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Σωματεία μουσικών, Μουσική εκπαίδευση με τα Ωδεία να πρωτοστατούν, Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, δημοσίευσαν ανακοινώσεις και αυστηρές καταγγελίες, δηλώνοντας το ξάφνιασμα και το δέος από μια τέτοια αποκάλυψη! Όλα συντείνουν στην εξοικείωσή μας με τη βία και το κακό και πως δεν θα ξαφνιαζόμαστε μπροστά τους πλέον. Κάποια αόρατη, ισχυρή δύναμη (ο καθένας ας δώσει ένα όνομα), θέλει να μας επιβάλλει φαίνεται να ζούμε χωρίς εκπλήξεις. Να περιμένουμε να συμβούν τα πάντα! Εξάλλου, δεν είναι λίγα όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε. Διαφορετικά θα έπρεπε να κλείνουμε ερμητικά τα μάτια και τα αφτιά μας και να προχωρούμε σε μια αυτιστική διάσταση του στιλ «δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω», αφήνοντας τα σημαντικά και τα ασήμαντα να περνούν από μπροστά μας, δίχως εμείς να τα αγγίζουμε…

Παράλογη η σκέψη να αγνοήσουμε ό,τι μας περιβάλει. Με συμβουλέψανε να μην ασχοληθώ με το ζήτημα του παιδεραστή, επειδή σπιλώνεται ο «χώρος» μας. Και πώς να το βγάλω απ’ το μυαλό μου; Αφού καθημερινά είναι βασικό θέμα συζήτησης στις παρέες, ενώ το διαδίκτυο έχει μεταμορφωθεί σε πεδίο ανθρωποφαγίας…
Ο εν λόγω μουσικός, καμάρι των ορχηστρών, των μαέστρων, των Ωδείων των οποίων υπήρξε συνεργάτης, μας έσπρωξε όλους να ξεπεράσουμε τα όρια και να συμπεριφερθούμε σαν Λαϊκό δικαστήριο. Ακούσαμε, παγώσαμε, καταδικάσαμε. Η παιδεραστία είναι η παραβίαση τής συλλογικής ηθικής. Όποιος την αγνοήσει, καίγεται! Αφού βεβαίως προηγηθεί η «θυσία» αθώων παιδικών ψυχών μέσα από την μεταμόρφωση του ανθρώπινου όντος, σε παραμορφωμένο κτήνος…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 350 (6/9/2017) Καλλιτεχνικός ακτιβισμός…

Στο ΒΗΜΑ της 18ης Ιουνίου (2017) θα βασίσω σήμερα το κειμενάκι μου αυτό, καθ’ ότι, επιμένω να υποστηρίζω πως η κυριακάτικη ανάγνωση εφημερίδων με πρωϊνό καφέ είναι μία από τις καλύτερες απολαύσεις…
Εκεί λοιπόν διαβάζοντας μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του ποιητή και μεταφραστή Στρατή Πασχάλη στην Λαμπρινή Κουζέλη, θαύμασα τον λόγο του. Ο ποιητής, γεννημένος το 1958, ξεκίνησε τη δράση του στη δεκαετία του ’70 με σοβαρότητα και βάθος, με έκανε να σταματήσω μερικές φορές την ανάγνωση τής συνέντευξης, για να σκεφτώ βαθύτερα τα σοφά σημεία τού λόγου του.
Σε μια συμπυκνωμένη και διαυγή ανάπτυξη της σκέψης του, ένιωσα πως θέτει σπουδαία ζητήματα προς ανάλυση στο τραπέζι των ιδεών. Η δημοσιογράφος ρωτάει για την περίοδο των πολλών θεαμάτων και ακτιβισμού που διανύουμε στην εποχή μας, με τις δημόσιες αναγνώσεις, τα φεστιβάλ ποίησης κλπ. Θα σταθώ στην απάντησή τού ποιητή, παραθέτοντάς την ολόκληρη:
«Ζούμε μια περίοδο καλλιτεχνικού ακτιβισμού αλλά αυτό δεν είναι καλλιτεχνική ζωή. Δεν έχει σχέση με τη δημιουργία και την ουσιαστική επικοινωνία, είναι απλώς μια εκτόνωση, δεν δημιουργούνται πυρήνες γοητείας και έλξης που να έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ουσιαστικού πολιτισμού. Είναι απλώς δράσεις, αλλά αυτό οδηγεί σε πολιτισμό; Οι άνθρωποι συμμετέχουν σε όλα αυτά, αλλά επηρεάζονται; Το ζήτημα είναι πόσο επιδρά κάτι, πόσο παρεμβαίνει. Στην εποχή του ο Κουν παρενέβη, ο Χατζιδάκις επίσης, ο Ελύτης και ο Σεφέρης παρενέβησαν, υπήρχαν νέοι τότε που διάβασαν ποιήματά τους, είδαν παραστάσεις τους, γοητεύτηκαν από αυτή τη μουσική και άλλαξε η ζωή τους. Σήμερα συμβαίνει ένας τεράστιος ακτιβισμός, όπως είναι ακτιβιστικά όλα. Όλοι δρούμε. Η τέχνη καταναλώνεται παρά δρα ουσιαστικά εσωτερικά.»

