Σχολιάκι 384 (23/2/2018) Τα αμερικανικά μαύρα σύννεφα που κινούνται…

Καταντάει πια σχεδόν ανίατη… αρρώστια αυτό που συμβαίνει στην Αμερική, όπου (όπως φανερώνουν τα στατιστικά στοιχεία) κάθε δυο μήνες κάποιος… σαλεμένος ή επαγγελματίας killer διαπράττει ομαδικές δολοφονίες, καθώς, όπως φαίνεται, μεγάλος αριθμός πολιτών είναι εξοικειωμένος με τέτοια σιδερικά (όπλα τα λέμε) και αποφασίζει το πόσες ψυχές θα στείλει στον άλλο κόσμο.
Φαίνεται πως μια τέτοια πράξη, εκεί, στον πέρα του Ατλαντικού κόσμο, κάτι τέτοιο δεν είναι διόλου δύσκολο! Το όπλο ή το έχεις… κληρονομιά από τον πατέρα σου, τον παππού σου ή το αγοράζεις όπως ένα πακέτο τσιγάρα… Από ένα οποιοδήποτε μαγαζί τής κάθε συνοικίας και τού κάθε δρόμου, το οποίο, εύκολα και νόμιμα, σου το πουλάει, δίχως πολύπλοκες διαδικασίες και χρονοτριβές. Σε ρωτάνε μάλιστα: «να σας το τυλίξω σε χαρτί ή το θέλετε σε τσάντα;» Το γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο Πρόεδρος Τραμπ φροντίζει να διατηρεί αυτή την αμερικανική… παράδοση, γι’ αυτό και σε 52 πολιτείες των ΗΠΑ επιτρέπεται το «κατέχειν και οπλοφορείν» παρ’ όλο το σκληρό τίμημα που πληρώνει, αυτή, η πιο αλλοπρόσαλλη κοινωνία τού κόσμου…

Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις, άλλη μια τραγωδία στη Φλόριντα με έναν… θυμωμένο δεκαεννιάχρονο νεαρό, ο οποίος πίστευε, απ’ ό,τι λένε, σε ιδέες λευκής… υπεροχής, άφησε τον θυμό του να θεριέψει, από ερωτική αντιζηλία και εκδίκηση. Πήρε τα όπλα του και πήγε στο Σχολείο να… καθαρίσει! Τόσο απλά. Δεκαεπτά συμμαθητές του έπεσαν νεκροί από τις σφαίρες του και, πλέον, η Αμερική, έχει πάψει να αναρωτιέται… Το «γιατί;», ως φαίνεται, είναι πλέον περιττή ερώτηση σε μια κοινωνία όπου, αυτά ή παρόμοια, συμβαίνουν τόσο συχνά, τόσο πυκνά και φυσικά, τόσο άδικα…
Η οπλοφορία πάλι στο προσκήνιο και είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να χαρακτηριστούμε γραφικοί, όλοι όσοι ξανασυζητάμε τα ίδια πράγματα  κάθε φορά που έρχεται στην επικαιρότητα το θέμα τής οπλοκατοχής…

Ο Τραμπ βγήκε και μίλησε, εκφράζοντας τη λύπη του για τα τελευταία, προς το παρόν, θύματα , δεν αναφέρθηκε όμως στο πρόβλημα της οπλοκατοχής, για τον απλούστατο λόγο πως δεν το θεωρεί «πρόβλημα»…
Και γιατί να το θεωρήσει; Εξάλλου, ο ίδιος, για να υπάρχει μέσα στους κόλπους τού Ρεπουμπλικανικού κόμματος, να κερδίσει χρίσμα και προεδρία, θα έπρεπε πρωτίστως να είχε τη στήριξη της ΝRA (Εθνικής Ομοσπονδίας Όπλων), ώστε να προκαλέσει, να διατηρήσει και να συντηρήσει το ενδιαφέρον ενός ακροατηρίου 55 εκατομμυρίων Αμερικανών, οι οποίοι κατέχουν όπλα…
Εάν λοιπόν σκεφτείτε ωμά, ρεαλιστικά, επιχειρηματικά, εμπορικά, δίχως συναισθηματισμούς και παρεμφερείς ευαισθησίες, θα κατανοήσετε γιατί ο Πρόεδρος της υπερδύναμης εξέφρασε στα… γρήγορα την θλίψη του και δεν άγγιξε την ουσία τού προβλήματος… Εκφραστής και εκπρόσωπος της ψυχρής και κυνικής σκέψης, που κυριαρχεί αυτή την ώρα στην Αμερική για το θέμα, μόνο ο Τραμπ θα μπορούσε να είναι…
Ο ίδιος θεωρούσε πως οι τρομοκρατικές πράξεις του ISIS στη Γαλλία, θα είχαν «άλλο  αποτέλεσμα» αν τα θύματα είχαν όπλα και αμυνόντουσαν! Νομίζω πως κάθε αντίθετο επιχείρημα θα σκόνταφτε στον διάχυτο παραλογισμό και σε ένα παιχνίδι παρακμιακού διαλόγου. Όχι! Φαίνεται πως είναι θέμα κοσμοαντίληψης και θεώρησης, ακόμα και αυτής τής ανθρώπινης ύπαρξης.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, άνθρωπος δίχως όπλο δεν νοείται και ετούτο είναι κοσμοθεωρία βαθιά ριζωμένη. Από μικρή ηλικία, μπορεί να μην έχουν στο όνομά τους ένα όπλο, έχουν όμως πρόσβαση σ’ εκείνο του μπαμπά (ή του παππού, είπαμε…)
Αυτή η αντίληψη πρωταγωνιστεί, χρόνια τώρα, στον αμερικανικό (και όχι μόνο) κινηματογράφο, με ιστορίες για συνεχόμενες κι αμέτρητες δολοφονίες, για ανατινάξεις, και άλλα καθαρά τρομοκρατικά, τόσο, που να απορείς για το πώς ζούνε οι κάτοικοι των πόλεων αυτών, με τέτοιους… κανόνες ζωής μεταξύ ελευθερίας και αιωρούμενης απειλής από… σφαίρες που πηγαινοέρχονται δώθε και κείθε από συμμορίες του δρόμου και μοναχικούς δολοφόνους… Να είναι ένα παιχνίδι, μόνο της φαντασίας μου, παρασυρμένος από την άγνοια της πραγματικότητας που έχω; Ίσως, αλλά οι συνεχείς ειδήσεις περί σχολικών μακελειών με θύματα αθώα, έτσι, για ένα καπρίτσιο, για μια αψυχολόγητη για εμάς εδώ, αφορμή, είναι υπαρκτές…

Ο Τραμπ, ως ωμός εκφραστής και συνάμα προστάτης τού εμπορίου όπλων και οπλικών συστημάτων, δεν μπορεί να είναι εγγυητής ομαλότητας. Σε μια κοινωνία στην οποία κυριαρχεί η απειλή τού θανάτου κάθε στιγμή, η ομαλή σκέψη δεν μπορεί να καλλιεργηθεί και να γίνει χρηστική. Σε έναν κόσμο στον οποίο οι σπουδές των Πανεπιστημίων, των επιστημονικών ερευνών, καθώς και των τεχνολογικών μελετών, βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο, αναρωτιέσαι πώς μπορούν να συνδυαστούν οι δυο αυτοί αντίθετοι κόσμοι! Από τη μια η μάθηση και από την άλλη η λογική τού αίματος.
Ερωτήματα υπαρκτά, τα οποία αιωρούνται και αναζητούν απαντήσεις.
Πότε θα βρεθεί λύση στο πρόβλημα της αντίληψης περί όπλων και της οπλοκατοχής;
Σήμερα και στις εγχώριες εμπειρίες μας, οι διαρρήξεις, οι βανδαλισμοί, οι ληστείες, οι εγκληματικές ενέργειες, η αδυναμία τής αστυνομίας να προστατεύσει επαρκώς τους πολίτες, σκιαγραφούν άραγε μια μελλοντική παρόμοια εξέλιξη (;)… Όλα αυτά τα προαναφερόμενα θα μεταφερθούν και σε εμάς; Με βάση πως, όλα τα καλά και τα στραβά, απλώνονται από τη μεγάλη ήπειρο στην μικρότερη, τι θα κάνουμε; Απλώς θα αναμένουμε χρονικά το… μοιραίο; Η ίδια η ιστορία τών χωρών δορυφόρων αποδεικνύει πως, τα μοντέλα ζωής που δημιουργούνται (θετικά ή αρνητικά) στις προηγμένες χώρες, μεταφέρονται στις μικρότερες, όπως κινούνται τα σύννεφα στον ουρανό. Και πώς μια μικρή χώρα μπορεί να προστατευθεί από μια τέτοια σύγχρονη απειλή;
Η πρώτη απάντηση είναι η Εκπαίδευση, καθώς και η πνευματική στροφή γύρω από τον έλεγχο και την κατανόηση των παραδοσιακών μας αξιών.
Η δημιουργία ενός διαφορετικού πνευματικού κόσμου, μέσα στο υπάρχον ευρωπαϊκό κλίμα, με βάση τη ρίζα τού Διαφωτισμού, της Δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων, μέσα στη σύγχρονη αγορά και τις αντιφάσεις της.
Το ξέρω. Είναι μόνο λόγια που εκφωνούνται και γράφονται εύκολα, αλλά η υλοποίησή τους θα είναι μια καλή βάση που θα μας προστατεύει, ίσως, από την υπάρχουσα απειλή του «αμερικάνικου τρόπου ζωής» τον οποίο, χρόνια τώρα, τον βλέπουμε να σέρνεται και απειλεί να μας νικήσει κατά κράτος…

Νότης Μαυρουδής

(ΥΓ. Τελευταία ενημέρωση (22/2/2018): Ο Τραμπ πρότεινε την οπλοφορία των δασκάλων-καθηγητών, οι οποίοι θα αναλάβουν-λέει-την… ισορροπία μιας εισβολής δολοφόνων στα Σχολεία…)
Ω της παραφροσύνης, λέω εγώ…

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 383 (20/2/2018) Το παλιό μας σπίτι, η COLUMBIA…

Η ιστορία είναι πλέον παλαιά και άκρως ενδιαφέρουσα. Όσοι την παραβλέπουν ή την υποτιμούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητά της και τις προεκτάσεις της…
Αναφέρομαι στη… μεταθανάτια περίοδο του ιστορικού εργοστασίου ηχογραφήσεων, επεξεργασίας και κοπής δίσκων (γραμμοφώνου, βινυλίου και ακτίνας cd), COLUMBIA, στη γέφυρα του Περισσού. Πριν από μέρες αφαιρέθηκε από… άγνωστους και η επιγραφή. Το τέλος σήμανε…
Για να θυμηθούμε, θα παραθέσω κάποια στοιχεία απαραίτητα:
-Το εργοστάσιο άρχισε να κατασκευάζεται το 1928 και τελείωσε το 1930. Στην αρχή χτίστηκε ένα κτήριο και μετά άλλα δύο. Από το 1964, το συγκρότημα της COLUMBIA, ηχογραφούσε πρωί-μεσημέρι-βράδυ προσπαθώντας να ανταπεξέλθει στις αυξημένες ανάγκες τής ελληνικής δισκογραφικής παραγωγής, η οποία είχε επί πολλά χρόνια αυξητική πορεία… Εκεί λοιπόν ηχογραφήσανε μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, εμβληματικές προσωπικότητες της μουσικής ιστορίας του τόπου, πρωτοπόροι, και άλλοι με καλές, μέτριες ή και κακές επιδόσεις.
Ήταν για όλους όσοι εργάστηκαν και δημιούργησαν για το τραγούδι, το «σπίτι μας».
Το 1990 είναι η χρονιά κατά την οποία σταματούν οι ηχογραφήσεις και μπαίνει οριστικό λουκέτο στο εργοστάσιο. Η ερημιά απλώνεται στο τοπίο με τις αράχνες να απλώνουν τους ιστούς τους και να γίνονται οι καινούργιοι «ένοικοι»…

Εξήντα χρόνια λειτουργίας τού εργοστασίου δεν το λες μικρό διάστημα, κυρίως  αν αναλογιστείς τα δύσκολα χρόνια τής ιστορίας και τις αντικειμενικές αντιξοότητες. Όχι πως, στο διάστημα αυτό δεν υπήρξαν άλλα studio, αλλά η COLUMBIA υπήρξε το σημείο αναφοράς, το κλασικό συγκρότημα, όπου εκεί για πολλά χρόνια εμπιστευόσουν την «καλή δουλειά». Αυτό το «σπίτι μας» ρήμαξε, ερημώθηκε όλη η έκταση Προμπονά, με απόλυτη αδιαφορία της τότε επίσημης πολιτείας, αλλά και της πλειοψηφίας των δημιουργών, οι οποίοι προσπέρασαν τις όποιες μνήμες και τα γεγονότα, τα οποία σημάδεψαν την ελληνική δισκογραφία, δηλαδή, το ελληνικό τραγούδι, δηλαδή, ένα σημαντικό κομμάτι τού ελληνικού πολιτισμού του 20ού αιώνα, δηλαδή, των προ και μετά τον πόλεμο γενεών!
Πώς μπορούμε όμως να αγνοήσουμε το γεγονός ότι ο κάτοχος 14ων στρεμμάτων γης στην περιοχή αυτή, υπήρξε ο πρώην διευθυντής τής MINOS ΜΑΤΣΑΣ, ο οποίος άφησε αφύλακτη την περιοχή επειδή δεν… σκέφτηκε πως η εγκατάλειψη και η έλλειψη ενδιαφέροντος θα μπορούσε να προκαλέσει κλεψιές, ληστείες, να εξαφανιστούν παλιά μηχανήματα, κονσόλες, ταινίες, αντικείμενα ιστορικής αξίας και μετά να σαρωθούν τον Μάιο του 2006, από τις μπουλντόζες και τα τρία κτήρια αμέσως μετά την ανακήρυξή τους ως «διατηρητέας κληρονομιάς» από το ΣτΕ, παρακαλώ!!! Απίστευτο και όμως ελληνικό!

Ίσως πολιτογραφείται κι αυτό ως «ελληνικής πρωτοτυπίας» γεγονός στα χρονικά. Στις αρχές τού 2008, συστάθηκε Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων για την Προστασία τού Εργοστασίου COLUMBIA, από γείτονες της περιοχής και πολιτιστικούς φορείς, οι οποίοι πίεσαν τις τότε Αρχές να κατασκευαστεί στον ίδιο τόπο, Μουσείο τού Ελληνικού Τραγουδιού. Η Επιτροπή αυτή απαρτίστηκε όχι από καλλιτέχνες (όπως θα έπρεπε και όπως θα όφειλαν να κάνουν) αλλά από καθηγητές και δικηγόρους, οι οποίοι κατανόησαν το σημαντικό τής υπόθεσης, προτείνοντας να δημιουργηθεί «Μουσείο Ελληνικής Δισκογραφίας». Τότε, από καλλιτεχνικής πλευράς ήμασταν μόνο: ο Ρασούλης, ο Λεοντής, εγώ, ο Η. Βολιότης-Καπετανάκης, ο Κ. Παπαδόπουλος, ο Νότης Περγιάλης, ο Νίκος Κούνδουρος, ο Αλέξης Βάκης, ο Γιάννης Γλέζος και ο Γιάννης Ιωάννου.
Εντυπωσιακά όλα αυτά, έτσι; Τα μεγάλα ονόματα του τραγουδιού φαίνεται πως δεν θέλησαν να έρθουν σε αντίθεση με τον τότε διευθυντή τής Εταιρίας… Μάλιστα, χωρίς να υπάρξει τότε εκ μέρους μας κάποια ανακοίνωση ή δημόσιες δηλώσεις και καταγγελίες για τις καταστροφές, λασπολόγησε εναντίον μας, λέγοντας πως όσοι αναμιγνύονται στην «δήθεν» προστασία τής COLUMBIA, απλώς αναζητούν «πέντε λεπτά δημοσιότητας»!!!

Το θέμα καταλάγιασε για κάποια χρόνια. Οι αρμόδιες υπηρεσίες και φορείς ένιπταν τας χείρας δείχνοντας «άλλους» ως αρμόδιους. Από το Δήμο Αθηναίων, στην Περιφέρεια, στο ΥΠΠΟ, στο ΥΠΕΧΩΔΕ, όποιος εθεωρείτο πως είχε έμμεση ή άμεση σχέση με το εν λόγω αντικείμενο.
Στο βιβλίο μου με τίτλο: ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ, εκδ. Γαβριηλίδης (2013) κάνω εκτενή αναφορά πάνω στο θέμα με πολλές λεπτομέρειες. Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να βρουν εκεί πολλά στοιχεία και λεπτομέρειες.

Η όλη υπόθεση περιέχει βεβαίως και… αστυνομικό σασπένς! Τώρα, με ενέργεια της αποκαθήλωσης (βλέπε: ξήλωμα) και της εξωτερικής επιγραφής τού ονόματος COLUMBIA, αναδεικνύεται ξανά το θέμα. Η εγκατάλειψη του ιστορικού αυτού τόπου, ξαναεμφανίζει εκείνον που κινεί τα νήματα για την ιδιοκτησία του και εκ των πραγμάτων την εξαφάνιση της μνήμης και των πρωτοβουλιών των παλαιότερων συμβάντων. Ο κος Μάτσας είναι υπεύθυνος για την ερήμωση και το θλιβερό τοπίο, που αυτή τη στιγμή υπάρχει ως θέαμα και ως πραγματικότητα.
Ουδείς μπορεί ή θέλει να… απειλήσει την περιουσία του στο οικόπεδο Προμπονά. Αυτό που έχει ζητηθεί είναι να στηθεί σε εκείνον τον τόπο από το ΥΠΠΟ ή τον Δήμο Αθηναίων, Μουσείο Ελληνικής Δισκογραφίας. Όλα τα άλλα είναι λάσπη που ξέρουν να χρησιμοποιούν οι… επαΐοντες των δικανικών συνηθειών.
Ο κος Μάτσας, ένας από τους πρυτάνεις τής ελληνικής δισκογραφίας, ήδη από πατέρα και παππού, κατέχει ένα μεγάλο ποσοστό της ελληνικής δισκογραφικής παραγωγής. Εξ’ αυτού, εξακολουθεί να κατέχει μεγάλη διαπραγματευτική δύναμη στην αγορά των επενδύσεων, παρόλο που οι εισπράξεις μιας εταιρίας δίσκων είναι τώρα εξασθενημένες, λόγω των πολλαπλών κρίσεων και παρόλο που έχει αποσυρθεί προσωπικά από την δισκογραφία.

Η διαφωνία του με την Επιτροπή, για την προστασία τού τόπου και του ιστορικού εργοστασίου, είναι ανεξήγητη και αψυχολόγητη. Οι τότε αρμόδιοι δημόσιοι φορείς αδιαφόρησαν για τα διαβήματα και τις πρωτοβουλίες τής Επιτροπής Πρωτοβουλίας. Δεν αντελήφθησαν πως ένα Μουσείο Ελληνικής Δισκογραφίας στον τόπο της δισκογραφίας, θα ήταν μια εθνικά κοινωφελής πράξη για τη διάσωση της μνήμης.
Οι εποχές πέρασαν. Ας αναλογιστεί ο καθένας εάν το παλαιό εκείνο αίτημα έχει σήμερα λόγο ύπαρξης. Εάν ναι, ο τόπος είναι εκεί. Ρημαγμένος, με τις μπουλντόζες να έχουν ισοπεδώσει ό,τι υπήρχε και ό,τι θύμιζε, αντικαθιστώντας τις μνήμες με την ερημιά που αφήνει συνήθως πίσω της  μια… σαρωτική στρατιωτική επιχείρηση… Η συλλογική μνήμη υπάρχει ακόμα. Πολλές από τις γενιές τού τραγουδιού, βίωσαν και δούλεψαν στα studios της COLUMBIA και είναι πρόθυμα να συνεισφέρουν στη νωπή ακόμα μνήμη.
Το να αιωρείται ακόμα το αίτημα, σηματοδοτεί υγεία και επιμονή, για να μην μας κατασπαράξει η λωτοφαγία…

Νότης Μαυρουδής

 

(Ενδεικτικές φωτο)

https://www.google.gr/search?q=%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%BF+%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BF+columbia&dcr=0&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ved=0ahUKEwi7gs3606XZAhWIjSwKHYSHABUQsAQIMg&biw=1361&bih=642

 

(Ενδιαφέρουσες πληροφορίες)

https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/2115868/to-ergostasio-fantasma-tis-columbia

http://www.tvfi.gr/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BF-columbia-61-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF/

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 382 (15/2/2018) Ο κόσμος μας…

Ποιος είναι ο κόσμος που ζούμε; Σε ποιον μικρόκοσμο ανήκουμε; Είμαστε με όλους ή με κάποιους; Αφήνουμε τα όρια ελεύθερα ή επιλέγουμε τις οριοθετήσεις τους; Είμαστε υπέρ του συνθήματος «όλοι δικοί μας είμαστε» ή «οι δικοί μου είναι οι λίγοι»;
Όλα αυτά είναι σκέψεις που περνούν απ’ το μυαλό μέσα σε ένα πολύβουο μελίσσι όπως είναι μια κοινωνία, όπως η δική μας, η οποία ποτέ δεν ησυχάζει από τα τόσα απανωτά, ακατάπαυστα, αγχωτικά, θέματα και γεγονότα, τα οποία χρεώνουν και φορτώνουν τη χώρα με βαριές υποχρεώσεις…
Νιώθω πως όλα αυτά γίνονται βοή και αχός! Ισοδυναμούν με θόρυβο, καθώς τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, παρέες, καφενεία, κλπ, όλοι συζητάμε, φωνάζουμε διαφωνώντας ή συμφωνώντας… Ζούμε μέσα σε έναν κόσμο που κραυγάζει σκεπτόμενος. Τόσο εξωστρεφής!
Το ερώτημα λοιπόν παραμένει, είναι οξύτατο και έχει να κάνει με… υπαρξιακή τοποθέτηση γύρω από τις επιλογές μου, σχετικά με ποιον κόσμο θα συνυπάρξω, θα συναναστραφώ, θα συσκεφθώ, θα μοιράσω τις σκέψεις και τις προσδοκίες μου…
Έχω παρατηρήσει πως καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μου, όποτε βρισκόμουν μέσα σε πλήθος, επέλεγα την απομόνωση. Στεκόμουν σε μια γωνιά, με ένα ποτήρι στο χέρι, μοναδική απόδειξη «συμμετοχής» μου στην ανομοιογενή παρέα.

Πάντα, μετά από τέτοιες… δοκιμασίες, νιώθω σαν να με έχουν «δείρει», να με έχουν «βασανίσει», να έχω μπει σε… τιμωρία από τον αυστηρό σχολικό δάσκαλο.
Από παλιά ένιωθα πως γενικά το πλήθος, δεν ήτανκαι δεν είναι ο δικός μου κόσμος. Δεν ήταν αυτός που με άφηνε ελεύθερο για να εκφραστώ και να καταπιαστώ με θέματα κοινού ενδιαφέροντος. Μια ετερόκλητη μάζα ανθρώπων με πανικοβάλλει, καθώς μου αφαιρεί ενέργεια και προβληματισμούς, τους οποίους, εάν είχα δίπλα μου τους δικούς μου ανθρώπους, θα εξέθετα, καθώς η ανάγκη τής επικοινωνίας θα ήταν αυτονόητη.
Η συζήτηση του θέματος με άλλους ήταν αποκαλυπτική. Όλοι συνομολόγησαν πως ανάμεσα στο πλήθος δεν νιώθουν, και αυτοί, ελεύθεροι. Προτιμούν τις δικές τους παρέες, εκείνες που γνωρίζονται μεταξύ τους και οι σοβαρές συζητήσεις, τα καλαμπούρια, τα πειράγματα κ.λ.π., γίνονται με άνεση.

Ποιος είναι ο «κόσμος μας» λοιπόν, όταν τον  επικαλούμαστε; Όλος; Το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον ή τα πρόσωπα στα οποία θέλουμε να αποταθούμε επαγγελματικά; Ένα μέρος του κόσμου; Μόνο οι δικοί μας; Το άμεσο περιβάλλον μας; Οι «κολλητοί» μας;
Ακόμα και στο δικό μας επαγγελματικό συνάφι των κιθαριστών που το βιώνω επί εξήντα (60) χρόνια. Δεν είναι μικρό κομμάτι χρόνου αυτό το νούμερο… Επί τόσα χρόνια δεν κατάφερα να δεθώ φιλικά με όλους. Άλλες σκέψεις, άλλες τάσεις, άλλες λογικές, συνεπώς αισθητικές, διαφορετικές ερμηνείες πάνω στις εποχές, τα στιλ και τα είδη. Διαφορετικός και ο τρόπος συμπεριφορών και σκέψεων γύρω από ένα έργο και το καλλιτεχνικό του βάθος, εντέλει, διαφορετική αντίληψη γύρω από τη δημιουργία και τον χειρισμό καριέρας, καθώς και άλλα ζητήματα ζωής… Γιατί να είναι ο «κόσμος» μου αυτός; Μοιραία, αυτή η έλλειψη συνδετικών κρίκων θα μας ανάγκαζε να κινηθούμε σε διαφορετικές ράγες. Μέσα στον σχηματικό επαγγελματικό «κόσμο μας», οι επιλογές, σε ό,τι αφορά την αναζήτηση των «δικών» μας, κατέληξαν μέσα στον χρόνο σε περιορισμένο αριθμό φίλων-συναδέλφων.

Τέλος, ο κόσμος μας είναι, εν συντομία, ο εαυτός μας!
Ό,τι νιώθουμε, επιθυμούμε, μας συγκινεί, μας προσφέρει κοινές μνήμες, μας συνδέει με κοινούς χρόνους, αντιλήψεις, εμπειρίες, παραπλήσιες πολιτικές θέσεις, κοινά τραγούδια, ταινίες, βιβλία, θέατρο, ποιητές, συγγραφείς, συνθέτες, τραγουδοποιούς, αίσθηση του χιούμορ και άλλα πολλά που αφορούν και τον χρόνο που έχουμε διανύσει… Αυτόν τον μικρόκοσμο μού αρέσει να συναναστρέφομαι. Με ζεσταίνει να τυλίγομαι στο πέπλο τού κοινού μας χρόνου, των ακουσμάτων, της μνήμης και, ενίοτε, μεταμορφώνομαι σε νοσταλγό τού παρελθόντος, με βάση τις δεκαετίες του ’50, ’60 κλπ. Αυτό το στοιχείο είναι και ο κοινός τόπος μας.

Η «κοινή γνώμη», το «κοινό», πάνε μαζί με το πάγια θολό, ανεξήγητο, σύνθετο και αδιευκρίνιστο «λαός», ή «η γνώμη τού ελληνικού λαού», «η κοινωνία» και άλλα πολλά τέτοια, τα οποία πολλές φορές παραπλανούν τους προβληματισμούς μας γύρω από θέματα συλλογικότητας, επιμόρφωσης και κοινωνικής τοποθέτησης.
Ο «περιούσιος ελληνικός λαός», για παράδειγμα, πόσο ξεχωριστός, πόσο εκλεκτός κι από ποιόν είναι; Από πού εξάγεται ένα τέτοιο συμπέρασμα; Πώς μπορεί να θεωρηθεί ως δεδομένο ένα τέτοιο αστήριχτο απόφθεγμα; Λέξη (περιούσιος), η οποία προέρχεται από την Παλαιά Διαθήκη, ως αναφορά για τους Εβραίους, αλλά χρησιμοποιήθηκε από Έλληνες εθνικιστές για να δηλώνει την… μοναδικότητα του λαού μας!
Ακούω τη φράση να… σέρνεται σαν φίδι, ακόμα και σήμερα, κυρίως από πολιτικούς που έχουν άμεση σχέση με σημερινές ατάκες τού ρέοντος και υπαρκτού λεκτικού εθνολαϊκισμού.
Οι γενικεύσεις και οι συνολικές έννοιες μπερδεύουν και βραχυκυκλώνουν τις συνεννοήσεις γύρω από τέτοια ζητήματα. Ο κόσμος, ο λαός, η κοινωνία, το σύνολο του ελληνικού λαού, και άλλες ανάλογες γενικότητες, υποτίθεται πως έχουν και αντίστοιχους επιστήμονες, οι οποίοι ασχολούνται με τις μετρήσεις και τις σφυγμομετρήσεις των κοινωνικών ομάδων, των συλλογικοτήτων κλπ.
Ο κόσμος αγαπάει τον τάδε τραγουδιστή, ηθοποιό, ποδοσφαιριστή, κλπ. Το ερώτημα έπεται και είναι αυτονόητο: Ποιος κόσμος; Ίσως το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Η πλειοψηφία. Αλήθεια, από πόσους και πάνω θεωρείται «κόσμος»; Μήπως είναι κι αυτό ένα ερώτημα που θα προσέφερε μια κάποια «λύση» στον γρίφο;

Το θέμα έχει πολλούς κρίκους και η αλυσίδα είναι μεγάλη.
Θυμάμαι την τριανταπεντάχρονη ενασχόλησή μου με το ραδιόφωνο. Μπροστά στο μικρόφωνο, το πρώτο μέλημά μου ήταν η διαίσθηση και η προσπάθεια να νιώσω το… κοινό που παρακολουθούσε την εκπομπή μου. Οι… μετρήσεις για την κάθε ρ/φ εκπομπή είναι έωλες και αφερέγγυες. Με αυτόν τον τρόπο, με το… ένστικτο και την ατμόσφαιρα που δημιουργεί, ο κάθε ραδιοφωνικός παραγωγός φαντάζεται, υποθέτει το κοινό του. Πόσο ασφαλής ήταν και είναι αυτή η υποθετική εκτίμηση; Δεν νομίζω να υπάρχει βέβαιη απάντηση. Σε ποιο κοινό αποτεινόμαστε λοιπόν;
Ακόμα και τα συχνά: «παγκόσμια αγωνία», «Η υφήλιος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα», πόσο «παγκόσμια» είναι; Πώς και κατά πόσο μετρήθηκε μια τέτοια συναισθηματική κατάσταση;
Ακρότητες και λόγια παχιά, που ακούγονται συχνότατα από όσους θέλουν να μεγεθύνουν υπερβολικά ένα γεγονός. Η τέτοιου είδους δημοσιογραφία δεν αστειεύεται…
Εύκολα τις μειονότητες τις παρουσιάζουμε ως πλειοψηφίες, με λέξεις που δεν μας στοιχίζουν και πολύ όπως λαός, λαοθάλασσα, πλήθος, κόσμος, κοινωνία, παγκοσμιότητα κ.λ.π. Μ’ αυτό τον τρόπο «κρυβόμαστε» πίσω από το δάχτυλό μας και συμβιβαζόμαστε με τα κατά συνθήκη ψεύδη, που τόσο συχνά μας βολεύουν…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 381 (10/2/2018) Nov-ART-is

Για άλλη μια φορά! Σ’ αυτή τη χώρα δεν πλήττεις ποτέ! Μαζί με το… Μακεδονικό ήρθαν το συλλαλητήρια και οι δηλώσεις τού Μίκη, τις οποίες εξέλαβα ως… θεατρική, επιθεωρησιακή παραγωγή «κατάρριψης των εθνικών διχασμών» μέσα από τις παράφορες δηλώσεις του. Σειρά τώρα, έχει η Nov-ART-is!
Επίτηδες τοποθετώ το ART με κεφαλαία, για να αναρωτηθούμε πώς στο διάολο έμπλεξε η… Τέχνη μέσα σ’ αυτό το σκάνδαλο.
Να λοιπόν που άλλοι φροντίζουν για μας χωρίς εμάς, όπως λέει και το άσμα, προκειμένου να μας… διασκεδάζουν ποικιλοτρόπως με την επικαιρότητα…
Εγώ θα σταθώ στο ενδιάμεσο της λέξης. Αυτό το art με ξεπερνάει. Και καθότι στον προφορικό λόγο εκείνο το art τονίζεται ιδιαιτέρως και μένει στο αφτί ως κυρίαρχο στοιχείο τής λέξης, με τους συνειρμούς να έρχονται για να φτιάξουν το δικό τους «παιχνίδι»… Μα, σκέφτομαι, πώς είναι δυνατόν να εμπλέκεται η art (η Τέχνη) σε ένα φαρμακοβιομηχανικό διεθνές σκάνδαλο που εμπλέκει έμμεσα και άμεσα υψηλά πολιτικά πρόσωπα, πρώην πρωθυπουργούς-υπουργούς και γραμματείς, οι οποίοι-βεβαίως-θα καταθέσουν μηνύσεις για να προστατεύσουν την υπόληψή τους από τη λασπολογία εις βάρος τού καθαρού και τιμίου προσώπου τους.
Μμμμμμ… Και πάλι αντιπαλότητες, πόλεμος, ιαχές και οσμή σκανδάλων, πάνω σε υπαρκτά γεγονότα, καταγγελίες εκατέρωθεν και ξεκίνημα μιας μεγάλης δικαστικής υπόθεσης, η οποία θα κρατήσει καμιά… δεκαριά χρόνια, θα κριθεί (κι αυτή) με βάση τις πολιτικές ισορροπίες και θα προστατευθούν, για άλλη μια φορά, εκείνοι που ίσως υποπτευόμαστε από τώρα, με κριτήριο κατά βάση, τη συμπάθεια ή αντιπάθεια που τρέφουμε για τον κάθε πολιτικό ξεχωριστά, πέρα από τα ντοκουμέντα…

Ασχολούμαι με την Novartis, παρόλο που είναι υπόθεση την οποία δεν κατέχω παρά μόνο χοντρικά σημεία της εδώ και αρκετούς μήνες, δίχως να ενδιαφερθώ να μάθω περισσότερα. Έτσι, ομολογώ πως δεν γνωρίζω σε βάθος όλα τα στοιχεία ώστε να είμαι απόλυτα βέβαιος ότι όντως είναι ένα καραμπινάτο οικονομικό σκάνδαλο, από τη δεξιά δεξαμενή. Δεν μπορώ να χώνομαι εγώ, ένας καλλιτέχνης τής μουσικής, σε τέτοιου είδους πολιτικές διαμάχες και να καταναλώνω εργατοώρες για μια υπόθεση που με οδηγεί να περιστρέφομαι γύρω από το ίδιο σημείο. Ό,τι και να γίνει, οποιαδήποτε έκβαση κι αν πάρει η υπόθεση, ο παρονομαστής του κλάσματος θα είναι ο ίδιος. Δεν θα βοηθήσει η αποκάλυψη ακόμη ενός οικονομικού σκανδάλου όπου, το μόνο που ίσως συμβεί στο τέλος, θα είναι η μεταφορά κάποιων ψήφων από τη Ν. Δημοκρατία, στον ΣΥΡΙΖΑ… Τίποτα άλλο. Δεν θα βοηθήσει τη χώρα να κάνει βήματα εμπρός. Θυμηθείτε την πλημμυρίδα σκανδάλων που έλαβαν χώρα σ’ αυτά τα μεταπολιτευτικά χρόνια (Κοσκωτάς, η δίκη τού αιώνα, το «βρώμικο» ’89, το Βατοπέδι, Ζήμενς, χρηματιστήριο, μίζες για τα οπλικά συστήματα κ.α.).
Και τι έγινε; Ποιο το ουσιαστικό αποτέλεσμα μετά απ’ όλα αυτά; Καθόμασταν στις πολυθρόνες μας παραγγέλνοντας σουβλάκια, πίτσες και μπύρες, παρακολουθώντας τις τηλεοπτικές αντεγκλήσεις και ξεκατινιάσματα που πρέπει να παραδεχτούμε πως κινήθηκαν μέσα στο γνώριμο εμφύλιο κλίμα του… περιούσιου λαού μας. Πνευματική φτώχια και μιζέρια είναι όταν παρακολουθείς πολιτικές (δήθεν) συζητήσεις με την λογική και την αντίληψη ποδοσφαιρόφιλου…

Πού θα μας πάει λοιπόν άλλη μια σκανδαλοϋπόθεση;
Στα ίδια και απαράλλαχτα μονοπάτια. Θα τροφοδοτήσει τον ριζωμένο από παλιά διχασμό, τη σκανδαλοθηρία, το κομματικό μίσος, το οποίο ανέκαθεν ήταν και θα είναι τ ο ξ ι κ ό σ’ αυτή την ανατολικοδυτική χώρα!
Εν τάξει, δεν θα υποστήριζα πως πρέπει να ακυρωθεί ή να κουκουλωθεί ένα τέτοιο υπαρκτό θέμα, που δεν είναι της φαντασίας, αλλά, πρέπει να παραδεχτούμε παράλληλα πως η εμφάνιση τέτοιων υποθέσεων, εν τέλει, δεν αφήνουν περιθώρια για αναγκαίες συναινέσεις, συμμαχίες και στοιχειώδη ομόνοια του ελληνικού λαού, όταν θα χρειαστούν οι πολιτικές δυνάμεις για να συμφωνήσουν πάνω σε σοβαρά εθνικά θέματα.
Αυτή την σημαντική πολιτική στιγμή σκέφτομαι κάθε φορά που οι κομματικοί αρχηγοί τσακώνονται σαν τα κοκόρια στο κοτέτσι… Σκέφτομαι ότι είναι αναγκαίο να βρεθεί μια φόρμουλα, ένας τρόπος, ένας κώδικας συνεννόησης για την αντιμετώπιση των σκανδάλων. Είναι,νομίζω, θέμα ομαλότερης λειτουργίας τού κρατικού μηχανισμού, γύρω από τις αναγκαίες και απαραίτητες ενέργειες περί ομαλών συνεννοήσεων που θα πρέπει να θεσμοθετηθούν. Η κομματική, παραταξιακή… αντεκδίκηση πάνω σε τέτοια σκάνδαλα, μόνο καταστροφή μπορεί να φέρει.
Το θέμα Nov-art-is μας περίμενε και τώρα ήρθε για να προσφέρει περισσότερη πίεση στον ανελέητο ανταγωνισμό τής ανηθικότητας  των σκανδάλων. Ανταγωνισμοί που βραχυκυκλώνουν την πορεία τής χώρας και την καταντάνε «αυτιστική», περιορίζοντάς την στον μικρόκοσμό της μέσα στα στενά και ασφυκτικά όρια και ορίζοντές της. Το σκάνδαλο αυτό θα απασχολήσει όλη τη… βιομηχανία προπαγάνδας από κάθε μεριά. Τα ΜΜΕ σύσσωμα είναι ήδη ετοιμοπόλεμα για κομματικές μάχες σε κάθε επίπεδο και η μεσαία λέξη που υποδηλώνει Τέχνη (art) εξαφανίζεται δίχως καν συμβολικό λόγο και ρόλο.

Φαίνεται πως τα υπεύθυνα πολιτικά πρόσωπα, όσα κυβερνούν και όσα αντιπολιτεύονται, θεωρούν πως υπάρχει χρόνος και χώρος για να ξετυλιχτούν και να αποκαλυφθούν οι σκοτεινές πλευρές τού αμαρτωλού συστήματος σε κάθε επίπεδο και σε κάθε κρυφή γωνία. Η art τής πολιτικής, θεωρώ πως είναι το ζύγισμα του κάθε δεδομένου με στόχο να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα και όχι βραχυπρόθεσμα. Η σκανδαλοθηρία ήταν και είναι ένα… καλό μέσον για εκφοβισμό, για παραδειγματισμό, ένα μέσον απειλής που παραμονεύει να εμφανιστεί την κατάλληλη στιγμή, για να χτυπήσει τον αντίπαλο την κατάλληλη στιγμή.
Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να ξεπεράσει (όχι να κρύψει) τα εφήμερα «κέρδη» από ένα σκάνδαλο, έστω κι αν αυτό μπορεί να την δικαιώσει στον δικό της κόσμο. Θα πρέπει, αυτό περιμένουμε από κείνη, να θωρακίσει με τους κατάλληλους νόμους και θεσμούς την Δημοκρατία μας, ώστε, στο μέλλον, το όποιο χέρι κινηθεί προς το… βάζο με το μέλι να κόβεται σύριζα πριν… μπει μέσα. Ο ζημιογόνος βίος και πολιτεία τής Novartis, εις βάρος τής οικονομίας, καταλήγει σε εμάς τους πολίτες, αλλά η τιμωρία των υπευθύνων θα πρέπει να γίνεται με στοιχεία στις δικαστικές αίθουσες, γιατί διαφορετικά θα προσθέσει επιπλέον γκρίζες πινελιές στο πολιτικό σύστημα, το οποίο μακροπρόθεσμα θα δυσκολέψει τις επικοινωνίες μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και της κοινωνίας. Ήδη αισθάνομαι την ατμόσφαιρα βαριά.
Έχουμε περιθώρια για περισσότερες a priori τιμωρητικές «ποινές»; Ήδη ολόκληρο κίνημα, με τη σημαία τού παλαιού κραταιού ΠΑΣΟΚ, τιμωρήθηκε από τον λαό και τον χρόνο όπως θα έπρεπε. Βέβαια μαζί με τα ξερά, κάηκαν και τα χλωρά. Το μαζικό κίνημα του ’81, πλέον δυσκολεύεται να ξαναστήσει τα κομμάτια του. Τώρα η απειλή πολιτικής συρρίκνωσης θα έχει άλλον παραλήπτη, που εκπροσωπεί ένα μεγάλο κομμάτι τού ελληνικού λαού. Πάμε σαν άλλοτε; Η εξέλιξη θα είναι αντίστοιχη; Θα θυμίσει παρελθόν;
Πραγματικά δεν ξέρω. Γνωρίζω μόνο το ότι η κυβερνητική Αριστερά (με όποια…  δεξιά μορφή κι αν συνυπάρχει) βρίσκεται μπροστά σε μια υπόθεση την οποία, εάν δεν την χειριστεί με σύνεση και διαύγεια, πολύ φοβούμαι πως θα της γυρίσει μπούμερανγκ.
Θα πρέπει να παίξει στο πολιτικό σκάκι τη σωστή κίνηση, για να «σώσει» την πατρίδα περισσότερο από μια παρτίδα…
Η art τής πολιτικής σκέψης, θα πρέπει να πρυτανεύσει στο σκάνδαλο Novartis.

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 380 (5/2/2018) Η αισθητική του πλήθους…

Ήταν αναμενόμενο το συλλαλητήριο της Κυριακής, για το «Μακεδονικό», να προσελκύσει ακόμα και πρόσωπα τα οποία δεν θα περιμέναμε να συμμετάσχουν μόνο και μόνο για να αποφύγουν να «συμπορευτούν», έστω και στιγμιαία, με χρυσαυγίτες, εθνικιστές, υπερπατριώτες της θολούρας, εκκλησιαστικούς παράγοντες, πιστούς χριστιανικών δογμάτων στιλ Άνθιμου και Αμβρόσιου, πρώην αγανακτισμένων, απόστρατων αξιωματικών τής… παλαιάς καραβάνας, αρκετών φιλοχουντικών και κρυπτοναζίδων, στελέχη των κινημάτων «δεν πληρώνω-δεν πληρώνω», «να καεί το… μπουρδέλο η Βουλή», με μπόλικους νεοφιλελέ και ανελίτες που θεωρούν την υπόθεση του μακεδονικού «καλό χαρτί» για κομματική διάσωση και βολικά ψηφουλάκια σε αυτή τη συγκυρία, αλλά και άλλες κοινωνικές ομάδες που πιστεύουν άδολα πως το «Μακεδονικό» ισούται με την τιμή τού ελληνικού έθνους…
Μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα και το λαϊκό συνονθύλευμα που συγκεντρώθηκε την Κυριακή (4/2), τα αναμενόμενα συνθήματα και τα άσματα που ακούστηκαν, ώστε να υπογραμμιστεί η υπεράσπιση του… γεωγραφικού και ιστορικού δικαίου τής «ξακουστής» Μακεδονίας «μας», μας ξάφνιασαν οι μη αναμενόμενοι (θεωρητικά), οι οποίοι έσπευσαν να δηλώσουν συμμετοχή! (πχ, ο Μίκης, ως κεντρικός ομιλητής, μας εντυπωσίασε όλους με έναν τρόπο που θα μείνει στην ιστορία του)
Και, τι σε μέλει εσένα; θα μου πει ο οποιοσδήποτε… Μπροστά στη σκέψη τής συμμετοχής σε μια μάζωξη, ο καθείς ακολουθεί την απόφασή του. Θα πάω, δεν θα πάω. Με κριτήριο πως σε μια ελεύθερη και όπως πρέπει δημοκρατία είμαι ελεύθερος να επιλέξω, δεν τίθεται ζήτημα άλλων εμποδίων, πέρα των συνειδησιακών με βάση την πολιτική και αισθητική σκέψη.

Ναι, καλά διαβάσατε: α ι σ θ η τ ι κ ή  σ κ έ ψ η… Υπάρχει κι αυτή στον άνθρωπο και δεν την δημιούργησα εγώ, αλλά η ίδια η πολιτική σκέψη. Η κατάληξη ενός πατριωτικού αιτήματος, έχει καταντήσει να είναι παίγνιο προς εκμετάλλευση, κυρίως, ακροδεξιών, παλαιοχουντικών, νεοναζιστών με τη συμπαράσταση λοιπών λαϊκών δυνάμεων… Δεν θα τους βάλω στο ίδιο τσουβάλι όλους. Οι λόγοι που ώθησαν να κατέβει στο συλλαλητήριο όλο αυτό το μείγμα, γεννήθηκαν ίσως από διαφορετικές αιτίες και αφορμές. Κατέληξαν όμως στην ίδια πλατεία, στα ίδια πεζοδρόμια και ανήρτησαν τα δικά τους πανό, δίπλα σε πανό με άλλα συνθήματα, τα οποία μπορεί να εννοούν διαφορετικά ιδεολογήματα αλλά συμμετέχουν σε κοινή παράσταση.
Εξάλλου, πέρα από την βασική διεκδίκηση περί αποκλειστικής ελληνικότητας της Μακεδονίας, (άραγε ακόμα και το κομμάτι τής σλαβικής;) ειπώθηκαν και πολλά συνθήματα ακροδεξιών και αλλοφρόνων αποκλίσεων, εθεάθησαν στολές μακεδονομάχων, φουστανελοφόρων νοσταλγών, έως και τον Κολοκοτρώνη είδαμε, όπως και έξαλλες μορφές ενός βαθιά εκδικητικού κόσμου που θαρρείς και περιμένει τη… δευτέρα παρουσία!
Εάν όλο αυτό δεν είναι και αισθητική άποψη, τότε τι είναι; Διότι, εκτός από μόρφωμα «πατριωτικό», πολιτικό, ιστορικό, γεωγραφικό, αυτό που έγινε, προσλαμβάνει διαστάσεις και ενός κυρίαρχου τηλεοπτικού θεάματος, όπου εκεί πάνω στήνονται όλες οι στρατηγικές περί «κοινής γνώμης», τα όποια προπαγανδιστικά και κατά περίπτωση πολιτικά παιχνίδια. Σχολιασμοί, πονηρές στρατηγικές, κομματικές γραμμές, εθνικιστικές κορώνες, μισαλλοδοξία, φονταμενταλισμός, ρεβανσισμός, δεξιός ακτιβισμός, μαζί με το πανηλίθιο εκείνο σύνθημα «Η Μακεδονία είναι μία και μοναδική», και όλα, «για την Ελλάδα ρε γαμώτο», όχι όπως το είπε η αθλήτρια, αλλά με την ιδιαίτερη έννοια ενός ελληνικού βαθέως κράτους…
Στο πλάνο τής διοργάνωσης περιέχεται και η επιθυμία τής πτώσης της κυβέρνησης, αλλά όλοι γνωρίζουμε πως όλα (;) είναι… θεμιτά(;) σε έναν αντιπολιτευτικό αγώνα και το «Μακεδονικό» φαίνεται πως είναι… η μεγάλη «ευκαιρία» ενός τέτοιου πλάνου.

Ναι λοιπόν, περιλαμβάνει και α ι σ θ η τ ι κ ή  σ κ έ ψ η  η συμμετοχή στο συλλαλητήριο, διότι ο καθένας παίρνει παράδειγμα από παρεμφερείς συμμετοχές. Φροντίζει να επιλέγει το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα κινηθεί και θα επικοινωνήσει το ιδεολογικό και το αισθητικό του οπλοστάσιο. Εάν οι κεραίες τού κάθε πολίτη «πιάσουν» πως το περιβάλλον, ο «χώρος» και το κλίμα που θα δημιουργηθεί δεν του πάει, και για αισθητικούς λόγους, δεν έχει κανένα ενδιαφέρον συμμετοχής σ’ αυτό. Είναι μια απαραίτητη… όσφρηση που διαθέτει ο κάθε άνθρωπος για να προστατεύει την συνείδησή του.
Η αισθητική τού πλήθους μάς αφορά στο μέτρο της δικής μας συμμετοχής. Η παρουσία μας έχει να κάνει με τους συνοδοιπόρους, τους ομοϊδεάτες, τους συντρόφους και σε άλλους με τους οποίους μας συνδέει μια κοινή λογική, μια κοινή συνθηματολογία, με κοντινούς ή κοινούς προβληματισμούς, μια κοινή αναζήτηση πάνω σε ζητήματα που απασχολούν τη ζωή, τη χώρα, τις ιδέες.
Η «αισθητική τού πλήθους» που αναφέρω, δεν είναι και ίσως δεν υπάρχει ως… φιλοσοφικό προηγούμενο και επίσης, δεν θεωρώ πως η αναφορά μου αυτή θα προκαλέσει σχετικό ενδιαφέρον, αλλά θέλω να διευκρινίσω πως αυτή η «αισθητική» δεν έχει να κάνει με την ενδυμασία ή με την όψη τού καθενός, αλλά κυρίως με αυτά που υπερασπίζεται, καθώς και τα αιτήματα που προτάσσει.
Έχει να κάνει με τον τρόπο που τα ζητάει, τα απαιτεί, με τις φρασεολογίες που τα διατυπώνει, με το ύφος των γραπτών συνθημάτων που αναρτά σε κοινή θέα. Έχει να κάνει με τον τρόπο συμπεριφοράς και διεξαγωγής τής όποιας διαμαρτυρίας, ώστε να μην καταλήξουν οι πολίτες σε μαριονέτες…
Μια εμφάνιση ατόμων-ομάδων-συνθημάτων και ακροδεξιών-φασιστοειδών συμπεριφορών με τη γνωστή βία καθώς και των ακροαριστερών μπαχαλάκηδων, δεν προσβάλει μόνο την πολιτική σκέψη, αλλά συγχρόνως και την αισθητική και θα μου ήταν άκρως αποκρουστικό να σκεφτώ και τη δική μου συμμετοχή μέσα σε ένα τέτοιο πλήθος…
Ίσως κάποιοι να εκλαμβάνουν την αισθητική ως μια έννοια που δεν… στέκεται μέσα σε μια τέτοια συζήτηση, όταν η θεματολογία είναι τόσο σοβαρή, τόσο πολυεπίπεδη, με ιστορικές και γεωγραφικές λεπτομέρειες, εύθραυστη, σαν να περπατάς πάνω σε τεντωμένη κλωστή…
Το θέμα «περί Μακεδονίας» είναι πολύ σοβαρό και δαιδαλώδες, με πολλές λεπτομέρειες και υπολεπτομέρειες. Είναι θέμα εθνικό! Κάθε επιπολαιότητα, προχειρότητα, αλαζονεία και κομπορρημοσύνη, απέναντι στον γείτονα, θα επιστρέψει μπούμερανγκ εις βάρος μας.
Το Μακεδονικό, στο μέτρο που αφορά τη χώρα μας, είναι θέμα το οποίο θα πρέπει να αφορά όλες τις πολιτικές δυνάμεις που ορίζονται ως εκείνες του δημοκρατικού τόξου. Να γνωρίζουμε και να κατανοούμε τουλάχιστον πως ό,τι δημιουργούμε σήμερα, περί αυτού του ζητήματος, θα ισχύει για το εγγύς και το απώτερο μέλλον και θα μας ακολουθεί εφ’ όρου ζωής. Θα αποκαταστήσει την χαμένη αξιοπρέπεια ανάμεσα στα υπόλοιπα μέλη-κράτη και θα μας επιτρέψει να σκοπεύσουμε σε μια ειρηνική συνεργασία με τη γείτονα χώρα, ώστε να αναπτυχθεί η δημοκρατία προς όφελος και των δυο χωρών.

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 379 (29/1/2018) Υπουργείο μοναξιάς !;?…

Γι’ αυτό πάντα λέω και επιμένω πως πρέπει να τα περιμένουμε όλα! Όσα απίστευτα συμβαίνουν μέσα μας και απ’ έξω μας, μέσα στη χώρα και έξω απ’ αυτήν. Από την πιο μικρή έως την πιο μεγάλη είδηση, από την όποια λεπτομέρεια έως το μεγάλο μέγεθος ενός γεγονότος…
Ομολογώ πως στην Μεγάλη Βρετανία έχω πάει δυο φορές (στο Λονδίνο), για πολύ σύντομο χρόνο, γεγονός που δεν μου επέτρεψε να κατέχω τη γλώσσα, τον χαρακτήρα και την αντίληψη για τη ζωή τού μέσου Βρετανού πολίτη. Αλλά, ας είναι καλά ο κινηματογράφος και τα μεταφρασμένα βιβλία Βρετανών συγγραφέων, τα οποία μας προσφέρουν μια κατά κάποιον τρόπο «επαφή» με το βρετανικό στοιχείο.
Λοιπόν, αυτή η είδηση περί ίδρυσης υπουργείου για τη μοναξιά, με συντάραξε! Που σημαίνει πως εκεί, στην πρώην ισχυρή αποικιοκρατική αυτή χώρα, η οποία πάντα κατέχει και χρησιμοποιεί από παλιά, μια διπλωματία με τον «αέρα» κατακτητή, με την «καθώς πρέπει» σκληρότητα, εκεί λοιπόν, ο συννεφιασμένος γκρίζος ουρανός και το μόνιμα υγρό κλίμα, συμβάλλουν τα μέγιστα στο μεγάλο ποσοστό βαριάς κατάθλιψης και των ποικίλων συμπτωμάτων της, γύρω από τη μοναξιά, την απομόνωση, τα ψυχικά νοσήματα και κάθε άλλη ψυχική νόσο…

Δεν μου «κάθισε» καλά η ανακοίνωση από το Μεγάλο Βασίλειο, εκεί πάνω στον βορρά τού παγκόσμιου χάρτη που τιμούν τους θεσμούς τής Βασιλίσσης, των λόρδων, των υψηλών επισήμων και της πλουτοπαραγωγικής τάξης των ευγενών… Υπουργείο Μοναξιάς;;; πώς προέκυψε μια τέτοια κοινωνική εξέλιξη σ’ αυτή την χώρα τού Σαίξπηρ, τής Αγκάθα Κρίστι, του Καρόλου Ντίκενς, του Τζωρτζ Όργουελ, Γκράχαμ Γκριν, Τζέιν Όστεν, Τζωρτζ Έλιοτ, Μαίρη Αν Έβανς, Βιρτζίνια Γουλφ, κ.α. Με δείγματα καταπληκτικής θεατρικής και κινηματογραφικής κουλτούρας, με εξαίσιες μουσικές από το Μεσαίωνα, την Αναγέννηση, τα ροκ γκρουπ που αναστάτωσαν θετικά την μεταπολεμική Ευρώπη και Αμερική, απλώνοντας τη γοητεία τής παγκόσμιας δισκογραφικής βιομηχανίας τους σε όλο τον Πλανήτη…

Πώς λοξοδρόμησε μια τέτοια χώρα με αφάνταστο πλούτο, κραταιά στη διεθνή πολιτική σκακιέρα, πάντα με μεγαλεπήβολα κατακτητικά σχέδια, συνηθισμένη από πολύ παλιά στα συστήματα καταπίεσης και σκληρής επιβολής, προκειμένου να καταχραστεί τόπους και λαούς για να υφαρπάξει τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές;
Ίσως είναι υπεραπλουστευμένη η σκέψη μου, αλλά η ιστορία των Εθνών κάτι τέτοιο υπαινίσσεται…
Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο είχα ακούσει και διαβάσει πως, ένα από τα πιο προηγμένα κοινωφελή προγράμματα για παροχές υγείας και φροντίδας στον πολίτη, πραγματοποιείται στην Αγγλία. Τώρα, αυτές τις μέρες, η Κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας, εξήγγειλε τη σύσταση υπουργείου Μοναξιάς! Πώς καταλήξανε σε μια τέτοια αντίφαση;
Έχω την εντύπωση πως κάποιο μεγάλο λάθος έχει γίνει σχετικά με την επικοινωνία εκεί στις βόρειες χώρες… Η ίδια η Βρεττανή πρωθυπουργός, ανέφερε πως εννέα εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από μοναξιά και τις επιπτώσεις της…
Μια κοινωνία, ένα έθνος, με διαφορετική από την δική μας παράδοση στις οικογενειακές σχέσεις, οι οποίες από πολύ νωρίς ωθούν στην ανεξαρτητοποίηση των παιδιών, διαχωρίζοντας και απομακρύνοντας το κάθε μέλος της από εκείνο που ονομάζουμε «οικογενειακό ιστό». Μου δημιουργείται η εντύπωση πως εκεί επικεντρώνεται ένα μεγάλο μέρος τού προβλήματος της εγκατάλειψης γερόντων και της αυξητικής τάσης τού κοινωνικού περιθωρίου.
Αναφέρομαι σε ένα στοιχείο, την οικογένεια και την ευρύτερη δομή της (φιλίες), το οποίο θα έλεγα πως «σώζει» την ελληνική κοινωνία. Σε εμάς, επικρατεί αυτός ο αναγκαίος ιστός, παρ’ όλες τις υπερβολές και-ενίοτε-τα οικογενειακά δράματα που απορρέουν από αυτόν… Η παραδοσιακή κοινωνική συμπεριφορά στη χώρα μας, έχει κρατήσει και διατηρήσει στην πλειονότητά της την αλληλοβοήθεια μεταξύ των μελών τής οικογένειας, της φιλίας, της αλληλοστήριξης.
Η πρωθυπουργός Τερίζα Μέη δήλωσε συγκεκριμένα: «Για υπερβολικά πολλούς ανθρώπους η μοναξιά είναι η θλιβερή πραγματικότητα του σύγχρονου βίου. Θέλω να αντιμετωπίσω αυτή την πρόκληση για την κοινωνία μας και όλοι μας να αναλάβουμε δράση για να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά που βιώνουν οι ηλικιωμένοι, όσοι τους φροντίζουν, όσοι έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα – άνθρωποι που δεν έχουν κανέναν να μιλήσουν ή να μοιραστούν τις σκέψεις τους και τις εμπειρίες τους» Και παρακάτω πρόσθεσε: «εννέα εκατομμύρια κάτοικοι της Βρετανίας νιώθουν μόνοι συχνά ή συνεχώς».
Ομολογώ πως αυτά και μόνο τα πρώτα στοιχεία, τα βρίσκω ανατριχιαστικά, φανερώνοντας ένα πλήρες δράμα που εξελίσσεται στην-κατά τ’ άλλα-προηγμένη αυτή χώρα…
Η σημαντική αυτή είδηση προσθέτει τα ακόλουθα: «Υπολογίζεται ότι σχεδόν οι μισοί από τους Βρετανούς άνω των 75 ετών ζουν μόνοι τους, δηλαδή πάνω από 2 εκατομμύρια άνθρωποι.»
Αυτά και άλλα πολλά στοιχεία βρίσκει κανείς εάν ψάξει να μάθει, γι’ αυτή την πληγή που καλό θα ήταν να μην την υποτιμήσουμε, ούτε να επαναπαυόμαστε, θεωρώντας πως αφορά αποκλειστικά «άλλους» και όχι εμάς… Παρατηρούμε πως σε αυτές τις καπιταλιστικές χώρες με διαφορετικά ήθη, συνήθειες και παραδόσεις, συμβαίνει να αντιμετωπίζουν οξυμένα κοινωνικά προβλήματα, τα οποία, μετά από ένα μικρό ή μεγάλο διάστημα χρόνου, τα… εξαγάγουν και αυτά εμφανίζονται και στις νότιες ευρωπαϊκές χώρες. Η Ελλάδα είναι μια απ’ αυτές, ιδιαίτερα όταν αυτές οι χώρες (οι νότιες) δεν σκύβουν ιδιαίτερα πάνω σε τέτοια σπουδαία κοινωνικά ζητήματα, ούτε μεριμνούν για τους γέροντες, αφήνοντας την Εκπαίδευση σε στείρο μαθησιακό τρόπο, δίχως να την συνδέει με τις κοινωνικές και πολιτιστικές ανάγκες.
Η Βρετανίδα πρωθυπουργός επίσης θεωρεί πως το φαινόμενο της μοναξιάς είναι «αναπόφευκτο» και αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως ίσως, η εξέλιξη του καπιταλισμού, με τον τρόπο που πραγματοποιείται στη Δύση, πιέζει τις μάζες να ζουν σε ένα περιβάλλον ακατάλληλο από πολλές απόψεις, έως και κάτω από απάνθρωπες συνθήκες ζωής.
Θεωρώ πως η συμβολή των κυβερνήσεων, καθώς και των ειδικών πάνω στο ζήτημα της μοναξιάς, της μελαγχολίας και των επιπτώσεών της, θα μπορούσε να συμβάλει στο να μην είναι «αναπόφευκτο» στάδιο.

Μελαγχολία, κατάθλιψη, αρρώστιες, ποικίλα ψυχικά νοσήματα, προσθέστε και όσα άλλα θέλετε, φτιάχνουν έναν απροσπέλαστο τοίχο που δύσκολα μπορείς να βρεις το… αντίδοτο, για να ισορροπήσεις τις ταραγμένες ψυχές. Το θέμα βρίσκεται στο πριν. Δηλαδή, να αποφύγεις να εξωθήσεις τους ανθρώπους σε ένα τέτοιο σημείο που να μην μπορούν να επιστρέψουν στην ισορροπία.
Το θέμα λοιπόν είναι εξαιρετικά σύνθετο και πολύπλοκο και αφορά πολλούς παράγοντες, οι οποίοι συμβάλλουν ώστε να φτάσει η Μεγάλη Βρετανία στην ανάγκη δημιουργίας ειδικού υπουργείου, για να… σπεύσει προς… διάσωση. Κάτι σαν την άμεση κινητοποίηση της πυροσβεστικής στην περίπτωση πυρκαγιάς…

Με λίγα λόγια, τώρα που, για πρώτη φορά, θα δοκιμαστεί το Υπουργείο Μοναξιάς, θα παρατηρούμε την εξέλιξη και τις… θεραπευτικές μεθόδους που θα χρησιμοποιηθούν για την καταπολέμηση της μοναξιάς των μοναχικών ή εγκαταλειμμένων γερόντων, αρρώστων και πάσης φύσεως χτυπημένων από τη δύσκολη καθημερινή πραγματικότητα. Ίσως η βρετανική εμπειρία, μας χρειαστεί στο μέλλον…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 378 (25/1/2018) Η εξευτελιστική τιμή των παντελονιών…

Τώρα πάλι, με τον καινούργιο γύρο σχετικά με το «Μακεδονικό», εμφανίστηκε και πάλι η φράση: «Εγώ ρε, φοράω παντελόνια», «τιμάω τα παντελόνια μου», «είμαστε άντρες και τιμούμε τα παντελόνια που φοράμε»…
Περί ανδρισμού η υπόθεση, όπως αντιλαμβάνεσθε. Θα μπορούσα να υποθέσω πως η χρήση τής φράσης είναι σήμα κατατεθέν μιας συνομοταξίας πολιτικών δεξιών και ακροδεξιών αποκλίσεων, γιατί δεν είναι τυχαίο πως είχα να το ακούσω, με τόση συχνότητα, από τον καιρό που δρούσε και αλώνιζε τα πολιτικά χωράφια εκείνος ο τύπος τού ακραίου λαϊκιστή Πανίκου Ψωμιάδη, πιστού, ένθερμου υποστηριχτή των Μακεδονομάχων, του… ιερού αγώνος για την «μία και μοναδική Μακεδονία».
Η αλήθεια είναι πως τώρα που ανακινήθηκε και πάλι το «Μακεδονικό», με το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης τής 21/1, οι… τιμητές των παντελονιών ήρθαν και πάλι στο προσκήνιο, για να δείξουν πως εκείνοι που αρνούνται την αναγραφή και τη χρήση τής λέξης Μακεδονία, στην τελική ονομασία τής πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας τής Μακεδονίας, δεν θα «επιτρέψουν» τέτοια παραχώρηση, με την απαραίτητη συμπλήρωση πως: Εμείς το λέμε και το εννοούμε και ο λόγος μας είναι… αντρίκιος. Εμείς τιμούμε τα παντελόνια που φοράμε…
Κάτι σαν… ήχος «πλάγιος» που, τώρα τον συνεχίζει ο Πάνος Καμμένος, πνευματικό παιδί τού προαναφερόμενου θεσσαλονικιού δημάρχου. Και όχι μόνο.
Συχνά-πυκνά η φράση που περιέχει παντελόνια, την χρησιμοποιούν σχεδόν αποκλειστικά οι πολιτευτές και οι εκπρόσωποί τους (έρημοι κι απρόσωποι, όπως λέει το άσμα) των δεξιών-ακροδεξιών, των νεοφιλελεύθερων και άλλων τινών οι οποίοι, δες σύμπτωση, υποστηρίζουν πως η Μακεδονία είναι (μόνο) ελληνική και ρίχνονται στον, εσαεί παρόντα, Μακεδονικό αγώνα… Μερικοί υποστηρίζουν πως τα «παντελόνια» προέρχονται, ως έκφραση, από το ποδοσφαιρικό συνάφι και το «αντριλίκι» που παίζεται στους κύκλους αυτούς.

Τούτο θα σημαίνει πως όλοι όσοι αντιτίθενται σε μια νέα ονομασία τής FYROM, που θα περιέχει με κάποιο τρόπο και το όνομα «Μακεδονία», δηλαδή η υποχρεωτική απαγόρευση ακόμα και της γεωγραφικής καταγωγής τους, όλο αυτό το πόπολο, τιμάει τα… παντελόνια και την… αντρίκια υπερηφάνεια και υψηλοφροσύνη του, μια που ως… γνωστό, οι φούστες και οι γυναίκες δεν έχουν ούτε αξιοπρέπεια ούτε αξιοπιστία… Πέρα από το γεγονός πως αυτή η αισθητική τής μαγκιάς και της πιάτσας εισχωρεί βάναυσα στην καθημερινότητά μας και επηρεάζει την κοινωνία μας με το νταηλίκι σε πρώτο πλάνο, αποδεικνύεται ότι κάποιες εκφράσεις που χρησιμοποιούνται πηγάζουν από την φτήνια και την ευτελή αισθητική τού σχετικού πολιτικού λόγου και των σκέψεών του. Η χρήση αυτής τής φράσης, σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα που εκκρεμεί δεκαετίες, πλέον του μισού αιώνα, ευτελίζει και μειώνει την σοβαρότητα της υπόθεσης και την παρασύρει προς τα επίπεδα συζητήσεων καφενείου, όπου εκεί λες και μια κουβέντα παραπάνω…
Τα «τιμημένα παντελόνια μας» λοιπόν, είναι η εκδήλωση και η χρήση μιας αργκό που προέρχεται από την… παραδοσιακή ηθογραφία εκφράσεων στο λέξη-παίγνιο της ανδρικής φαλλοκρατικής συμπεριφοράς, η οποία μπήκε και στο στόμα τών πολιτικών, για να δείξουν πως… προέρχονται από τη λαϊκή τάξη, ανήκουν στο λαό και ομιλούν την ίδια γλώσσα…
Παρ’ όλο που εδώ και πολλά χρόνια, δεκαετίες πλέον, τα παντελόνια δεν είναι μόνο ανδρική υπόθεση αλλά και γυναικεία. Εδώ και πολλά χρόνια, με την επίμαχη φράση, ο σημερινός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει πλέον το τι ακριβώς υπερασπίζεται όποιος-όποια φοράει τα παντελόνια… Είναι ένα μπέρδεμα αυτό, όσο και αν υπάρχει μια δόση σαρκασμού στην  διατύπωσή μου.
Τα συλλαλητήρια, οι εθνικές σημαίες, τα παραληρηματικά λογύδρια, οι έξαλλες εθνικιστικές κορώνες, οι ενδυμασίες πριν τις Απόκριες (πολλές εκ των οποίων προκαλούσαν μόνο γέλωτες), τα εκκλησιαστικά λάβαρα και οι παρουσίες ενός ετερόκλητου πλήθους «άλλων αγανακτισμένων» στο «ξεπούλημα της Μακεδονίας μας», εκείνο το «μας» μάς έφαγε, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ευκαιρία επίδειξης εθνικιστικού φρονήματος με την αρωγή των χρυσαυγιτών τραμπούκων, με την παρότρυνση νεοδημοκρατικών δυνάμεων…

Θα επανέλθω όμως στα… παντελόνια. Η αναφορά σ’ αυτά, δείχνει τις αραχνιασμένες σκέψεις (οι οποίες πάντα διατυπώνονται και εκφράζονται με τον λόγο) και η οξείδωση που έχει υποστεί η πολιτική σκέψη. Μια πατρίδα, για να προχωρήσει στη νέα εποχή, χρειάζεται νέες σκέψεις και οι νέες σκέψεις, εκτός από την διαμόρφωση νέων δράσεων, θα πρέπει να ανανεώνουν ακόμα και τον λόγο που χρησιμοποιούν. Από τον Ψωμιάδη και τον Σαμαρά, έως τον Άδωνη και τον Καμμένο, η απόσταση χρόνου είναι μεγάλη, αλλά η ιδεολογική ταύτιση αχρηστεύει πρόσωπα, αντιλήψεις και εθνικές σκέψεις.
Η συμμετοχή τού τελευταίου τόσο στο κυβερνητικό σχήμα, όσο και στην γενικότερη καπηλεία τού όρου Μακεδονία, συμβολίζουν την εξευτελιστική τιμή των παντελονιών, που έχει πλέον μειωθεί επικίνδυνα…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment