Σχολιάκι 404 (23/5/2018) Η πτώση της αυτοκρατορίας

Ένα θέμα το οποίο επιβάλλεται να μας απασχολεί ως καλλιτέχνες, ως πολίτες τής κοινωνίας αυτής, είναι το οριστικό τέλος της ΑΕΠΙ-ΑΕ (Ανώνυμος Εταιρία Πνευματικής Ιδιοκτησίας).
Είναι ένα γεγονός «συμφώνως τω νόμω», του οποίου η βαρύτητα και το μέγεθος, ίσως δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό και κατανοητό από την μουσική κοινότητα.
Δεν είναι εύκολο. Από το 1930 η «αυτοκρατορία» τής ΑΕΠΙ-ΑΕ, πολλές φορές, καθόριζε και την εξέλιξη των σχέσεων μεταξύ δισκογραφικών εταιριών και δημιουργών (συνθετών-στιχουργών). Αυτό, κοντολογίς, σημαίνει πως επηρέαζε το ίδιο το ελληνικό τραγούδι στην παραγωγή και την προστασία του.
Η πολύχρονη αυτή λειτουργία της ΑΕ, δεν ήταν μια απλή υπόθεση. Τέτοια διάρκεια 88 χρόνων, έχει ως αποτέλεσμα να βγάζει ρίζες, παραφυάδες, να αναπτύσσει επιρροή, να δημιουργεί συμμαχίες και «συμμαχίες», να συνδέεται με πάσης φύσεως συνεργασίες, να πρυτανεύει σε όλο και περισσότερους τομείς και, πολλές φορές, να λαμβάνει αποφάσεις ερήμην των άμεσων ενδιαφερομένων, οι οποίοι είναι οι ίδιοι οι δημιουργοί.
Έτσι γίνεται, τουλάχιστον σε μονοπωλιακές επιχειρήσεις, οι οποίες με τη δύναμη του χρήματος και των επενδύσεών τους, ελέγχουν το… τοπίο.

Η ΑΕΠΙ-ΑΕ βρέθηκε επανειλημμένως σε κρίσεις, με ποικίλα κατά καιρούς σκάνδαλα οικονομικού περιεχομένου. Είχε όμως οργανώσει την «αυτοκρατορία» της πάνω σε ισχυρές βάσεις.
Έφτιαξε μηχανισμό με υπαλλήλους εξειδικευμένους, ο οποίος ήταν και ο μόνος που λειτουργούσε με γνώση και επαγγελματική συνείδηση κι όχι… πρόχειρα, όπως δοκίμασαν άλλοι αυτοδιαχειριζόμενοι εισπρακτικοί Οργανισμοί… Η προσωπική μου εμπειρία, ως μέλους του ΔΣ μαζί με άλλους αξιόλογους συναδέλφους, αποδείχτηκε εμπαιγμός, όπως αποκαλύφθηκε από τους ορκωτούς λογιστές, με κρυφές διαρροές χρήματος και άλλα πολλά τα οποία συνέβαιναν υπόγεια, προς το συμφέρον των μεγαλομετόχων και της οικογένειας Ξανθόπουλου.
Οι συνεργασίες των δημιουργών με την ΑΕΠΙ ήταν αναπόφευκτη, προκειμένου να εισπράττονται τα ποσοστά επί των πωλήσεων, μεταδόσεων και άλλων χρήσεων των έργων τους. Πολλές φορές, η συμμετοχή δημιουργών στα ΔΣ (όπως αποδείχτηκε, για τα μάτια τού κόσμου), γίνονταν από την ανάγκη να συμπαρασταθούν σε έναν εισπρακτικό φορέα ώστε να αποφεύγονται οι… κακοδιαχειρίσεις. Πού να φανταζόμασταν την πραγματικότητα! Η ΑΕΠΙ ήταν η κύρια πηγή είσπραξης  πολλών δημιουργών, η οποία λειτούργησε επί χρόνια, παρά τα όσα κυκλοφορούσαν θολά για υπόγειες διαδρομές μεγάλων ποσών. Όσο περνούσε ο καιρός, οι υποψίες, οι καταγγελίες, ήταν πυκνές και έντονες και το… ελληνικό δαιμόνιο ήταν πάντα ετοιμοπόλεμο.

Σ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να πω πως η κυβερνητική παρέμβαση ήταν αποφασιστική και απέδωσε για πρώτη φορά, καρπούς. Η πρωτοβουλία τού  ΜΕΤΡΟΝ (πριν τη διάσπασή του, όταν ήταν ακόμα ένα σώμα και κάποιοι δημιουργοί, με επικεφαλής τον Σταύρο Ξαρχάκο, απευθύνθηκαν στην δικαιοσύνη) έριχνε φως στο τοπίο των διαρρηγμένων ήδη σχέσεων της ΑΕΠΙ με τους δημιουργούς μέλη της. Η τοποθέτηση Επιτρόπου μέσα στο κτίριο της ΑΕΠΙ, ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά για τήν κάθαρση. Η κατάληξη ήταν η αναμενόμενη. Η… βαθιά ΑΕΠΙ, όπως το «βαθύ Κράτος», αποκαλύφθηκε με τα οικονομικά σκάνδαλα και το σωματείο τού ΑΣΜΑ+450 να πρωτοστατεί και να κυριαρχεί με τις συνεχείς καταγγελίες του. Έφτασε το τέλος, έπεσε η αυλαία. Η ΑΕΠΙ ανήκει πλέον στο παρελθόν…

Η περιγραφή μου αυτή, φυσικά και δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένη. Έκανα ένα σύντομο πορτρέτο 88 χρόνων διαδρομής. Οποιεσδήποτε σκέψεις από δω και πέρα αφορούν σε μια πραγματικότητα χωρίς την ΑΕΠΙ. Είναι ίσως η μοναδική ευκαιρία να αναλάβουν οι ίδιοι οι δημιουργοί, στο μέτρο που οι ικανότητές τους μπορούν να λειτουργήσουν ανανεωτικά, ρεαλιστικά και σ υ λ λ ο γ ι κ ά.
Να προστατέψουν από κάθε κακοτοπιά τον νέο εισπρακτικό φορέα που θα δρομολογηθεί. Να αναζητήσουν επαγγελματικά τη συνεργασία με το υπαλληλικό δυναμικό τής πρώην ΑΕΠΙ, το οποίο έχει την απαραίτητη τεχνογνωσία. Να δημιουργήσουν μια νέα κατάσταση πραγμάτων, φερέγγυα για μελλοντικές διαδρομές. Να αποκατασταθεί η… «ειρήνη» με τους χρήστες των μουσικών έργων και να δώσουν βάρος στην λαϊκή ενημέρωση, ώστε να γίνει κατανοητό και συνείδηση πως τα πνευματικά έργα είναι κόπος και υποχρέωση των πολιτών να αμείβονται. Οι καταναλωτές να καταβάλλουν αντίτιμο για το όποιο έργο και όχι να το «κλέβουν» από τα αντίγραφα, τα κατεβάσματα και τα internetικά κόλπα. Να φτιάξουν σοβαρές επιτροπές ελέγχου στις Εταιρίες, στη ραδιοτηλεοπτική μπάντα και σε ό,τι άλλο εκπέμπει έργα δημιουργών.
Η ευκαιρία τής αντικατάστασης της ΑΕΠΙ από φορέα που θα ανήκει στους δημιουργούς, είναι μοναδική και ιστορική. Η προοπτική πως το κράτος θα είναι ο οικονομικός τροφοδότης  για την πρώτη περίοδο, ώσπου να στηθεί ο νέος αυτοδιαχειριζόμενος φορέας, είναι ένα σοβαρό ζήτημα και θέλει προσοχή. Ο νέος εισπρακτικός φορέας ελπίζω πως δεν θα καταλήξει να εξελιχθεί σε Δημόσιο…

Άρα! Μπορούμε να ευχηθούμε: Καλή αρχή!
Δεν θα πούμε πως ξεκινάμε από το σημείο 0. Μέσα από την 88χρονη πορεία τής ΑΕΠΙ μπορούμε να κρατήσουμε πολλά στοιχεία και ιδιαίτερα τη συσσωρευμένη εμπειρία των υπαλλήλων της. Να κρατήσουμε μηχανισμούς χρήσιμους και να αποφύγουμε επαναλήψεις λαθών. Να διατηρήσουμε συνεργασίες με ξένους μηχανισμούς και ό,τι άλλο θα είναι πολύτιμο για τη δική μας διαδρομή.
Το νέο αίμα των δημιουργών έχει τον λόγο τώρα. Όπως αποδείχθηκε, έχουν την ικανότητα να σηκώσουν το βάρος των καταγγελιών εναντίων της ΑΕΠΙ, να οδηγήσουν την έρευνα στη δικαιοσύνη, ενώ ακολούθησαν τέτοια στρατηγική με την οποία κατάφεραν να επηρεάσουν τους θεσμούς ως προς την ορθότητα του στόχου, για άμεση αλλαγή τού εισπρακτικού φορέα.
Υποθέτω πως πλέον οι συνθέτες-στιχουργοί θα κινηθούν πιο συλλογικά και περισσότερο συσπειρωμένοι. Αυτή τη στιγμή η κατάσταση είναι προς μια κατεύθυνση, εκείνην της δημιουργίας εισπρακτικού φορέα από τον ΟΠΙ (Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας) από το ΥΠΠΟ. Οι όποιες αντιθέσεις μεταξύ των δημιουργών, οι οποίοι διασπάστηκαν και έχασαν την ευκαιρία μιας ενωμένης προσπάθειας, δεν βοηθούν στο ζήτημα.
Όλοι οφείλουν να είναι προσεκτικοί και να μην εξαντληθεί η σοβαρότητά τους.
Σε αυτή τη φάση, προηγείται, πάνω απ’ όλα, και πάλι, η α ξ ι ο π ι σ τ ί α μας.
Μετά την πτώση της ΑΕΠΙ, ο δρόμος πλέον είναι ελεύθερος!
Ας τον φωτίσουμε όσο μπορούμε.

Νότης Μαυρουδής

Advertisements
Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 403 (20/5/2018) Γραία των 111.

Το πρόσωπό της, παλιά περγαμηνή! Κάθε ζάρα, κάθε αυλάκι σηκώνει το βάρος της εμπειρίας και της μνήμης. Ακριβώς όπως και η πατρίδα της η Συρία. Η γηραιά αυτή Κυρία με τα μελαγχολικά μάτια, πρόσφυγας στο τέλος τής μακράς ζωής της, έπρεπε φαίνεται να βιώσει κι αυτό, εκτός από τον όλεθρο του πολέμου. Χάος! Η υπερήλικη γραία των 111 χρόνων είναι ένα από τα πολλά και διαφορετικά πρόσωπα του δράματος της Συρίας και όχι μόνο.
Όλες οι χώρες που εμπλέκονται σε αυτόν τον πόλεμο, είναι υπεύθυνες για: ανελέητους βομβαρδισμούς, εκκαθαρίσεις, καταστροφές πόλεων και φυσικών πόρων, αφανισμό μνημείων αρχαίων πολιτισμών, εξαφάνιση της κοινής ανθρώπινης μνήμης δηλαδή και, πάνω απ’ όλα, εν ψυχρώ δολοφονίες παιδιών, πολιτών και επί πλέον την κόλαση της ξενιτιάς, για τις αναπόφευκτες προσφυγικές ροές. Απόλυτη ανθρωπιστική καταστροφή με υπεύθυνες όλες τις εμπλεκόμενες δυνάμεις τόσο των ισχυρών παικτών, όσο και των… ανίσχυρων που ενεπλάκησαν σ’ αυτούς τους βανδαλισμούς τού 21ου αιώνα…
Aυτός ο πόλεμος αγγίζει κάποιες φορές διαστάσεις εθνοκάθαρσης και ξεκαθάρισμα λογαριασμών από τις αντιμαχόμενες ομάδες, από τους φονταμενταλιστές και τις ένοπλες οργανώσεις τους, με φόντο πετρέλαια, στρατηγικό έλεγχο της περιοχής και στο βάθος η επιθυμία πολιτικής εποπτείας τού Ιράν…
Χάος! Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Πώς μπορεί κανείς να ζήσει σε μια τέτοια κόλαση; Παιδιά και γέροντες, ιδιαίτερα, δεν μπορούν να αντέξουν μέσα σε ένα τέτοιο μακροχρόνιο καταστροφικό τοπίο. Οι άνδρες και οι γυναίκες, αν δεν μπορούν να φύγουν από τη χώρα, γίνονται ολοκαύτωμα, ανάμεσα σε αντιπάλους, σ’ έναν ανελέητο εμφύλιο, σε συνδυασμό με, αν όχι κατακτητικό πόλεμο, επιθυμία επιρροής και επιβολής συμφερόντων από ξένες δυνάμεις. Ποιος θα γλυτώσει; Η Συρία, είναι ένα από τα πιο τραγικά και απεχθή παραδείγματα του σύγχρονου παγκόσμιου… πολιτισμού!

Αλήθεια, τι όνομα να δώσουμε σε έναν πόλεμο όπως αυτόν; «Απελευθερωτικό»; «κατακτητικό»;» «εθνικό»; «οικονομικό»; «εμφύλιο»; Ας μην επεκταθούμε όμως σε βαθύτερη αναλυτική διάθεση. Ο πόλεμος αυτός ανέτρεψε όλες τις ορθολογικές σκέψεις περί πολέμων, τις οποίες γνωρίζαμε έως τώρα: υπήρχαν από τη μια πλευρά οι επιτιθέμενοι και απ’ την άλλη, οι αμυνόμενοι. Τόσο απλά και με αφέλεια… Αντιθέτως, η Συρία μας αποκαλύπτει πως αυτός ο πόλεμος έχει σύνθετα και δυσδιάκριτα χαρακτηριστικά, αφού υπάρχει ένα μίγμα εχθρών-φανατικών θρησκόληπτων-θολών συμμάχων-αμυνομένων-πατριωτών που αναζητούν την δημοκρατία-κατακτητών και… απελευθερωτικών κινημάτων…

Χάος! Μέσα σ’ αυτό το κολασμένο τοπίο, η Λάιλα Σάλεχ, 111 χρόνων, δεν μπόρεσε να αντέξει την φωτιά και τη συμφορά στο Κομπάνι, στη μικρή πόλη των 200.000 κατοίκων. Η Άιν αλ-Άραμπ, όπως είναι το επίσημο όνομα της πόλης, εκεί, στη Βόρεια Συρία, ένα καντόνι δίπλα στην τραγική, κατακτημένη από τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις, Αφρίν, που έχει την κακή τύχη να βρίσκεται κοντά στην Τουρκία…
Η υπεραιωνόβια Σάλεχ (γεννημένη το 1907!!!) κατάφερε να φτάσει στην Ελλάδα, με στόχο και προορισμό τη Γερμανία όπου ζουν εκεί οι εγγονές της. Ορθώς η Ελλάδα τής παραχώρησε άσυλο. Οι εγγονές όμως δεν έχουν χρήματα, για να έρθουν να την πάρουν από δω. Η γραία βλέπετε δεν μπορεί πια να ταξιδέψει μονάχη της… Είναι ένα καθαρά ανθρωπιστικό δράμα, το οποίο οφείλει η κοινωνία να το προσέξει και να το αγκαλιάσει…
Η γραία κατάφερε, με ανείπωτο πόνο ψυχής, να πει όταν ρωτήθηκε: «Τίποτα δεν έχει μείνει από την παλιά μας ζωή».
Ποιος ξέρει άραγε πόσες θύμησες περικλείονται στην «παλιά ζωή» τής Λάιλα Σάλεχ… Πάνω από ένας αιώνας έχει προηγηθεί και η «παλιά ζωή» δεν μπορεί πλέον να μετρηθεί με ευκολία. Ίσως να εννοεί «παλιά ζωή» εκείνη που βίωνε πριν το ξέσπασμα του πρόσφατου πολέμου, του οποίου η έκβαση είναι αμφίβολη, αφού συνεχίζεται μεταβάλλοντας σε ερείπια τις πόλεις, τους κατοίκους ανεξαρτήτου ηλικίας σε ανέστιους περιπλανώμενους, οδηγώντας στο περιθώριο τον άνθρωπο και την ίδια τη ζωή.

Χάος! Θυμάμαι τις δικές μας γιαγιάδες και μανάδες που ξεριζώθηκαν από τα παράλια των πόλεων της Τουρκίας. Μέσα σ’ αυτό το πλήθος ήταν και η δική μου γιαγιά με την παιδούλα μάνα μου (από την Τραπεζούντα) και η οικογένεια του πατέρα μου (από τη Γεωργία τού Εύξεινου Πόντου). Δεν είχαν το κουράγιο να μιλήσουν για τις καταστροφές της ζωής τους, ούτε στα παιδιά τους. Αποφάσισαν τη σιωπή, προσπαθώντας σε όλη τη ζωή τους να μην αναφέρονται στις μνήμες μιας παλαιότερης εποχής, η οποία τους συνόδευε εφιαλτικά. Εκείνης τού πριν και του μετά τού 1922…  Δεν μίλησαν ποτέ για τις πικρές μνήμες. Έτσι και η Σάλεχ. Με την σιωπή της αναδεικνύει το τεράστιο πρόβλημα τής εκκωφαντικής κραυγής για τη χώρα της, τους συνανθρώπους της, την ουτοπική ελπίδα να ριζώσει αλλού…
Την παρατηρούσα στις φωτογραφίες: το γερασμένο, ηλιοκαμένο πρόσωπό της, τις ρυτίδες της, χαρακιές του χρόνου που πέρασε και χάθηκε. Ποιος ξέρει, επαναλαμβάνω, μέσα στη μνήμη τής γραίας πόσα γεγονότα χώρεσαν και τι έχει χαραχθεί… Αυτό το σώμα, αυτή η ύπαρξη, αδύναμη κι ανυπεράσπιστη πλέον, βρίσκεται μόνη για να μας δείχνει την απόλυτη μοναξιά που προκαλείται στον άνθρωπο από τις φωτιές και τα ερείπια που αφήνει στο πέρασμά του ο ανελέητος πόλεμος… Πόσο υπολογίσιμη ύπαρξη όμως είναι μια τέτοια ανθρώπινη φιγούρα για τους ηγέτες, επιτελάρχες και εμπόλεμους, οι οποίοι πατάνε τα κουμπιά εν ψυχρώ για να διασκορπίσουν στη χώρα τις βόμβες τού θανάτου; Η απάντηση είναι άμεση: Καμία απολύτως! Ίσως μόνο για τους ανθρώπους που μπορούν να ξεχωρίζουν και να συνειδητοποιούν τις λεπτομέρειες της καταστροφής. Λεπτομέρειες, οι οποίες χαρακτηρίζουν την πραγματική διάσταση των γεγονότων…
Η γραία Σάλεχ αναζητά το αυτονόητο: την αγκαλιά των εγγονών της. Είναι η μόνη παρηγοριά που της απέμεινε μέσα στο χάος της ανθρώπινης αγριότητας…

Νότης Μαυρουδής
http://www.news247.gr/koinonia/prosfygas-111-eton-pire-asylo-alla-egklovistike-stin-ellada.6614068.html

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 402 (14/5/2018) Νέα τηλεόραση; Καλώς την…

Αναμφισβήτητα υπάρχει μεγάλη κινητικότητα στο χώρο των τηλεοπτικών συχνοτήτων, θέμα που δεν θα πάψει ποτέ να έχει ενδιαφέρον και να απασχολεί το ευρύτερο κοινό.
Συμφώνως τω νόμω, πια, τα τηλεοπτικά κανάλια θα λειτουργούν με πολιτειακή σφραγίδα και θα τηρούν τους νόμους (?) και τις υποχρεώσεις τους με βάση τις νέες συμφωνίες και τους όρους που έχουν τεθεί. Νέα κατάσταση πραγμάτων!
Θα αναρωτηθεί κανείς: θα λάβουν τέλος η διαπλοκή, τα πολιτικά-κομματικά  παιχνίδια, η αισθητική κατρακύλα και οι «κάτω από το τραπέζι» συνεννοήσεις και τα παρατράγουδα; Δεν θα έπαιρνα και όρκο, για τον απλούστατο λόγο πως τα 50 χρόνια τηλεοπτικής υπαρκτής λειτουργίας, η οποία στη χώρα μας ξεκίνησε από το 1967-68, έχει αφήσει πολλαπλά στίγματα και σκιές, με πολλές θολές καταστάσεις και φαγοπότι, με ιδιοκτήτες και επικεφαλής γνωστούς στην κοινωνία από την πορεία τους, στην εξακολουθητική μπίζνα, στην οποία προσμετρούνται κανάλια, εφημερίδες, ραδιόφωνα, ποδοσφαιρικές ομάδες, δημόσια έργα, διασυνδέσεις με εκκλησιαστικά συμφέροντα, καθώς και ποικίλο παράνομο εμπόριο που δεν πιάνει η φαντασία μας…
Κοινώς, ό,τι γνωρίζουμε, γενικώς και αορίστως, αλλά πάντως όχι και τόσο μακριά από την πραγματικότητα… Ναι, βέβαια, είχαμε και έχουμε το ΕΣΡ, το οποίο είναι εξουσιοδοτημένο από την πολιτεία να ελέγχει τον ραδιοτηλεοπτικό χώρο… Το οποίο Συμβούλιο δεν ξέρω αν παίρνει χαμπάρι τα όσα τηλεοπτικά προγράμματα υποβαθμίζουν το πνευματικό επίπεδο ή αν ακούει τις ψευδείς ειδήσεις, οι οποίες πέφτουν στη δική μας αντίληψη. Ίσως εμείς ή αυτό, να ζούμε σε άλλη χώρα. Η ασυδοσία και οι παραβιάσεις τής δεοντολογίας είναι καθημερινό φαινόμενο! Τα παραδείγματα, αναρίθμητα.

Τώρα που βρισκόμαστε, θέλουμε να ελπίζουμε, στην απαρχή μιας «άλλης, διαφορετικής τηλεοπτικής πραγματικότητας» με νέους όρους, θα παρακολουθούμε με πολλή προσοχή τους χειρισμούς και τις κατευθύνσεις τής νέας κατάστασης. Τα δυο ερωτήματα που χρειάζονται άμεσες απαντήσεις είναι αν θα συνεχιστεί αυτή η αισθητική υποβάθμιση και η κατρακύλα ή θα χρησιμοποιήσουμε επιτέλους την οφειλόμενη σοβαρότητα, η οποία, με την πάροδο του χρόνου, όλο και πιο πολύ απομακρύνεται και αποσυντίθεται…
Η πλειοψηφία τού τηλεοπτικού κατεστημένου εξακολουθεί να αδιαφορεί για το τηλεοπτικό κοινό και για μια στοιχειώδη ποιότητα θεάματος και περιεχομένου. Τα επηρεασμένα, συχνά από πολιτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα, ενημερωτικά «πρωϊνάδικα», συνεχίζουν ακάθεκτα, ενώ τα «απογευματινάδικα» αντιμετωπίζουν το κοινό σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα από την περίοδο της αποχαυνωτικής ευμάρειας, των χρόνων πριν την κρίση. Τα ίδια σχεδόν παιχνίδια τής τύχης, τα… μοδάτα show, τα τόσα γαστρονομικά, το μόνιμο και άθλιο κουτσομπολιό, οι τόσες περιπτώσεις Χίου με την υποβάθμιση της γλώσσας και της νοημοσύνης, πλημμυρίζουν τις οθόνες μας και συμπληρώνουν τη συλλογική μελαγχολία…
Βλέπουμε πως οι τηλεοπτικές μετρήσεις θεαματικότητας (η οποία μέθοδος μέτρησής της, εδώ και δεκαετίες, συνεχίζει να είναι γρίφος) εξακολουθούν να είναι ο «καθοδηγητής» των προγραμμάτων και η πλειοψηφία τών καναλιών επιμένει να υπακούει στις μετρήσεις, απευθυνόμενη σε καινούργιες ομάδες θεατών, στοχεύοντας σε προγράμματα πιο… εύπεπτα, ανάλαφρα, να ικανοποιείται η… απαραίτητη οφθαλμολαγνεία, ο τρόμος, η βία, το αίμα, οι δολοφονίες και άλλες ανεξήγητες καταστάσεις ψυχοσύνθεσης…
Όχι, η προτροπή μου δεν είναι ηθικοπλαστική και δεν υπαινίσσομαι καμία απαγόρευση, αλλά την τήρηση των κανόνων δεοντολογίας μαζί με ένα μείγμα υποχρεώσεων προς την κοινωνία.
Ας το χωνέψουμε. Η κοινωνία έχει ανάγκη την ποιοτική τηλεόραση, όπως το ψωμί, την Παιδεία και την Ελευθερία και κάθε προσπάθεια διαχωρισμού, είναι… ματαιοδοξία.

Η τηλοψία, επαναλαμβάνω, μετράει στην Ελλάδα κάπου 50 χρόνια ζωής. Έχει ήδη θεμελιώσει τους κανόνες της στο κοινωνικό υποσυνείδητο. Ο τρόπος λειτουργίας της έχει γίνει αποδεκτός από μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. (Παρ’ όλες τις κακοδαιμονίες της εγχώριας τηλεοπτικής εμπειρίας μας, δεν διαθέτουμε το χειρότερο δείγμα τηλεόρασης από άλλες χώρες…)
Οι νέες βάσεις, τις οποίες οραματίζονται οι όποιοι… θεσμικοί ανανεωτές της, δείχνουν μεν μια οφειλόμενη καλή πρόθεση και διάθεση, αλλά πολύ φοβούμαι πως το «παιχνίδι» θα γίνει και πάλι με κυρίαρχη βάση τα νούμερα τηλεθέασης, τα οποία είναι πάντα σαθρά και κατά περίπτωση, επιζήμια. Τα ποσά που επενδύονται, οι εργασιακές υποχρεώσεις και το κόστος τους, οι φορολογίες, η συνολική αξία τής τεχνολογικής υποδομής και άλλα πολλά που υπάρχουν στις υποχρεωτικές συνθήκες, ποιος καναλάρχης θα τα αντέξει σε μια εποχή ακραίας οικονομικής δυσπραγίας; Θα μου πείτε πως για να γίνεται όλος αυτός ο… χαμός, για τις τηλεοπτικές άδειες, όλο και κάποιο κέρδος υποκρύπτεται…
Κανάλι όμως δίχως δικές του παραγωγές, δεν νοείται… Τα κανάλια είναι υποχρεωμένα να συμβάλλουν στην ελληνική παραγωγή και αυτό, αν τηρηθεί, θα το δεχθούμε με μεγάλη ικανοποίηση.
Εάν δεν βρεθεί τρόπος να ευνοηθεί η εγχώρια παραγωγή και η έμπρακτη συμπαράσταση σε δημιουργούς, σκηνοθέτες, σεναριογράφους, ηθοποιούς, λογοτέχνες, στιχουργούς, τραγουδοποιούς, και άλλους πολιτιστικούς επαγγελματικούς τομείς, τότε τα τηλεοπτικά κανάλια δεν επιτελούν κοινωνικό έργο. Δεν μπορούν να παίζουν απλά ρόλο «μαγαζιού», όπου στόχος είναι αποκλειστικά η είσπραξη χρήματος δίχως υποχρεώσεις. Ας μην ξεχνάνε πως οι συχνότητες είναι δημόσιο αγαθό και γι’ αυτό οφείλουν να σέβονται τον απλό πολίτη τόσο ως προς την ποιότητα του προσφερόμενου προγράμματος και της ενημέρωσης, όσο και ως προς τις κοινωφελείς παροχές, τα μηνύματα των οποίων, προς το παρόν, προβάλλονται αργά τη νύχτα σε ζώνες τηλεοπτικής εξορίας…
Η στείρα είσπραξη και η απόλυτη καταπάτηση των εργασιακών συμβάσεων, οι παράνομες-αυθαίρετες απολύσεις προσωπικού, οι οποίες σχεδιάζονται, ακόμα και αυτή τη στιγμή, παραβιάζοντας τους ήδη υπογεγραμμένους νόμους, δείχνει και το τεράστιο μέγεθος της συνήθους αυθαιρεσίας, η οποία λειτουργεί «επίσημα» και παρανόμως, κάτω από τη μύτη του ΕΣΡ. Διότι, για παράδειγμα, πώς θα υλοποιηθεί η δέσμευση, για 400 εργαζομένους ανά κανάλι, η σχεδιαζόμενη σύμπραξη των τηλεοπτικών σταθμών Alpha και Star;
Τα παραδείγματα των καναλιών Mega, των μέσων τού συγχωρεμένου Γ. Κουρή κ.ά., ίσως να μας έκαναν πιο… σοφούς και καχύποπτους, σχετικά με το μεγάλο θέμα των υποχρεώσεων μεταξύ τηλεοπτικής πρακτικής και κοινωνίας. Τα συμφέροντα των καναλαρχών ας προσαρμοστούν ανάλογα με τις σύγχρονες ανάγκες τής αγοράς και της οικονομίας. Ας γίνει κατανοητό πως ένα κανάλι δεν μπορεί να λειτουργεί ως «μαγαζί». Είναι αναγκαίο να αναλαμβάνει και στοιχειώδεις υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία στην οποία απευθύνεται.

Η τηλεοπτική καθημερινότητα είναι μια πολυσύνθετη πραγματικότητα, η οποία σχετίζεται άμεσα με το δυνάμωμα της δημοκρατίας. Το νέο τηλεοπτικό περιβάλλον βάζει ένα μεγάλο στοίχημα με τον εαυτό του. Θα ξεπεράσει το αρνητικό παρελθόν ή θα συνεχίσει να εξαρτάται από την τρέχουσα και μέλλουσα πολιτική κατάσταση, τα επιχειρηματικά συμφέροντα, καθώς και τον κομματικό ανταγωνισμό, ο οποίος, βεβαίως, δεν θα σταματήσει ποτέ.
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο είναι υποχρεωμένη να πορευτεί η τηλεοπτική επιχειρηματικότητα. Η ελπίδα για καλύτερη, ποιοτική τηλοψία είναι ένα από τα πάγια και μεγάλης βαρύτητας αιτήματα, από τη στιγμή μάλιστα που είναι γνωστό ότι η καθημερινή επαφή μαζί της, τροφοδοτεί με μεγάλο δυναμισμό τον νου και την συνείδηση με μηνύματα που ριζώνουν στη συλλογική κουλτούρα.
Η τηλεόραση δεν είναι πλέον το μέσον με το οποίο ασχολείσαι και διασκεδάζεις για λίγο. Ο πολίτης, η οικογένεια, η κοινωνία, οι πόλεις, η χώρα, το πνευματικό επίπεδο, η Παιδεία, η επιμόρφωση, οι καθημερινές σχέσεις και οι συμπεριφορές, ο τρόπος ζωής, οφείλονται κατά πολύ στην επιρροή και στην εξάρτηση από την τηλεθέαση και τον χειρισμό της από τον κάθε πολίτη.
Οποιαδήποτε βελτίωση, με τις νέες ρυθμίσεις, θα είναι καλοδεχούμενη.
Δεν περιμένει κανείς να γίνει θαύμα, ούτε… επαναστατικές αλλαγές. Μια περισσότερη όμως κατανόηση περί της σημαντικότητας του τηλεοπτικού γίγνεσθαι είναι απαραίτητη, όταν είναι αποδεδειγμένη η αμφίδρομη σχέση και πως όταν νοσεί η τηλεόραση, συνήθως νοσεί και η κοινωνία…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 401 (10/5/2018) Μέρα Μαγιού (του ‘68).

Μάϊος ή Μάης; Εξαρτάται πώς τον σκέφτεσαι. Η γλώσσα αποτυπώνει πάντα την διαμόρφωση της όποιας έννοιας σχηματίζεται στο μεγάλο πέρασμα του χρόνου και η μια ή η άλλη εκφορά τής ίδιας λέξης δεν διαφέρει μόνο ηχητικά, αλλά και… ιδεολογικά. Η χρήση τής λέξης στο καθημερινό λεξιλόγιο ορίζει, κατά κάποιο τρόπο και μια εξάρτηση από παλαιές λεκτικές συνήθειες, πρώην ή και νυν κομματικών εξαρτημένων αντανακλαστικών, οι οποίες προσαρμόστηκαν σε κομματικές εκφορές λόγου (Γενάρης, Φλεβάρης, Μάρτης, Μάης, Ιούνης, Ιούλης, Οκτώβρης κλπ). Δεν το καταχωρώ ως λάθος αλλά προτιμώ τον ήχο όλων των γραμμάτων. Μπορεί να είναι μια… φιλολογική θέση αυτή και να μην είναι του παρόντος, αλλά γεγονός είναι πως, είτε Μάϊος είτε Μάης, στο άκουσμα του συγκεκριμένου μήνα, ιδιαίτερα όταν συνειδητοποιούμε τα 50 χρόνια απόστασης από εκείνη την εξέγερση του 1968, όλοι, ανακλαστικά, ανακαλούμε στη μνήμη μας το ιστορικό πλαίσιο των νεανικών μας χρόνων, άσχετα αν είχαμε άμεση ή έμμεση σχέση με τα γεγονότα εκείνου του Μαΐου (ή του Μάη).

Γράφτηκαν πολλά και ειπώθηκαν ακόμα περισσότερα, για την πορεία τής Ευρώπης από εκείνο το κίνημα (;), την εξέγερση (;;), την αφύπνιση της κοινωνίας (;;;), την επανάσταση(;!?)… Και άλλες βαρύνουσες έννοιες χρησιμοποιήθηκαν, για να περιγραφεί και να κατανοηθεί το σημαντικό εκείνο συμβάν που έλαβε χώρα σε Παρίσι, αλλά έμελε να επηρεάσει βαθύτατα την Ιταλία, όπου το φθινόπωρο του ’69, εκτεταμένες διαδηλώσεις δημιούργησαν το «καυτό φθινόπωρο» (autunno caldo), πολιτικό παιδί τού γαλλικού Μαΐου (ή Μάη). Συγκεντρώσεις και συγκρούσεις, με μεγαλύτερη ένταση απ´ό,τι εκείνες της Γαλλίας τού ‘68, σε Τορίνο, Μιλάνο και άλλες μικρές ή μεγάλες πόλεις της χώρας. Διαδηλώσεις, με φοιτητές, εργάτες, διανοούμενους και άλλους πολιτικοποιημένους πολίτες, οι οποίοι εξέφραζαν την ανάγκη κοινωνικοπολιτικής αλλαγής και συγχρόνως υπογράμμιζαν το τέλος ενός ιστορικού κύκλου πολιτικής-εκπαιδευτικής και ηθικής πρακτικής, αναζητώντας έναν άλλο, με ρήξεις, αλλαγές, μεταρρυθμίσεις, ανατροπές, ανανεώσεις, διορθωτικές κινήσεις στο κοινωνικό γίγνεσθαι, περισσότερες κοινωνικές παροχές, περισσότερη δημοκρατία, περισσότερα ατομικά δικαιώματα, μεγαλύτερο μερίδιο από την οικονομική ανάπτυξη στα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα…  Είναι χαρακτηριστικό, εν προκειμένω, ένα από τα κεντρικά συνθήματα της εποχής: -«Τι ζητάμε; Τα πάντα»… Όλα αυτά δηλαδή που επιθυμούμε διακαώς και το 2018. Πενήντα χρόνια μετά…
Κρατάω τρία συνθήματα από τα πολλά της εποχής:
-«Η φαντασία στην εξουσία»
-«Απαγορεύεται το απαγορεύεται»
-«Κατάργηση εξουσιών σε κάθε επίπεδο».
Η δική μας χώρα, ήταν έξω από τα γεγονότα, τα οποία εξελίσσονταν στο ευρωπαϊκό πλαίσιο της εποχής. Απομονωμένη αυστηρά από τη στρατιωτική χούντα, δίχως καθαρούς ορίζοντες και με τον κόσμο πιεσμένο, με φυλακές και τόπους εξορίας, στέρηση ατομικών δικαιωμάτων, λογοκριτικές επιτροπές για κάθε φιλελεύθερη έκφραση, με φιμωμένες τις Τέχνες και τις ερευνητικές επιστήμες, δεν κατάφερε να συνδεθεί με τα τότε κινήματα της εποχής τα οποία δρούσαν έξω από τη χώρα. Οι εποχές δεν είχαν τις επικοινωνιακές ταχύτητες του σήμερα και την άμεση πληροφόρηση, αφού το internet ήταν ανύπαρκτο.
Και, το ερώτημα, μετά από μισό αιώνα απόστασης είναι:
Τι ήταν εκείνο το «ηφαίστειο» που εξερράγη τότε και πού πήγε η… λάβα του;
Ίσως μπορούμε να το πούμε, momentum; Κάτι που ξέσπασε και σιώπησε; Δεν θα το υποστήριζα, διότι, επί πολλά χρόνια, «ο Μάης τού ‘68» απασχόλησε τις πρωτοποριακές κοινότητες, τους διανοούμενους, τα επονομαζόμενα συμβατικά πολιτικά κόμματα ή ακόμα και τα γκρουπούσκουλα, την πολιτική φιλοσοφία, τους συγγραφείς και τους στοχαστές. Έγινε σημείο αναφοράς τής σύγχρονης ιστορίας και για κάποιο διάστημα θεωρήθηκε ως κοινωνικό παράδειγμα προς διερεύνηση και μελέτη, αφού προσφέρει το στοιχείο τής ανατροπής μιας πολιτικής και καθεστωτικής παράδοσης, με στόχο να… αντικατασταθεί από ένα νέο, ανανεωμένο πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα!

Είναι πάντα σύνθετο και πολύπλοκο το θέμα των πολιτικών ανατροπών. Είναι αντικείμενο των ιστορικών μελετητών, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να εμβαθύνουν και να αναλύσουν το αναμφισβήτητο γεγονός πως, πενήντα χρόνια μετά από εκείνο το momentum, η Ευρώπη, ο κόσμος, οι πολίτες, οι κοινωνίες, βρίσκονται και πάλι στην απόλυτη αναγκαιότητα της ρήξης με αρχηγούς, αρχηγίσκους, «ηγέτες», κυβερνήσεις ακατάλληλες να λάβουν το μήνυμα του «Μάη του ‘68». Όχι μόνο ακατάλληλες κυβερνήσεις, αλλά και ο ίδιος ο βίος και η πολιτεία των εκλεγμένων «ηγετών», είναι μακράν τού πνεύματος εκείνου του απρόσμενου momentum. Οι, περιορισμένης πολιτιστικής και συναισθηματικής ικανότητας, «ηγέτες κρατών» συνεχίζουν να κυβερνούν τον κόσμο και μάλιστα ο… Πλανητάρχης, συνεχίζει να συμπεριφέρεται όπως ταύρος εν υαλοπωλείο…
Ο πρώτος κύκλος τής ιστορίας του 21ου αιώνα, δείχνει πως η μνήμη, το μήνυμα και τα γεγονότα εκείνα του 1968, δεν υπάρχουν για τους σημερινούς διαχειριστές των εξουσιών, οι οποίοι χαράζουν πολιτικές και πρακτικές, όχι στο πνεύμα του ’68 αλλά στο ακριβώς αντίθετό του! Σε ένα κλίμα έρποντος λαϊκισμού, ρατσισμού, μιλιταρισμού, καθώς και των άκρως επικίνδυνων φιλοναζιστικών ομάδων, οι οποίες σε πολλές χώρες ρίχνουν τη σκιά τους ακόμα και σε κυβερνητικές αποφάσεις.

Τι συνέβη άραγε και επικράτησε η ευρωπαϊκή… λωτοφαγία; Δεν ξεχνάμε: μεταπολεμική ανάκαμψη της οικονομίας, υποστήριξη στην κοινωνικοπολιτική γερμανική ανασυγκρότηση, παράλληλη άνθιση τού αντικομουνισμού, επικράτηση του ψυχρού πολέμου, θρίαμβος της ελεύθερης αγοράς και της ανεξέλεγκτης οικονομίας, της διαφθοράς και της διαπλοκής με στόχο τα νούμερα, τα υπερκέρδη και όχι τον άνθρωπο και τις κοινωνίες. Κατάρρευση του ανελεύθερου υπαρκτού Σοσιαλισμού την τελευταία δεκαετία τού 20ού, πλήρης αλλαγή των ισορροπητικών σχέσεων των οικονομικών δυνάμεων, ταχύτατη ανάπτυξη της ασιατικής οικονομίας με τον καπιταλιστικό κομμουνισμό (;) τής Κίνας, καταστροφή τής πρώην Γιουγκοσλαβίας λίγο πριν τον 21ο αιώνα, φτωχοποιήσεις των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, εμπόλεμες καταστάσεις με τεράστιες καταστροφές σε υποδομές και ανθρώπινες ζωές στη Μέση Ανατολή, μεταναστεύσεις πληθυσμών και προσφυγικά δράματα, με παράλληλη εκμετάλλευση των άμοιρων και ανέστιων συνανθρώπων μας, από οργανωμένες συμμορίες, εξαγωγή τρόμου και αντιποίνων των φανατικών ισλαμιστών φυλάρχων με στόχο την ευρωπαϊκή αστική δημοκρατία και τον αντίστοιχο τρόπο ζωής, την κοινωνική περιθωριοποίηση πολιτών, οι οποίοι κατάγονται από πρώην αποικίες, συνεχόμενη απομυθοποίηση και φθορά τής έννοιας της Αριστεράς μπροστά στην αδυναμία της να δώσει λύσεις στα σημαντικά προβλήματα της κοινωνίας και όχι μόνο στη χώρα μας…
Πολλά ακόμα θα μπορούσε κανείς να προσθέσει, για να καταγράψει τις ραγδαίες αλλαγές-ανακατατάξεις τής παγκόσμιας οικονομίας και του status quo της εποχής.

Εάν κανείς αναζητήσει σήμερα ομοιότητες και ιδεολογικές συνδέσεις με τον «Μάη του ‘68», θα πελαγοδρομήσει. Η μόνη διαπίστωση πλέον είναι η διατήρηση των ίδιων αιτημάτων τού ’68: περί Ελευθερίας, ενδυνάμωσης των δημοκρατιών, αντίστασης κατά των ναζιστικών καταλοίπων, Παιδεία και Εκπαίδευση, ατομικά δικαιώματα, ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, κα.
Λοιπόν; Η εξέγερση εκείνη γιατί δεν μπόρεσε να εδραιώσει τα τότε αιτήματα, διδάγματα και συμπεράσματα που ήταν πανανθρώπινα; Γιατί δεν κατάφερε να διατηρήσει το περιεχόμενό της, παρά μόνο ως επετειακή μνήμη;
Και το πάγιο ερώτημα: πόση δύναμη περιέχει εν τέλει «ο Μάης τού ‘68», αφού επί πενήντα χρόνια δεν μπορέσαμε να πείσουμε τις γενιές πως ο κόσμος εκείνος, εκείνης της εξέγερσης, είχε δίκιο;
Οι εξεγέρσεις, οι ήττες και οι θυσίες είναι χρήσιμο υλικό για να κατανοηθεί η ανθρώπινη πορεία, η ιστορία της και οι πολιτικές εξελίξεις. Δυστυχώς, το πλούσιο υλικό τής συσσωρευμένης εμπειρίας από τους αγώνες και τις θυσίες που μας προσφέρει η σύγχρονη ιστορία, δεν θα συμμορφώσει τον πολίτη και δεν θα τον οδηγήσει αναγκαστικά προς μία… προοδευτική κατεύθυνση. Ο Μάης του 2018, βρίσκει την ανθρωπότητα πιο περίπλοκη, με περισσότερη ηθική και ιδεολογική κατάπτωση. Βλέπεις, οι άνθρωποί του, δεν θέλουν να χρησιμοποιήσουν τα «παλαιά υλικά» τής ιστορίας, για να κατανοήσουν και να αλλάξουν το σήμερα.
Να είναι άραγε αυτό ένα «κρυφό σήμα» τής ιστορίας, που δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε;
Ίσως…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 400 (6/5/2018) Μιντιαρχία!!!

Εάν και πάλι σκαλίσω την επικαιρότητα των ημερών, προσπαθώντας να ανασύρω τα πιο… πολιτιστικά στοιχεία, θα επικεντρωθώ σε έναν… θάνατο. Άλλοι τον λένε «απουσία», άλλοι «απώλεια», άλλοι «μοιραίο», άλλοι «ο Χάρος τον πήρε», «ο Θεός τον πήρε» και άλλες παρόμοιες εκφράσεις που έχουν επικρατήσει με το πέρασμα του χρόνου και την πορεία της ζωής στο άπειρο τού μέλλοντος…
Πάντα ένας θάνατος, μια οριστική φυγή, είναι θέμα δυσάρεστο, ιδίως για τους οικείους τού εκλιπόντος. Όμως εδώ θα αναφερθώ σε έναν άνθρωπο τού Τύπου, των ΜΜΕ, με αεικίνητη παρουσία στις ανταλλαγές και δημιουργία μέσων Ενημέρωσης, έναν μπίζνεσμαν εφημερίδων, Τηλεόρασης και Ραδιοφώνου. Με μια λέξη, επάγγελμα: «μιντιάρχης». Με όνομα: Γιώργος Κουρής!
Το εύλογο ερώτημα είναι: «γιατί ο συχωρεμένος έχει σχέση με τον Πολιτισμό»; Πολύ ορθό! Θα μπορούσε να ήταν αποκλειστικά ένας απλός μιντιάρχης, ένας επίμονος δημοσιογράφος με βασικό στόχο ζωής τούς συνηθισμένους πολιτικούς ελιγμούς, γύρω από παιχνίδια εξουσίας κυβερνητικού επιπέδου. Όμως ο εκλιπών υπήρξε ένας ευέλικτος λαϊκιστής, εραστής τού κίτρινου Τύπου, από εκείνους που με ευκολία συνεργάζονται και γαλουχούν αντίστοιχους δημοσιογράφους με ή χωρίς εισαγωγικά, πρόθυμους πάντως να ακολουθήσουν μια «αποστολή» που εντέλει δύσκολα αναγράφεται στο βιογραφικό τους. Για σκεφτείτε: «Ο τάδε ή ο δείνα, δούλεψε ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Αυριανή». Νομίζω πως τα λόγια περισσεύουν. Δεν θα διαβάσουμε ποτέ τέτοια αναφορά, για τον απλούστατο λόγο ότι η εφημερίδα αυτή, δημιούργημα του μακαρίτη, υπήρξε σήμα κατατεθέν και ταυτόσημη έννοια του άκρατου δημοσιογραφικού λαϊκισμού, ο οποίος εισέβαλε άγρια και επιβλητικά στο υπογάστριο του ελληνικού πολιτισμού. Η εφημερίδα αυτή ξεκίνησε στις αρχές του 1980, με τη συναίνεση της τότε εξουσίας τού ΠΑΣΟΚ και προσωπικά τού Μένιου Κουτσόγιωργα, στενού συνεργάτη τού Ανδρέα Παπανδρέου, εισχωρώντας καταλυτικά στην κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική ζωή του τόπου… Εάν αυτό είναι αμελητέο, τότε, η ανάγνωση αυτού του κειμένου είναι περιττή.

Από την αρχή, δηλαδή μεταδικτατορικά, μεταπολιτευτικά, ο «Αυριανισμός», έμελλε να δηλητηριάσει με το ύφος του λόγου του, τα μεσαία κεντρώα δημοκρατικά στρώματα, επηρεάζοντας όμως και τμήματα της τότε σοσιαλδημοκρατικής μερίδας πολιτών. Δημιούργησε τηλεοπτικό βήμα, το οποίο έμελλε να παίξει ρόλο διάδοσης σαθρών και αμφιλεγόμενων πολιτικών επιχειρημάτων, δήθεν «προοδευτικών» ιδεών. Πολλοί από τους, τότε εκκολαπτόμενους, πολιτικούς, οι οποίοι και διαδραμάτισαν μετέπειτα σημαντικό πολιτικό ρόλο στη διακυβέρνηση και στη δημοκρατική πορεία της χώρας, εμφανίστηκαν εκεί για πρώτη φορά… Ακόμα και η περίπτωση της Δήμητρας Λιάνη, η οποία επελέγη το φθινόπωρο του 1995, ως μέσο για να χτυπηθεί, με χυδαίο και σεξιστικό τρόπο, ο αδύναμος τότε Α. Παπανδρέου, ήταν στην πραγματικότητα θέμα «πολιτισμού» τής καθημερινότητας, με τις κουτσομπολίστικες και αντιαισθητικές διαστάσεις που πήρε στην εποχή του.
Όμως ας μη ξεχνιόμαστε. Ο αυριανισμός είχε φροντίσει να δώσει το στίγμα του από πριν, χτυπώντας χαμερπώς, βιαίως και ανελέητα τον Μάνο Χατζιδάκι, όταν κατήγγειλε τον «αυριανισμό» ως μέλλουσα «φασιστική πνευματική απειλή»!
Δεν είναι εύκολο να μεταφέρω τις παλαιότερες καταστάσεις στο σήμερα. Όσοι διατηρούν μνήμες, από εκείνη την θλιβερή εποχή, θα έχουν συνειδητοποιήσει πως οι σφοδρές επιθέσεις λάσπης τού αυριανισμού και του συστήματος εξουσίας στις εποχές του ισχυρού κοινοβουλευτικού ΠΑΣΟΚ, με στόχο τον… Χατζιδάκι, ο οποίος υπήρξε, σύμφωνα με χυδαίο δημοσίευμα της Αυριανής, «πρωκτοετής φοιτητής τής Φιλοσοφικής», (ναι, καλά διαβάσατε) καθώς και άλλα πολλά κοσμητικά επίθετα περί ομοφυλοφιλίας, με τον πιο αγοραίο τρόπο, που θα ζήλευε ακόμα και το πιο αχρείο ρεμάλι τού υπόκοσμου…
Η δυσοσμία απλώθηκε σε ολόκληρο το ελληνικό τοπίο, με την Μελίνα υπουργό Πολιτισμού (!!!) και άλλους αγωνιστές βουλευτές με πλούσιο curriculum στον αντιστασιακό αγώνα για Ελευθερία, ατομικά δικαιώματα και «όραμα» για ποιότητα ζωής (???), να μην εκφράζουν δημόσια τουλάχιστον την αντίθεσή τους…

Ο Μάνος Χατζιδάκις διορίστηκε ως διευθυντής τού Τρίτου προγράμματος και διευθυντής των μουσικών Συνόλων της ΕΡΤ, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή από το 1975, και μετά το εμβληματικό 1981, το ΠΑΣΟΚ δια του Προέδρου του, τον απομάκρυνε με πολλή λάσπη από μεριάς τού απόντα πλέον κυρίαρχου μιντιάρχη και της εφημερίδας του. Ο Χατζιδάκις, παρά τον ανελέητο πόλεμο της Αυριανής, υπέμενε και πάλευε ανάμεσα σε κομματικούς σφουγκοκωλάριους της τότε εξουσίας και στους συνδικαλιστές της ΚΟΑ 1ο  και του ΠΜΣ 2ο. Η… αγαστή συνεργασία κρατικών φορέων με το συγκρότημα εντύπων τού συγχωρεμένου εκδότη, δημιούργησαν δυσάρεστη ατμόσφαιρα, με χτυπήματα πάνω και κάτω από τη ζώνη, εναντίον μιας από τις πιο ουσιαστικές και εμβληματικές προσωπικότητες τής ελληνικής πνευματικής παράδοσης των καιρών. Επέμενε ο Χατζιδάκις και οι περί αυτόν, να υπερασπίζονται μια ιδιαίτερη πολιτιστική, δημοκρατική και αξιοκρατική στάση ζωής, η οποία θα κρατούσε αποστάσεις από τον άκρατο και τον πιο άγριο λαϊκισμό που πέρασε απ’ αυτή τη χώρα. Ο στόχος του Χατζιδάκι δεν ήταν μόνο να αναμορφωθεί το Τρίτο Πρόγραμμα, τα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ καθώς και τα χορωδιακά της σύνολα, αλλά και να στηλιτεύσει, αποδοκιμάζοντάς τα, τα πρώτα φαινόμενα της επώασης του αυγού τού μιντιακού νεοφασιστικού φιδιού.

Δεν ξεχνιούνται εύκολα τέτοιες ηθικές καταπτώσεις, υπό τη σημαία τού αυριανισμού, ο οποίος έμελλε να διαρκέσει δεκαετίες και να επιβληθεί σε πολλές εκφάνσεις τής δημόσιας ζωής, να επηρεάσει σχεδόν όλο το φάσμα τού ελληνικού Τύπου και των ΜΜΕ, τα οποία βρίσκονται, μαζί με την ελληνική κοινωνία, στην αναζήτηση μιας… πραγματικής δημοκρατικότητας, μακριά από την διαφθορά και την διαπλοκή της μεταπολίτευσης. Ο συγχωρεμένος μιντιάρχης έγινε… υπόδειγμα, για το υπόλοιπο συνάφι των ΜΜΕ, με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει η χώρα με μ ι ν τ ι ά ρ χ ε ς παρόμοιου τύπου!
Αναζητήσαμε, για του κόσμου τα μάτια, προς μάτην, μια κάποια κριτική τοποθέτηση από τους πολιτικούς ταγούς και δημόσιους λειτουργούς εκείνης τής εποχής τού ’80 και ’90. Δεν βρήκαμε. Προφανώς εσιώπησαν και προσπέρασαν εκείνα τα τεράστια κύματα λαϊκισμού που έπληξαν και ενέπλεξαν πρόσωπα και καταστάσεις, καταρρακώνοντας το ηθικό μέρος τής, με δήθεν… δημοκρατικό μανδύα, πολιτικής!

Εάν ασχολούμαι με τα πεπραγμένα μιας ψυχής που έφυγε για το τελευταίο της ταξίδι, είναι επειδή υπήρξε και υπάρχει, με αντικαταστάτες και… αντιγραφείς, μια τέτοιου είδους ιδιότυπη δυναστευτική και διαπλεκόμενη εξουσία των ΜΜΕ, τα οποία περισσότερο από ποτέ, κατευθύνουν, διαβρώνουν συνειδήσεις και επιβάλλουν πολιτικές, ενώ με το «κατάλληλο» κλίμα που καλλιεργούν, επηρεάζουν το πόπολο. Ο 21ος αιώνας, ως φαίνεται, υλοποιεί την συνεχόμενη και επιστημονικά μελετημένη «δουλειά» τής πλύσης εγκεφάλου τού 20ου. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε, είναι απτά και σε πρώτο πλάνο. Ο Τραμπ, ο Ούρμπαν, ο Ερντογάν και άλλα πολλά παλληκάρια, δείχνουν το δρόμο τού «θριάμβου» του παγκόσμιου λαϊκισμού, με κυρίαρχη δύναμη τα μίντια, που γνωρίζουν πολύ καλά τη βρώμικη δουλειά τής ψυχολογικής προετοιμασίας των μαζών…
Κατά τ’ άλλα… Θεός σχωρέστον κι ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκέπασε τον μιντιάρχη…

Νότης Μαυρουδής
1ο ΚΟΑ: Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
2ο ΠΜΣ: Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος

 

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 399 (30/4/2018) Ο άτυχος… φάλαινος.

 

Η μικρή σε ηλικία αρσενική φάλαινα, βάρους επτά τόνων, μήκους εννέα μέτρων, η οποία ξεβράστηκε στο Ακρωτήρι Σαντορίνης στις 5 ή στις 19 του μηνός Απριλίου, με 30 κιλά πλαστικές σακούλες στο στομάχι της, σόκαραν και πάλι την παγκόσμια κοινότητα και όλους όσοι διαθέτουν ευαισθησία σε θέματα περιβάλλοντος. Υποθέτω πως δεν θα βρεθεί κανείς που θα μιλήσει για μεμονωμένο γεγονός…
Το μακάβριο θέαμα της φάλαινας είναι ακόμη ένα απτό παράδειγμα σύγχρονου «πολιτισμού» στις άκρως καταναλωτικές κοινωνίες, σε συνδυασμό με την «κουλτούρα» τής μάζας, η οποία δεν θεωρεί σ η μ α ν τ ι κ ή την διάσωση του κόσμου και την προστασία του από την ατελείωτη πλαστική ύλη που, υπό διάφορες μορφές, συνοδεύει την καθημερινότητά μας και απειλεί την ίδια τη ζωή και το μέλλον μας!

Τέτοια δείγματα ανατρέπουν τις θεωρίες για τον δυτικό και… ουμανιστικό Πολιτισμό. Η πλαστική σακούλα, το πλαστικό γενικώς, εξυπηρετεί τον παγκόσμιο καταναλωτή, από τότε που ξεκίνησε η μαζική του χρήση εδώ και πολλές δεκαετίες,  όμως έμελλε να παίξει κι έναν ρόλο καταστροφικό σε ό,τι αφορά την παγκόσμια οικολογική ισορροπία, λόγω της αντοχής και της… μακροζωίας τού υλικού αυτού. Αυτή η πολυσύνθετη ύλη, με βάση το πετρέλαιο, βρίσκεται πλέον σε μια καμπή κατά την οποία η ανθρωπότητα θα πρέπει να ξανασκεφτεί την ασύδοτη χρήση της, την απουσία συνειδητοποίησης των διαστάσεων του προβλήματος, καθώς και την έλλειψη ευαισθησίας της απέναντι στο περιβάλλον, στις θάλασσες, στα ποτάμια, στις χωματερές και όπου αλλού συσσωρεύονται παρόμοια βλαβερά και ανεπιθύμητα υλικά. Το πλαστικό έχει ήδη διανύσει έναν ολόκληρο αιώνα από την παρασκευή του. Ήδη από το 1855 ο Alexander Parkes ανακάλυψε το πρώτο πλαστικό (τη ζελατίνη) και λίγο αργότερα τα συνθετικά υλικά κατέληξαν να χρησιμοποιούνται σε παντός είδους κατασκευές. Θα σκεφτόταν κανείς πως ο 20ος αιώνας ήταν αρκετό διάστημα ώστε ο άνθρωπος και οι τεχνολογίες που έχει επινοήσει, να μπορούσαν να λειτουργούν υπέρ τής προστασίας και της διατήρησης του φυσικού περιβάλλοντος του πλανήτη Γη.
Απ’ ό,τι έχω ακούσει, για παράδειγμα  από ταξιδιώτες στην Ινδία, ο ποταμός Γάγγης παρασέρνει μέσα στην ροή του χιλιάδες τόνους τέτοιων πλαστικών αποβλήτων, κυρίως πλαστικές σακούλες. Να αναλογιστούμε πως στις όχθες τού ποταμιού αυτού, ζουν εκατομμύρια άνθρωποι, οι οποίοι εκεί πλένονται, εκεί αφοδεύουν, εκεί πετάνε και ό,τι άχρηστο… Κόλαση!
Η κατάργηση τού πλαστικού έχει καταλήξει να είναι ύψιστης προτεραιότητας στόχος και μέλημα. Στο σημείο αυτό, οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες θα παίξουν σημαντικό συλλογικό-κοινωνικό ρόλο, διότι σήμερα, όπως και πάντα, δεν έχουμε ανάγκη από  οποιουσδήποτε πολίτες, αλλά από συνειδητοποιημένους πολίτες. Ήδη η σταδιακή κατάργηση της πλαστικής σακούλας, μόνο θετική εξέλιξη μπορεί να έχει εις το διηνεκές.

Ο άτυχος φάλαινος, με τα 30 κιλά πλαστικού στο στομάχι, ελπίζω να γίνει παράδειγμα προς αποφυγή. Δεν είναι το πρώτο υδρόβιο πλάσμα που υφίσταται τέτοια και τόση βία από την υπάρχουσα ρύπανση των θαλασσών. Έχουν ξεβραστεί και άλλα πολλά ζώα τού νερού στις παγκόσμιες ακτές. Δεν είναι εύκολο να συγκεντρώσει κανείς τις συνεχόμενες σφαγές υδρόβιων πλασμάτων. Εκατοντάδες θαλάσσιες χελώνες, φάλαινες, φώκιες, δελφίνια, ψάρια και θαλασσοπούλια χάνουν τη ζωή τους από τα πλαστικά και άλλου είδους ρυπάνσεις, καθώς η λεγόμενη οικολογική συνείδηση όλων μας είναι σχεδόν ανύπαρκτη, χώρια τα θύματα από το κυνήγι, τις ομαδικές σφαγές δελφινιών λόγω «παραδοσιακών» εθίμων, την συνεχόμενη και ανεξέλεγκτη ρύπανση με αποκλειστικό υπεύθυνο, τα απόβλητα των βιομηχανιών, αλλά και τον κάθε ά ν θ ρ ω π ο προσωπικά… Ένα μαύρο χάλι!
Εντάξει, το θέμα τής ρύπανσης των θαλασσών και όχι μόνο, είναι ούτως ή άλλως πολυσύνθετο και δαιδαλώδες. Παράλληλα, δυσκολεύομαι να απλοποιήσω έναν τέτοιο συλλογισμό, ο οποίος έχει ρίζες και προεκτάσεις που χάνονται μέσα στον χρόνο.
Η ουσία είναι πως, Ωκεανοί, Θάλασσες και γενικότερα το… ταξίδι τού νερού στη φύση, αμφιβάλλω αν, και κατά πόσο, μπορεί να ελεγχθεί και να προστατευθεί από την παγκόσμια κοινότητα, η οποία ρυπαίνει διαθέτοντας κακομαθημένες συμπεριφορές, αλλά και θεοποίηση του χρηματικού κέρδους, αρνούμενη να σεβαστεί την υδρόγειο σφαίρα.
Το άτυχο κήτος, το οποίο ήταν αρσενικού γένους φάλαινα, δεν απόλαυσε ολόκληρη την ζωή του. Πέθανε από το πολύ πλαστικό που βρέθηκε στο στομάχι του. Υπενθυμίζω: 30 κιλά πλαστικές σακούλες σε ένα στομάχι, δεν τη λες και μικρή ποσότητα…

Έτσι είναι, η πλαστική σακούλα είναι το πιο εύκολο υλικό που θα βρεθεί παντού. Είναι, με λίγα λόγια, ένα προσιτό «λαϊκό υλικό» και η χρήση του, επειδή είναι τζάμπα, ωθεί τον άνθρωπο να το πετάει (να το ξεφορτώνεται) δίχως σκέψη, δίχως στοιχειώδη συνείδηση και δίχως ενοχή, σε οποιοδήποτε σημείο τού… ορίζοντα.
Η συνειδητοποίηση του προβλήματος, από τον κάθε πολίτη, είναι σπουδαία προϋπόθεση, για την διάσωση του πλανήτη.
Ας το ξανασκεφτούμε λοιπόν…

Νότης Μαυρουδής
https://www.zoosos.gr/plastikes-sakoules-vrethike-sto-stomachi-nekris-falaina-pou-ekvrastike-sto-akrotiri-santorinis/#axzz5DJ6wynHK
Το βίντεο αυτό μας υπενθυμίζει πολλά…
http://fanpage.gr/%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%B7%CF%84%CE%B1/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B2%CF%81%CE%AE%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%AE-%CF%86%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%B1/

 

 

 

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 398 (25/4/2018) Το επίμονο άγαλμα.

Θυμάμαι πως η τοποθέτηση του αγάλματος του Χάρι Τρούμαν είχε απασχολήσει πολύ τη γενιά μου, στα χρόνια τής προδικτατορικής εποχής, ξεκινώντας από το 1963, όταν το θεμελιώσανε δίχως να ερωτήσουν καν την τότε τοπική Αυτοδιοίκηση της Αθήνας. Δημοκρατικά πράγματα…
Ήταν απόφαση και χρηματοδότηση της ελληνοαμερικανικής ένωσης ΑΧΕΠΑ, η οποία απόφαση, απ’ ότι φάνηκε αργότερα, δεν αμφισβητήθηκε ποτέ, από καμία εξουσία-κυβέρνηση. Για δες σύμπτωση-σκέφτηκα-οι κυβερνήσεις (χουντικές και δημοκρατικές) δεν κούνησαν σχετικά το δαχτυλάκι τους, έστω συμβολικά, παρά μόνο μεμονωμένοι πολίτες, οι οποίοι αντέδρασαν και προσπάθησαν πολλές φορές να κατεδαφίσουν το «μισητό» αυτό άγαλμα και το «πλήρωσαν» μάλιστα με ξύλο και κρατήσεις στα μπουντρούμια των αστυνομικών τμημάτων.
Τα θυμάμαι αυτά από νεαρή ηλικία, όταν ο αντιαμερικανισμός ήταν σημαία δημοκρατικής δίψας και αγώνας οφειλόμενης αντίστασης στο ελληνικό και όχι μόνο, σύστημα καταπίεσης των αντιδημοκρατικών δεξιών και ακροδεξιών κυβερνήσεων.
Ο περί ου ο λόγος 33ος Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ο… θριαμβευτής του 1945, με την απόφασή του να… πατήσει το κουμπί τής ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα-Ναγκασάκι και να αλλάξει τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας, προκαλώντας άγνωστο αριθμό θανάτων, αρρωστιών, ακρωτηριασμών  και τερατογενήσεων. Ο όλεθρος και η καταστροφή, που προκάλεσε η ατομική βόμβα στους Ιάπωνες, ρίχνουν ακόμη την σκιά τους και τρομοκρατούν την υφήλιο με την απειλή τού ολοκληρωτικού αφανισμού…
Μετά τον ΄Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Τρούμαν έστειλε στρατιωτική και οικονομική βοήθεια στην Ελλάδα, μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ. Αυτά τα κεντρικά γεγονότα, μαζί με εκείνα του Εμφυλίου, τις επιθέσεις με βόμβες ναπάλμ στον Γράμμο, την ήττα του Κομμουνιστικού Κόμματος και των αριστερών-δημοκρατικών δυνάμεων, οι εκτελέσεις, φυλακίσεις και εξορίες για εκείνους που πολέμησαν τον κατακτητή και τους συνεργάτες του, συνέτειναν στο να χωριστούν πολιτικά οι Έλληνες πολίτες. Ένα άγαλμα μιας τέτοιας αμφίσημης και μισητής προσωπικότητας, δεν θα μπορούσε να αποφύγει το μένος τής εποχής. Από τότε, το άγαλμα έγινε σύμβολο απέχθειας, για την παρεμβατική αμερικανική πολιτική ανά τον κόσμο και η προσπάθεια να… αποκαθηλωθεί και να πάψει να υπάρχει, αποτελεί διαχρονικό αίτημα χιλιάδων πολιτών στη χώρα μας, κυρίως για τον συμβολισμό του.

Δεν αμφισβητώ πως το πέρασμα των δεκαετιών… σμιλεύει τις μνήμες, συχνά τις ατονεί, τις «συμμαζεύει», τις επανατοποθετεί. Πολλές φορές, τέτοιες ιστορίες, μπερδεύονται με τις σημερινές συγκυρίες, τα νέα δεδομένα και τις προοπτικές. Το άγαλμα του Τρούμαν όμως είναι πάντα εκεί. Αγέρωχο και μακάβρια επιβλητικό, των 3,25 ύψους άγαλμα, αδιάφορο για τις αντιδράσεις, ενώ παρ’ όλο που το ρίξανε, οι «άλλοι» το στήσανε ξανά, μετά το… βάψανε με μπογιές, το ξαναρίξανε, το σπάσανε, του έριξαν και πάλι μπογιές και χημικά, μετά οι «άλλοι» το στήσανε… Εφτάψυχος ο ανδριάντας! Έγινε σύμβολο μίσους, γιατί εκεί, μέσα σ’ αυτό το μίγμα μετάλλου και άλλων στέρεων υλικών, φώλιασαν πολλά: Εμφύλιος, αμερικανικό αποικιοκρατικό κλίμα, υποδούλωση, ατομικά και ανθρώπινα δικαιώματα, εξάρτηση, ήττα, πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Τίποτα που να υποδηλώνει πως η χώρα θα μπορέσει ποτέ να οδηγηθεί σε δρόμους ανεξάρτητους…
Πάντως, ο ανδριάντας δεν βρήκε ποτέ την ηρεμία του. Πάντα υπήρχαν παρόντες εκείνοι οι «τρελοί» που δεν του επέτρεπαν να υπάρχει εκεί εν ηρεμία… Εξάλλου, υπάρχουν πολλά αγάλματα-σύμβολα που δέχονται, μέσω επιθέσεων, την αντίθεση και την κατακραυγή πολιτών για τις πολιτικές τους. Πολλές φορές γίναμε μάρτυρες εικόνων με ανδριάντες ηγετών, οι οποίοι κατακρημνίζονται, καταστρέφονται, αποκαθηλώνονται με τόση βία όση κρίνει ο κόσμος πως τους αξίζει (Χίτλερ-Μουσολίνι-Τσαουσέσκου-Μπρέζνιεφ-Λένιν-Στάλιν-Χότζα-Σαντάμ-Καντάφι, κα). Οι ιστορικές αλλαγές δεν υπολογίζουν τις ιδεολογικές-θεωρητικές διαφορές και άλλες λεπτομέρειες και αποχρώσεις. Τα σύμβολα λειτουργούν συνήθως με μαζικά αντανακλαστικά και ταυτίζονται, τις περισσότερες φορές, με συνοπτικές διαδικασίες αποκαθήλωσης.

Είναι ένα δύσκολο σημείο η αποκαθήλωση ενός ανδριάντα και δεν θα ήταν εύκολο να ορίσουμε… λαϊκό δικαστήριο, πάνω σε ένα τέτοιο λεπτό θέμα. Όμως, ο ανδριάντας  τού Τρούμαν, κακώς υπάρχει τόσα χρόνια, αφού, ο τύπος αυτός, είναι «χρεωμένος» με αμέτρητα εγκλήματα κατά τής ανθρωπότητας. Μόνο και μόνο η Χιροσίμα, το Ναγκασάκι και οι αμερικανικές παρεμβάσεις στην πολιτική ζωή τής χώρας μετά τον  εμφύλιο, κατέστησαν τον Τρούμαν, μπαμπούλα και εκπρόσωπο της αμερικανικής πολιτικής παρεμβάσεων σε άλλες χώρες και γι‘ αυτό, το άγαλμά του, δεν θα έπρεπε να υπάρχει, να δεσπόζει και να προστατεύεται…
Δυστυχώς, οι σημερινές συγκυρίες μάς «διδάσκουν» πως οι αντεκδικήσεις και τα εύκολα… γιούρια με τις αντίπαλες δυνάμεις, είναι συχνό δείγμα άγριου «πολιτικού» ανταγωνισμού. Η ύπαρξη χρυσαυγιτών και άλλων ακροδεξιών συμμοριών, οι οποίες είναι πάντα «πρόθυμες» να αναλάβουν… δράση με αντίποινα, μας καλούν να σκεφτούμε έναν άλλον τρόπο αποχώρησης του μισητού αγάλματος… Οι καθημερινές βίαιες ενέργειες ακροδεξιών και ακροαριστερών γκρουπούσκουλων, χουλιγκάνων και μπαχαλάκηδων, δεν αφήνουν περιθώρια για εύκολη… απόφαση και «δικαιολογημένη αποκαθήλωση» των συμβόλων τής μιας πλευράς.

Η ύπαρξη του 33ου Προέδρου των ΗΠΑ έστω μέσω ενός ανδριάντα, είναι μια ανεπιθύμητη παρουσία για τη χώρα μας. Είναι όμως ένα ιστορικό σημείο μιας σκοτεινής και μακάβριας εποχής. Λυπάμαι, αλλά ίσως θα πρέπει να ανεχτούμε την ύπαρξη ενός τέτοιου συμβόλου, για να μας θυμίζει τα όσα αρνητικά βιώσαμε στα πέτρινα χρόνια, ώστε να μην επιτρέψουμε την επανάληψή τους. Το ίδιο θα πρέπει να κάνουν και οι δεξιές, αλλά δημοκρατικές δυνάμεις, με τα όποια σύμβολα των αριστερών αγώνων. Να τα σεβαστούν για να μην αφήσουμε ξανά τον δαίμονα του εμφυλίου να μπει ανάμεσά μας. Όμως! Όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις μαζί, δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε τους βανδαλισμούς τής Χρυσής Αυγής και άλλων συμμοριών σε προσφυγικούς καταυλισμούς, τις φασιστικές τους συμπεριφορές σε πλείστα περιστατικά, τα εγκλήματα και τις απόπειρες κατά της ζωής ανήμπορων και ανυπεράσπιστων ανθρώπων…

Το γνωρίζω αναγνώστες μου! Η δημοκρατία είναι ιδιαιτέρως δύσκολη υπόθεση, στην προσπάθεια όλων να κρατηθεί η ισορροπία της. Ωστόσο, και παρά τις αδυναμίες της, δεν έχουμε βρει προς το παρόν καλύτερο σύστημα από εκείνο της δημοκρατικής διακυβέρνησης τής κοινωνίας! Ο παλαιότερος «ιστορικός συμβιβασμός», μαζί με τον ευρωκομουνισμό που… εξήγαγαν στη δεκαετία τού 1970 οι Ιταλοί, ίσως να συμπεριλάμβανε και τέτοιες περιπτώσεις δημοκρατικών ισορροπιών, προκειμένου, με αμοιβαίους συμβιβασμούς και εθνική ενότητα, να ξεπεραστούν οι ιστορικές αγκυλώσεις και οι έντονες πολιτικές αντιθέσεις, οι οποίες ακόμα καλά κρατούν στη βίαιη εποχή τής αντιδημοκρατικής αντιευρωπαϊκής ακροδεξιάς απόκλισης, η οποία παρατηρείται όλο και περισσότερο στις μέρες μας…
Νότης Μαυρουδής

 

Posted in σχολιακια | Leave a comment