Άλλο «ακτιβισμός» και άλλο «καλλιτεχνική ζωή» μας τονίζει ο Στρατής Πασχάλης και είμαστε ίσως μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα μιας εποχής κατά την οποία συμβαίνουν καθημερινά αμέτρητες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, προβολές, ποικίλες παρουσίες, διαλέξεις, παρουσιάσεις καλλιτεχνικών δράσεων… Ακτιβισμός! Θα έλεγε εύκολα κανείς πως, όμοια κατάσταση, δεν υπήρξε στο παρελθόν. Όλα κινούνται καταναλωτικά. Μια υπερπαραγωγή συμβάντων, μαζί με εκδοτικά γεγονότα που πλημμύρισαν την επικράτεια. Καινούργιες εφημερίδες και περιοδικά μόδας, γαστρονομίας, αθλητισμού, έρχονται να προστεθούν και σε εκείνα τού θεάματος, με νέες τηλεοπτικές παραγωγές και κάποια σήριαλ κυρίως κωμωδίες, αλλά και πολλά επιδερμικά θεάματα σε στιλ survivor ή δήθεν μουσικά προγράμματα τύπου voice κ. λ. π., σε μια αγορά η οποία δεν μπορεί να σηκώσει όλο αυτό το τεράστιο βάρος τής παραγωγής νέων ποσοτήτων καλλιτεχνικού έργου, σε εισαγωγικά ή χωρίς εισαγωγικά, και πληροφοριακού όγκου, υλικού…
Ό,τι γεννιέται, ό,τι παράγεται, γίνεται με μοναδικό στόχο να καταναλωθεί πάραυτα. Οι νόμοι τής αγοράς τής δισκογραφίας, των αμέτρητων θεατρικών παραστάσεων, της κινηματογραφικής βιομηχανίας, της μόδας κ. λ. π., απαιτούν ακατάπαυστες παραγωγές νέων καλλιτεχνικών προϊόντων, έστω και αν τα τελευταία δεν διαθέτουν το απαραίτητο πολιτιστικό φορτίο που χρειάζεται ώστε να εισδύσει στο πνεύμα και στην ψυχή, όπως παλαιότερα, όταν υπήρχε ο μαγικός τρόπος τής επιρροής, της γοητείας τού λόγου, της μουσικής και της δημιουργικής αμεσότητας…

Άλλες εποχές. Το έχουμε πλέον εμπεδώσει. Είναι ακόμα δύσκολο να εμβαθύνει κανείς τόσο, ώστε να ανακαλύψει με ποιο «μαγικό τρόπο» ο Χατζιδάκις και ο Μίκης, εισχωρούσαν στο κατώφλι τής συνείδησης και στο πεδίο τής ψυχής μας, αράζοντας σε εσώτερες πνευματικές φωλιές που ευχαρίστως παραχωρούσαμε ηθελημένα ε μ ε ί ς… Μέσα σ’ αυτές τις φωλιές, φτιάχναμε τα δικά μας πνευματικά… τειχία, για να πορευτούμε και να αντέξουμε στην καθημερινότητα. Ο ποιητής Στρατής Πασχάλης, με τον λόγο του, υποστηρίζει πως σήμερα «η τέχνη καταναλώνεται, παρά δρα». Να το εκλάβουμε ως διαπίστωση και παρατήρηση που εξαντλεί τα όρια τής αυστηρότητας; Να πούμε πως κι αυτός ο ποιητής  είναι ένας από εκείνους τους νοσταλγούς εραστές τής τέχνης, ο οποίος επικοινωνεί με τον πολιτισμό και την ανθρώπινη ψυχή μιας άλλης εποχής;
Δεν υπάρχουν λίγοι τέτοιοι άνθρωποι σ’ αυτόν τον τόπο. Τους ονομάζουμε και «νοσταλγούς του ‘60». Εμφανίζονται από ‘κει που δεν το περιμένεις. Θαρρείς και βγαίνουν από τα έγκατα της γης για να ακούσουν αυτό που στερούνται καθημερινά μέσα από την καλλιτεχνική πραγματικότητα. Μια μουσική, ένα τραγούδι, έναν ευθύβολο ποιητικό λόγο…
Ο Στρατής Πασχάλης με την άποψή του, την οποία παρέθεσα, αμφισβητεί ουσιαστικά την αποτελεσματικότητα των σημερινών καλλιτεχνικών δράσεων-ακτιβισμών, θεωρώντας κοντολογίς πως οι τέχνες, σήμερα, δεν αφομοιώνονται από την κοινωνία και δεν οδηγούν το πνεύμα πέρα από το καταναλωτικό παιχνίδι…

Μου είναι δύσκολο να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω. Η αποτελεσματικότητα μιας καλλιτεχνικής δράσης και η επίδραση που ασκούν τα πνευματικά έργα Λόγου και Τέχνης στην κοινωνία, φαίνονται μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Το γεγονός είναι πως, οι τόσες «ποσότητες» δράσεων και καλλιτεχνικού ακτιβισμού των τελευταίων σαράντα-τριάντα χρόνων, δεν μπόρεσαν να διαμορφώσουν μια πνευματική κοινωνία, αλλά αντίθετα, η καταναλωτική εποχή μας, οδήγησε τη χώρα σε μια γενική πολιτισμική οκνηρία, αν αναλογιστεί κανείς και τις συμπεριφορές τής ελληνικής κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα επιδόσεων…
Να που ένα μικρό απόσπασμα από τη συνέντευξη ενός σοβαρού στοχαστή-ποιητή, όπως ο Στρατής Πασχάλης, είναι ικανό να μας απασχολήσει γόνιμα.

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 349 (3/9/2017) Τουρισμοφοβία…

Ήταν, ομολογώ, τεράστια έκπληξη η είδηση για αντιδράσεις πολιτών, τής Βαρκελώνης και  της Βενετίας, οι οποίοι επιθυμούν την τουριστική αποσυμφόρηση των πόλεών τους! Ήταν δύσκολο να πιστέψω πως θα έφταναν στο σημείο να επιλέγουν τη μείωση του τουρισμού προκειμένου να προστατευθούν από τις φθορές: υπαίθρια μνημεία, μουσεία, σιντριβάνια, πεζόδρομοι, δημόσιοι κήποι, πάρκα, γραφικές γωνίες, αξιοθέατα γενικώς, και βέβαια η αλλοίωση του τρόπου ζωής και η καθημερινότητά τους.
Κοινωνικές ομάδες, κάτοικοι που κινητοποιούνται, ζητούν τρόπους προστασίας των πόλεών τους, με αποτέλεσμα να αντιτίθενται στην τουριστική έκρηξη, η οποία αντί τής δημιουργικής ανάπτυξης, στο όνομα τού κέρδους χωρίς κανόνες, προκαλεί καταστροφή! Αυτοί είναι που κατέβηκαν στους δρόμους με το σύνθημα: «Η πόλη δεν είναι για πούλημα».
Ναι, είναι απίστευτη η ωριμότητα αυτών των πρωτοποριακών ομάδων στις προαναφερθείσες πόλεις, που προβάλλουν ένα πρωτοφανές, για τις εποχές τού κέρδους, αίτημα.
Με λίγα λόγια, είναι σαν να λένε: «Τουρίστες και τουρίστριες, δεν θέλουμε άλλο τα λεφτά σας. Μας τυφλώσατε με το χρήμα, ξεχάσαμε την προστασία των πόλεων, της ηρεμίας μας και βρεθήκαμε στην καταστροφική δίνη τού άπληστου κέρδους.»

Για την εποχή μας, εποχή όπου όλα μεταφράζονται σε χρήμα, κατανάλωση και αποταμιεύσεις, φαίνεται πως, παρ’ όλα αυτά, υποφώσκει η ελπίδα τής κοινωνικής συνείδησης σε εγρήγορση, που προσπαθεί να ορθώσει φράγμα στα ανεξέλεγκτα τουριστικά στίφη, μήπως και γλυτώσει από τις… «κατακτητικές» εισβολές των ξένων. Θαρρείς και ένας ιδιόμορφος… ιμπεριαλισμός έχει κάνει ήδη αισθητή την παρουσία του, τόσο, ώστε να έχει καταστεί πλέον ε π ι κ ί ν δ υ ν ο ς για τους μόνιμους κατοίκους… Είναι από εκείνα τα ζητήματα που τα ονομάζουμε «απίστευτα κι όμως αληθινά»… Τα παρεπόμενα αυτής τής ιδιότυπης… απόβασης είναι αυτονόητα. Κατακόρυφη μείωση  τού ποιοτικού τουρισμού, αναγκαία αστυνόμευση, ελλιπής έλεγχος ασφαλείας, ανεξέλεγκτη αισχροκέρδεια, ανάπτυξη οργανωμένων συμφερόντων και ποικίλων συμμοριών, αναζήτηση φτηνών λύσεων διαμονής, γενικά όλα όσα είναι φυσικό να συμβούν μέσα σε ένα πλήθος εκατομμυρίων ψυχών, το οποίο δύσκολα τηρεί κανόνες και υποχρεώσεις.

Τόσο η Βενετία, όσο και η Βαρκελώνη, καταγγέλλουν, καιρό τώρα, τα προβλήματα, τις καταστροφές και τις ζημιές που προκαλούνται από την υπερβολική επισκεψιμότητα των περιοχών τους, μια που επιπλέον διαθέτουν θησαυρούς μεγάλης πολιτιστικής κληρονομιάς και ιστορικής αξίας. Όλο αυτό το αναπάντεχα εξελισσόμενο σύμπλεγμα αντιδράσεων, το οποίο φτάνει στο σημείο άρνησης ανεξέλεγκτων τουριστικών ρευμάτων, το ονόμασαν «τ ο υ ρ ι σ μ ο φ ο β ί α» και η σύνθετη λέξη περιέχει όλα όσα αποτυπώνουν ένα τέτοιο πρόβλημα…

Εάν έρθουμε στα δικά μας, θα δούμε πως δεν θα είχε κανείς αντίρρηση να αυξήσουμε τους τουρίστες τού καλοκαιριού, από 30.000.000, σε 40, 50… Να… μπουκάρουν σε πόλεις και χωριά, σε αρχαία μνημεία και θέατρα, να εξαφανίσουν όλα τα… souvlaki, tzatziki και kokoretsi των νήσων, των πεδιάδων και των βουνών τής επικράτειας, να υποδεχθούν κάθε κρουαζιερόπλοιο και ό,τι πετάει με αεροπλάνα ή μετακινείται με βαπόρια και ΙΧ. Είμαστε μπροστά σε μια συγκλονιστική εκστρατεία τυφλού κέρδους, από στρατιές ανοργάνωτων «μικροξενοδόχων» και με διατεθειμένα προς ενοικίαση ακόμη και τα ίδια τα σπίτια μας, μέχρι και τα πλυσταριά ή τις αποθήκες τής πολυκατοικίας. Αρκεί το χρήμα να ρέει. Ο ένας πλάι, πάνω και δίπλα στον άλλον, ένα στριμωξίδι άνευ προηγουμένου, με τις συνθήκες να μην επαρκούν, σε μια χώρα όντως λατρευτή και αξιοθέατη και με την «ευκαιρία» των γειτόνων της (Τουρκία-Μέση Ανατολή) οι οποίοι διανύουν περίοδο ταραχών και επικινδυνότητας.
Ποιος όμως σκέφτηκε να κοιτάξει την ασφάλεια των πόλεων μας; Τη στιγμή ακριβώς που το κέρδος είναι μπροστά μας, έτοιμο να το βάλουμε στην τσέπη, ποιος θα αρνηθεί να το εισπράξει και μάλιστα σε μια περίοδο μεγάλης οικονομικής ανέχειας; Πώς θα βγει ο Χειμώνας και οι υποχρεώσεις; «Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια», λέγανε οι παλαιότεροι.
Εμείς εδώ, βρισκόμαστε σε άλλη φάση. Οι αμείλικτες οικονομικές υποχρεώσεις δεν επιτρέπουν άλλη επιλογή από την ανεξέλεγκτη τουριστική εκμετάλλευση τής καλοκαιρινής περιόδου, όταν ο πληθυσμός τής χώρας τ ε τ ρ α π λ α σ ι ά ζ ε τ α ι !

Να καταλήξουμε πως η τουρισμοφοβία στις προαναφερθείσες πόλεις Βενετία-Βαρκελώνη, είναι πρωτοποριακή! Αυτές οι κινήσεις πολιτών, ως φαίνεται ευρείας αποδοχής, θα έχουν συνέχεια, καθ’ ότι το πρόβλημα συγκέντρωσης πολλών εκατομμυρίων ψυχών, μέσα σε μικρό σχετικά χρονικό διάστημα, ίσως είναι μοιραίο να μεγιστοποιηθεί μέσα στο χρόνο, ιδίως τη στιγμή που ο ποιοτικός τουρισμός (δηλαδή εκείνος που αποδίδει μεγάλα κέρδη) βρίσκεται συνεχώς σε πτώση. Τα πλήθη θα είναι εκείνα που θα κρατούν τα σκήπτρα τής λαϊκής κατανάλωσης, δίχως το κέρδος που ανέμεναν σοβαροί επιχειρηματίες, οι οποίοι επένδυσαν και εργάστηκαν γι’ αυτό.
Το ενδιαφέρον σε όλο αυτό το ζήτημα είναι το κατά πόσο η πολιτιστική ακτινοβολία των κειμηλίων και η γοητεία των αξιοθέατων, θα συνεχίζει να είναι επιβλητική, ώστε να συνεχίζουν να έρχονται τα περιφερόμενα τουριστικά πλήθη. Όντως, σε αυτή την περίπτωση, αυτά τα πλήθη θα γίνονται περιστασιακοί κάτοικοι και χρήστες των πόλεων, των χωρών, των ανθρώπων.
Όποιος αντιμετωπίζει με ευτέλεια, μπαγαποντιά και μιζέρια την τουριστική βιομηχανία, συμβάλει αρνητικά στη συνέχισή της και φυσικά στην πτώση της.
Η Ελλάδα, η χώρα μας, είναι ένα κόσμημα τής Νότιας Ευρώπης και βαλκανικής χερσονήσου. Έχει απόλυτη ανάγκη την δημιουργική συνείδηση μιας τέτοιας βιομηχανίας. Το θέμα τής τουρισμοφοβίας, ας το αφήσουμε, προς το παρόν, για τους άλλους, αφού όπως γνωρίζουμε, πάντα τα σπουδαία θέματα, όπως αυτό, ωριμάζουν μέσα στο χρόνο…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 348 (28/8/2017) Συμβίωση

Και πάλι περί θεωρητικής «εξίσωσης», για άλλη μια φορά, του Φασισμού με τον Κομμουνισμό, που προέκυψε μετά από την άρνηση του υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή να συμμετάσχει, στις 23 αυτού του μηνός, στο συνέδριο, που διοργάνωσε η Εσθονική προεδρία τής Ε.Ε., αφιερωμένο στα θύματα των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων, όπως και στις ιδεολογίες και τα συστήματα που τα στήριξαν, εξομοιώνοντας τον ναζισμό με τον κομμουνισμό. «Πολιτικό Σύστημα» ο Ναζισμός; Περίεργος συνειρμός μα την αλήθεια… Περισσότερο σαν σύνολο συμμοριών μού μοιάζει, γιατί έτσι δρούσε πάντα. Στη συνείδησή μου είναι ριζωμένος σαν το τέρας που θρέφεται με αίμα και ανθρώπινες ζωές…
Βρισκόμαστε και πάλι μπροστά στο μεγάλο ζήτημα. Δεν είναι η πρώτη φορά και σίγουρα ούτε θα είναι η τελευταία…
Ο υπουργός λοιπόν σκέφτηκε πως θα έπρεπε να απέχει. Όχι να ορθώσει τον δικό του λόγο, τη δική του άποψη, την δική του ιστορική ανάλυση, ανάμεσα στα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Θεώρησε πως η σιωπή-στην περίπτωση αυτή-είναι… χρυσός!
Είναι γεγονός πως ο Κομμουνισμός μπερδεύεται, δυστυχώς συχνότατα, με τον Σταλινισμό, τον Πολποτισμό, τον Τσαουσεσκισμό, και άλλους ισμούς των κομμουνιστικών καθεστώτων τού 20ου αιώνα, αλλά και άλλες ποικίλες παρεμβάσεις που αλλοίωσαν κατά περιόδους το νόημα και τις αρχικές τοποθετήσεις τού μαρξισμού .
Ο Ναζισμός ξεκίνησε από άλλη ιδεολογική αφετηρία. Γεννήθηκε, εδραιώθηκε και διατηρήθηκε με συνταγή και κριτήριο την καθαρότητα και την ανωτερότητα τής άριας φυλής. Μέθοδος δράσης η διαστροφή τής απόλυτης βίας, η φυσική εξόντωση όλων εκείνων που με κάποιο τρόπο «λέρωναν» την… φυλή, η προσπάθεια εξαφάνισης των ανθρωπιστικών ιδανικών, η επιβολή τού τρόμου, η ακύρωση κάθε ελευθερίας πνεύματος και κάθε δημιουργικής πρωτοβουλίας. Ο φασισμός και ο ναζισμός είναι τα συστήματα που δεν θα επιτρέψουν οποιαδήποτε προσπάθεια ανάπτυξης πνευματικής και πολιτικής πρωτοβουλίας. Είναι το σύστημα που θα πληγώσει με τον σκληρότερο τρόπο την παγκόσμια  πολιτιστική μας διαδρομή (αν και τα χρόνια που διανύουμε αποδεικνύουν, δυστυχώς, ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να επινοεί όλο και μεγαλύτερη σκληρότητα σε σχέση με το παρελθόν). Τα τραγικά παραδείγματα του μαύρου παρελθόντος, λοιπόν, είναι ακόμα νωπά. Οι καταστροφές, το Ολοκαύτωμα, οι μαζικές εκτελέσεις και άλλα παρόμοια είναι χαρακτηριστικά στοιχεία τού Ναζισμού. Το εμπεδώσαμε.

Υπάρχει όμως και ο σοβαρός αντίλογος πως παρόμοια συμπτώματα περιορισμού ελευθεριών, φυλακισμένων αντιφρονούντων και στρατοπέδων εξορίας, τα Γκούλαγκ, οι λογοκρισίες, οι απαγορεύσεις εξόδου από τις χώρες τού «υπαρκτού σοσιαλισμού», οι σταλινικές εκκαθαρίσεις, ενώ παράλληλα εκτός από την Ευρώπη υπήρξαν άφθονα παρόμοια δείγματα και σε άλλες χώρες με κομμουνιστικές εξουσίες. Αμέτρητοι ήταν οι συγγραφείς, συνθέτες, μαέστροι, χορευτές, ποιητές… Είναι αλήθεια πως η μαρξιστική ιδεολογία και το όραμα μιας κοινωνίας χωρίς ανισότητες, η ελπίδα τής πρώτης σοσιαλιστικής χώρας που υποτίθεται θα υλοποιούσε αυτή την επιθυμία-όνειρο, υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία των πνευματικών ανθρώπων, σε όλες τις χώρες του κόσμου, μέσα από τη γραφή και το έργο τους.

Από τη σημαδιακή χρονολογία 1989, όλο το ανατολικό μπλοκ κατέρρευσε, μαζί με τα τείχη, αφήνοντας πίσω του κοινωνίες οι οποίες αναζητούσαν ακόμα και την επιβίωσή τους, επιθυμώντας ό,τι τους είχε λείψει και το είχαν στερηθεί. Εύκολο χρήμα, θρησκευτική έκφραση, ελευθερίες και ατομικά δικαιώματα… Οι λαοί αυτοί ούτε που θα ήθελαν να σκεφτούν μια επιστροφή στο… «σοσιαλιστικό» παρελθόν τους. Αυτό λοιπόν που βγαίνει στον αφρό τής εποχής, είναι πως η… κομμουνιστική εφαρμογή εξαρτήθηκε κατά πολύ από την κάθε χώρα και τις συνθήκες της και κατόπιν κατέρρευσαν, ως χάρτινος πύργος, από την ανικανότητα των κυβερνήσεών τους, σε όλο το διάστημα ύπαρξής τους…

Υπάρχει ένα αναμφισβήτητο γεγονός που δεν επιδέχεται ενστάσεων. Ο Σταλινισμός, ο Μαοϊσμός (που περιέργως σπάνια αναφέρεται), στην εποχή τής επιβολής τους, χρησιμοποίησαν… τρόπους εξουσίας από το… ρεπερτόριο τού φασισμού. Εκατοντάδες χιλιάδες κομμουνιστές δολοφονημένοι και εξοντωμένοι από τα ίδια αυτά καθεστώτα και τις εξουσίες τους, μόνο και μόνο για την… «προστασία τής επανάστασης»! Παράλληλα, σε κάθε χώρα τού πρώην υπαρκτού, οι αντίστοιχοι σταλινίσκοι ηγέτες εφάρμοσαν τις ίδιες πρακτικές τού… Πατερούλη.
Η ιστορία μιας Επανάστασης με ανθρώπινο πρόσωπο, με τις ρίζες και τις παραλλαγές των σοσιαλιστικών ιδεών, βασισμένες στην ελευθερία τής έκφρασης και της γνώσης, παραμένει ιστορικό αίτημα μια που, εκείνη του 1917, δεν κατάφερε να φτιάξει έναν ασφαλή και δημιουργικό δρόμο, όπου θα πορευόντουσαν οι επόμενες γενιές. Οι τρόποι εξαναγκασμού και βίαιης καταστολής, προκειμένου να επικρατήσει το… «κομμουνιστικό» καθεστώς στις χώρες τού υπαρκτού, σημαδεύτηκαν από πολύ αίμα, απογοητεύσεις και σκληρούς περιορισμούς.

Ο υπουργός Κοντονής τα γνωρίζει αυτά και μάλιστα, στην απάντησή του προς την εσθονική προεδρία, κάνει λόγο για τον ευρωκομμουνισμό και τις προσπάθειες «να παντρέψει τον σοσιαλισμό με την δημοκρατία και την ελευθερία»… Όμως, η άρνησή του να παραβρεθεί στην περιβόητη Ευρωπαϊκή συνάντηση, δίνει το δικαίωμα στους κακόπιστους να τον κατηγορούν ότι «κρύβει» ηθελημένα αδιαμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα. Πιστεύω πως, η παρουσία του, θα έδιωχνε κάθε υποψία κάλυψης και τα επιχειρήματά του, εναντίον τής εξομοίωσης των δυο καθεστώτων και θεωριών, Κομμουνισμού-Φασισμού, θα ήταν άκρως ενδιαφέροντα ως πολιτική άποψη. Τόσο για εμάς, όσο και για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη…
Παρ’ όλα αυτά, τα γνωστά ιστορικά και θλιβερά γεγονότα τα οποία πληροφορούμαστε από την πρόσφατη ιστορία, όχι μόνο από «κακούς» αστούς αλλά και από δημοκρατικούς, προοδευτικούς, διανοητές, πολιτικούς αναλυτές και ιστορικούς, η εξομοίωση των δυο κοσμοθεωριών Ναζισμού-Κομμουνισμού (ποιο είναι καλύτερο, ποιο είναι χειρότερο) είναι τουλάχιστον απλουστευτική και δεν είναι δυνατόν, ζητήματα μεγάλης ιστορικής σημασίας και πολυπλοκότητας, να αντιμετωπίζονται με ερμηνείες και συγκρίσεις που εξισώνουν ανόμοια θέματα. Κι αυτό επιβάλλεται να εκφράζεται σε κάθε περίπτωση. Πόσο μάλλον σε περιπτώσεις τού ευρωπαϊκού κατεστημένου, όπως αυτό το συγκεκριμένο συνέδριο, όπου θα ήταν εποικοδομητικό να ακουστεί και να προβληθεί η ελληνική θέση-άποψη-εμπειρία-αντίρρηση, μιας χώρας δηλαδή όπως η δική μας, η οποία πλήρωσε μεγάλο κόστος σε αίμα και ψυχές πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον Β’ πόλεμο, από τις διάφορες μορφές φασισμού. Η συμμετοχή τού υπουργού, θα ήταν συγχρόνως και μια μαρτυρία, των χωρών τής Νότιας Ευρώπης, η οποία θα είχε τη δική της ιδιαίτερη σημασία μέσα στο ευρωπαϊκό πλέγμα.
Ας συνειδητοποιηθεί πως δεν πορευόμαστε μόνοι ως χώρα. Βρισκόμαστε ανάμεσα σε άλλες, η κάθε μια με διαφορετικές ρίζες, πορείες και κουλτούρα. Η Εσθονία βίωσε εντελώς διαφορετικά τον Ναζισμό. Συμφιλιώθηκε, συμμάχησε, συμπαραστάθηκε και εν πολλοίς τον ενστερνίστηκε. Η ίδια αυτή χώρα ήταν επόμενο πως θα είχε υποστεί τον Σταλινισμό στη σκληρότερη μορφή του προς… γνώση και συμμόρφωση… Ξεκινά λοιπόν αυτή η χώρα, η Εσθονία, από άλλες ιστορικές και πολιτικές συντεταγμένες κι εδώ είναι το ζήτημα. Βρισκόμαστε ως οργανωμένη πολιτική οντότητα μέσα σε μια Ένωση κρατών και θα πρέπει να συμβιώνουμε μέσα σε μια συμμαχία, όπου υπάρχουν ιστορικές διαδρομές, εμπειρίες και αφετηρίες διαφορετικές, καθώς και εκ διαμέτρου αντίθετα μεγέθη.

Όντως, είναι μια δοκιμασία η συνύπαρξη στην ίδια «στέγη» με κάποιους «διαφορετικούς», αλλά, έτσι είναι η πραγματικότητα και υπακούει σε μια λέξη-κλειδί: Σ υ μ β ί ω σ η ! Ουδείς θα μπορούσε να αρνηθεί στον υπουργό να καταθέσει την διαφορετική πολιτική εμπειρία και άποψη τής τωρινής Ελλάδας.
Ο υπουργός όμως ήθελε να κρατήσει αποστάσεις από την «κακή» πλευρά τής Ευρώπης. Εκείνην που θεωρεί πως οι δυο κοσμοθεωρίες δεν διαφέρουν «σε τίποτα». Πως είναι, κατά κάποιον τρόπο, ίδιες… Με την άρνηση της συμμετοχής του, εμπόδισε να ακουστεί στο συνέδριο η εκ διαμέτρου αντίθετη άποψη από εκείνη που επικρατεί στην εσθονική κοινωνία.
Όπως εξελίσσεται η ιστορία, το θέμα Κομμουνισμός-Φασισμός-βία-Ουμανισμός-Πολιτισμός-Δημιουργία-Εκπαίδευση-Ελευθερίες-Ατομικά Δικαιώματα κλπ θα στροβιλίζονται ατάκτως εντός μας, όσο η ιστορική και θεωρητική αυτογνωσία θα παραμένει μπερδεμένη, νεφελώδης και θα μας απασχολεί επίμονα…

 

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 347 (20/8/2017) Ετήσιος κλαυθμός και οδυρμός…

Κόλαση! Προσωπική και συλλογική Κόλαση. Οι μέρες που πέρασαν, καθώς βλέπαμε και μυρίζαμε τα πέριξ της Αττικής να φλέγονται, τους καπνούς να πνίγουν τη μεγάλη μας πόλη, η λύπη, φαντάζομαι, έγινε κοινό συναίσθημα, κάπως σαν ένα πέπλο κατάθλιψης να απλώθηκε στον ορίζοντα του κοινού μας βίου…
Οι φωτιές, αυτό το καταστροφικό και αλλόκοτο ετήσιο εθνικό μας σύνδρομο, υποδηλώνουν, εκτός των άλλων καταστροφικών συνεπειών, και την εθνική μας μοναξιά! Ως προνομιούχος από την γεωγραφική της θέση χώρα, η Ελλάδα, με τα βουνά, τα δάση, τις ζαφειρένιες της θάλασσες, ένας πραγματικά ευνοημένος από τους Θεούς τόπος, κάθεται κάθε χρόνο μπροστά στις οθόνες να κοιτάζει τις αδηφάγες φωτιές να καίνε ζώα και ζωές, δάση, σπίτια, περιουσίες, ανθρώπινο κόπο, όνειρα, πνεύμονες οξυγόνου, ζωτικό χώρο, Πατρίδα…
Η ετήσια «πύρινη λαίλαπα» είναι κατάρα που χτυπάει τις χώρες, τις οικονομίες τους, τους ανθρώπους, τις γενιές. Όλους. Κάθε φωτιά είναι χτύπημα και φτωχαίνει τον τόπο όπου ανάβει. Μελαγχολώ πάντα όταν νιώθω ανήμπορος να ενεργήσω, να δράσω και να αντιδράσω μπροστά στην καταδίκη (μου-μας) να ζω σε μια χώρα, η οποία συρρικνώνει τους φυσικούς της πόρους, είτε από οργανωμένα συμφέροντα, είτε από ασυνείδητους πολίτες ή άλλες αιτίες που δεν αποκαλύπτονται εύκολα. Δεν θέλω να παραθέσω τα στοιχεία τής φρίκης από τις καταστροφές τού κάθε καλοκαιριού όταν, με το που θα εμφανιστεί ένα μελτεμάκι, ξεκινάμε να μετράμε το κόστος από τις φωτιές. Τα εύλογα ερωτήματα: Πώς θα προστατευθούμε, αν υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης, πρόνοια και μέτρα εκ των προτέρων κι όχι κατόπιν εορτής κλάματα και οδυρμοί, ποιο το βαθύτερο κόστος για τη χώρα κλπ, απαντώνται κάθε φορά με πόνο ψυχής από όλους και, την επόμενη χρονιά, πάλι το ίδιο σενάριο…

Το κακό μας χάλι… Κάθε κυβέρνηση που περνάει δοκιμάζεται στη στρατηγική τής προετοιμασίας και της πρόληψης. Όλες αποτυγχάνουν… υπερήφανα! Η κομματική μηχανή λειτουργεί με ανερμάτιστη πολιτική και χωρίς προγραμματισμό και ο καβγάς πάνω απ’ τις στάχτες, είναι πλέον αναμενόμενος, επιρρίπτοντας ο ένας στον άλλον τις ευθύνες τού δράματος, αδιαφορώντας στην ουσία για τον χρόνο που κυλάει και που αποδεικνύει πως εντέλει, η σχέση τού πολιτικού κατεστημένου με τα δάση και το περιβάλλον, γίνεται άπαξ τού χρόνου. Όταν δηλαδή… κλαίνε και οδύρονται, «διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά τους» για τα ήδη καμένα…
Οι περισσότερο εγκαταλειμμένοι και αφημένοι στη μοίρα τους τα πυροσβεστικά σώματα από ξηράς και αέρος, οι εθελοντές, τις περισσότερες φορές αφήνονται απροετοίμαστοι και εν τέλει, ανήμποροι να αντιμετωπίσουν το μεγάλο φλεγόμενο θεριό που κατασπαράζει ό,τι βρίσκει μπροστά του! Η φύση έχει τους δικούς της κανόνες και εκδικείται, συνήθως όταν την παραβιάζεις και την κακομεταχειρίζεσαι. Θα έρθει η στιγμή τής Νέμεσης που θα πέσει πάνω στον ασεβή και επιπόλαιο άνθρωπο με σκληρό τρόπο. Οι αποψιλώσεις των δασών, τα εμπόδια ροής των νερών, των ποταμών, των λιμνών, της ατμόσφαιρας, των οριζόντων, οι ανεξέλεγκτες οικοδομήσεις πάνω σε σαθρά χώματα ή σε δασικά εδάφη και οι μικρές πολιτείες τής μιας… νύχτας, οι διαπλοκές Πολεοδομιών, ΔΕΗ, Δημοσίου κλπ με τον πολίτη και η καταμέτρηση τόσων άλλων, σκοτεινών ή φανερών, αιτιών οι οποίες συμπληρώνουν το παζλ της ανομίας και του ωχαδερφισμού, «πληρώνονται» σκληρά και τοις μετρητοίς… στην κομπίνα εις βάρος τής φύσης.

Αλλά, αυτά τα συνηθισμένα θα λέμε τώρα; Κάθε φορά γράφουμε, διαβάζουμε, συζητάμε, βλέπουμε τις φωτιές, κάθε τόσο τις πλημμύρες, τις παγωνιές, τις θερμοκρασίες, όλοι μας… αθώοι κι… αμέτοχοι, μέσα σε απροστάτευτες πόλεις και περίχωρα. Πετάμε αποτσίγαρα, ψήνουμε τα κοψίδια μας, καίμε τα σκουπίδια μας, θα οξυγονοκολλήσουμε, θα κάνουμε ό,τι μας γουστάρει, κι ας καεί το πελεκούδι…
Όλα όμως πληρώνονται. Οι φωτιές μέσα στον Ιούλιο και Αύγουστο του ’17 έκαψαν Ζάκυνθο, Καλύβια, Κύθηρα, Κάλαμο, Βαρνάβα, Κεφαλονιά, Ηλεία και μάς άφησαν ξανά ενεούς για το τι μέλλει γενέσθαι. Δεν είναι η μόνη χώρα που καταστρέφεται κάθε καλοκαίρι η δική μας. Συμβαίνει παντού και δεν γνωρίζω τα μεγέθη των καταστροφών άλλων χωρών. Νοιάζομαι πρωτίστως για τη δική μου και το μέλλον της. Αυτή η σκέψη, την ώρα που βλέπω και μυρίζω τις φωτιές, με κάνει να καταρρέω. Νιώθω ανασφαλής, πιο φτωχός, απελπισμένος και μοναχός. Νιώθω να μου αφαιρούν τα πιο πολύτιμα και τα πιο ουσιώδη από όλα όσα κατέχω. Αυτή η ετήσια καλοκαιρινή αυτοχειρία, με την ακόλουθη δασική συρρίκνωση, μάς καθιστά όλο και πιο αδύναμους, σκοτεινιάζοντας το μέλλον.

Κοιτάζω τις φωτογραφίες από το καμένο τοπίο. Έχω περπατήσει σε καρβουνιασμένες περιοχές, οδοιπορώντας μέσα σε μήτρα τραγωδίας. Μαύρα δολοφονημένα δέντρα, μαύρο χώμα, μαύρη πίσσα και η πλαγιά ή το βουνό. Κουφάρια άτυχων ζώων. Όλα, ακόμα και το φόντο, μαύρο. Κόλαση! Πλημυρίζω το κείμενό μου από το δραματικό στοιχείο, που είναι και η ουσία ενός τέτοιου θεάματος. Είναι από εκείνα που αποστρέφεις το βλέμμα και σφίγγεται η καρδιά σου.
Όμως, ας μην προβάλλω ακόμα περισσότερο το στοιχείο τής τραγωδίας. Ο κλαυθμός και ο οδυρμός κάθε χρόνο με κάνει να απελπίζομαι, από τότε που ανακάλυψα τον σχετικό εμπαιγμό όλων των κυβερνήσεων, οι οποίες τολμούν ανερυθρίαστα να κονταροχτυπιούνται με τους «άλλους», τους… απέναντι, στο ετήσιο μακάβριο «ραντεβού» απόδοσης ευθυνών, με τα καμένα να προστίθενται στον υπάρχοντα κατάλογο της καταστροφής τής χώρας…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 346 (16/8/2017) Αλλαγές στον Τύπο…

Ναι, το ομολογώ. Είμαι μανιώδης αναγνώστης των καθημερινών εφημερίδων με προτίμηση ΤΑ ΝΕΑ. Θυμάμαι παλαιότερα τον εαυτό μου να αγοράζω από το περίπτερο την ΑΥΓΗ, ακόμα και όταν έπρεπε, για να την αποκτήσω, να την αγοράζω κρυφά… Μετά πέρασα στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και τέλος, ΤΑ ΝΕΑ. Είναι μια διαδρομή αυτή που έχει να κάνει και με τον προσανατολισμό τής προσωπικής μου πολιτικής και ιδεολογικής καθημερινότητας. Εδώ και λίγα χρόνια περιφέρομαι και στις πηγές των εφημερίδων του διαδικτύου, για μια πιο σφαιρική πληροφόρηση την οποία και νιώθω καθημερινή ανάγκη.
Βλέποντας το παρελθόν αυτής της εναλλαγής εφημερίδων από απόσταση χρόνου, συνειδητοποιούσα πως δεν άλλαζα μέσα μου μονάχα εγώ (ως όφειλα με το πέρασμα τού χρόνου) αλλά και οι ίδιες οι εφημερίδες (ως όφειλαν κι αυτές). Στο παρελθόν συνεργάστηκα μ’ αυτές και άλλες ως αρθρογράφος πάνω σε πολιτιστικά-κοινωνικά θέματα κι έτσι γνώρισα από κοντά τούς ανθρώπους και τους μηχανισμούς, κατανοώντας βαθύτερα προβλήματα και λεπτομέρειες τής δημοσιογραφικής και πληροφοριακής δεοντολογίας.

Τις προάλλες, θυμόμασταν με την παρέα, την μακρά περίοδο ως αναγνώστες τής ΑΥΓΗΣ. Προ και μετά τής δικτατορίας. Αφοσιωνόμασταν στη διάδοσή της, στην οικονομική ενίσχυση, στην υπεράσπιση των θέσεών της… Θεωρούσαμε επίσης πως ό,τι έγραφε η συγκεκριμένη εφημερίδα ήταν αδιαμφισβήτητα αλήθειες! Τόση ήταν η πολιτική μας οξύνοια… Είμασταν φαίνεται οπαδοί, όχι αναγνώστες. Με τη Μεταπολίτευση δεν ήταν δυνατόν να συνεχίσω για πολύ την ίδια συμπεριφορά… οπαδισμού. Η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ήταν η λύση τού καθημερινού μου αναγνωστικού… φετίχ. Έως περίπου μέχρι το κλείσιμό της, ήμουν πιστός αναγνώστης της και μετά πέρασα στα ΤΑ ΝΕΑ και τις Κυριακές στο ΤΟ ΒΗΜΑ. Αναζητούσα κι εγώ μια κεντροδημοκρατική δημοσιογραφική εστία, για μια ματιά λιγότερο εξαρτημένη από την πορεία τής, σώνει και καλά, αντιπολιτευτικής κατεύθυνσης όπως διαμορφωνόταν στη χώρα και στο… χώρο τής έντυπης πληροφόρησης.
Δεν απαντούσα ποτέ στο σαθρό ερώτημα: «πες μου τι εφημερίδα διαβάζεις, να σου πω τι άνθρωπος είσαι…» Οι πολιτικές εξελίξεις με έφεραν, τον τελευταίο χρόνο, πολλές φορές σε αμηχανία ως αναγνώστη, με την τυφλή αντιπολιτευτική τακτική, η οποία μου χάλαγε το σκηνικό μιας πιο ήρεμης πολιτικής ματιάς, από αξιόλογους αρθρογράφους, οι οποίοι ήταν και η αιτία για την οποία συνέχιζα να παίρνω εφημερίδα τού λαβωμένου πλέον ΔΟΛ.

Δεν ήταν εύκολη η ανάγνωση. Κατανόησα πως θα έπρεπε να… ελίσσομαι ανάμεσα στις σελίδες, στα νοήματα και στις γραφές. Η ιστορία και η πλειοψηφία τού δημοσιογραφικού περιβάλλοντος του ΔΟΛ, με ενέπνεε ακόμα αλλά με προσοχή στην αντικυβερνητική τακτική.  Ύστερα ήρθε η ιστορική πώληση. Ο ΔΟΛ δίχως Λαμπράκη δεν άντεξε και εξέπνευσε παραδίδοντας τα κλειδιά στον… επόμενο. Τέλος Εποχής! Μια Αυτοκρατορία που κράτησε τα ενημερωτικά ηνία για δεκαετίες και καθόρισε συχνά ακόμα και την ίδια την διακυβέρνηση της χώρας, βάζει τη δική της τελεία και παύλα στην ενενηνταπεντάχρονη (έτος ίδρυσης 1922) διαδρομή της, με πλήθος διανοούμενων κειμενογράφων και αξιολογότατων δημοσιογράφων.
Τώρα που γράφω αυτές τις αράδες, ΤΑ ΝΕΑ έχουν σταματήσει τη λειτουργία τής έκδοσης. Ο νέος επικεφαλής οργανώνει τις δικές του στρατηγικές κινήσεις για να διεκδικήσει κομμάτι από την πίττα τής μιντιακής και δημοσιογραφικής αγοράς. ΤΑ ΝΕΑ και ΤΟ ΒΗΜΑ θα είναι πλέον άλλες εφημερίδες. Το ερώτημα είναι αν  θα δούμε εφημερίδες έκπληξη ή απλώς ακόμα δύο συνηθισμένες εφημερίδες;

Άραγε, τι έχουν να δουν τα μάτια μας; Πώς θα διαμορφωθεί μπροστά μας το νέο Τοπίο; Πώς μπορεί, ο συγκεκριμένος μεγαλοπαράγοντας, εκτός από την ποδοσφαιρική ερυθρόλευκη μανία του, να δημιουργήσει παράλληλα και πολιτικό Τοπίο; Μήπως είναι πραγματικά συμβολικό, ο εφοπλιστής και Πρόεδρος Βαγγέλης Μαρινάκης να αντικαθιστά τον φιλότεχνο, φιλόμουσο και αναμφισβήτητα καλλιεργημένο Χρήστο Λαμπράκη; Πώς αλήθεια ακούγεται αυτή η… αντικατάσταση; Είναι μήπως δείγμα των καιρών; Αναρωτιέμαι… Παράλληλα η μνήμη λέει πως ένας άλλος Πρόεδρος τού Ολυμπιακού, ο οποίος καταχράστηκε τεράστια ποσά από την Τράπεζα Κρήτης και απασχόλησε αρνητικά το πανελλήνιο προς τα τέλη τού ‘80, έφτιαξε μια εξαιρετικής ποιότητας εφημερίδα, τις «24 Ώρες». Ακόμα ένας άλλος, Πρόεδρος κι αυτός, αλλά τού Παναθηναϊκού, εφοπλιστής κι αυτός, κρατάει την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ σε υψηλό επίπεδο, και αυτά ανατρέπουν το θεώρημα πως η πολιτική μιας εφημερίδας είναι πάντα αντίστοιχη τού ιδιοκτήτη τους.
Προς το παρόν, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε τη νέα εφημερίδα. Να δούμε το δείγμα δουλειάς. Να καταλάβουμε επιτέλους αν ισχύει ο κανόνας, ότι μια εφημερίδα είναι απόλυτα εξαρτημένη… Να ξεπεράσουμε το σύνδρομο μιας τέτοιας εξάρτησης που, η παράδοση των ελληνικών εκδόσεων, διατηρεί μέσα στο πέρασμα τού χρόνου…
Εδώ είμαστε και θα δούμε. Να θυμόμαστε πως, η πλειοψηφία των δημοσιογράφων του ΔΟΛ, κράτησε τα ηνία με αξιοπρέπεια, στη δύσκολη περίοδο πριν το κλείσιμο, και με τόσον καιρό την απλήρωτη εργασία που κατέβαλε. Η νέα σύνθεση και το νέο  επιχειρηματικό-πολιτικό μέτωπο, που θα δημιουργηθεί από τον νέο μεγαλομέτοχο, είναι δεδομένο. Και αυτό αφορά πρωτίστως τη διαμόρφωση του δημοκρατικού κέντρου, που διατηρεί μεγάλο καταναλωτικό-εμπορικό ενδιαφέρον…
Η εποχή κρύβει εκπλήξεις, αλλά μαζί και τερατογενέσεις.
Εάν βρισκόμαστε μπροστά σε μη αναμενόμενο δημοσιογραφικό… θαύμα, θα το εκτιμήσουμε δεόντως, αλλά, είναι γνωστό πως η εμπιστοσύνη των αναγνωστών έχει πλέον εξαντληθεί κατά πολύ, με τόσα αρνητικά παραδείγματα που μας πείθουν για το χειρότερο…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment