Σχολιάκι 409 (18/6/2018) Τα τρένα που φύγαν…

Μου αρέσουν τα τρένα και να ταξιδεύω με αυτά. Κάθομαι στο παράθυρο και απολαμβάνω μίαν άλλη Ελλάδα, ένα μαγικό τοπίο, μέσα από δάση, πλάι σε ποτάμια, πάνω και κάτω από γιοφύρια, διασχίζοντας πεδιάδες, τούνελ, απόμερες περιοχές, χωριά… Είναι για μένα, συνεχώς και σε κάθε ταξίδι, μια αποκάλυψη της χώρας και άλλη μια διαπίστωση ότι ακόμα δεν γνωρίζω τις «κρυφές» της φυσικές γοητείες…
Η καλή ευκαιρία να βρεθώ, για μια μίνι συναυλία, παρουσάζοντας τον νέο δίσκο «Café Latino» με το ντουέτο κιθάρας (Νότης Μαυρουδής-Γιώργος Τοσικιάν και στο τραγούδι την Μόρφω Τσαϊρέλη), οργανωμένη από τις εκδόσεις «Άπαρσις», στις 9/6/18, στην πλατφόρμα τού παλαιού σιδηροδρομικού Σταθμού Πελοποννήσου, υπήρξε αφορμή για ποικίλους σχολιασμούς…
Είχα να βρεθώ εκεί, εδώ και πολλά χρόνια, όταν ταξίδευα για υποχρεώσεις καλλιτεχνικές ή κοινωνικές. Πραγματικά επιβλητικό και μεγαλοπρεπές κτήριο, από εκείνα που θαυμάζει κανείς ήδη από την είσοδό του. Ψηλοτάβανο, με σκαλίσματα και χειροτεχνία στους τοίχους, κομψοτεχνήματα παντού, ξύλο και ζωγραφική δίδουν μια εντυπωσιακή μαρτυρία, για τις τεχνικές και την αισθητική των δημόσιων κτηρίων σε παλαιότερες εποχές, όταν το δημόσιο αισθητήριο μιας ευρωπαϊκής  μεγαλοαστικής τάξης, «απαιτούσε» μια διαφορετική ομορφιά και καλαισθησία…
Ομολογώ πως είχα ξεχάσει την ύπαρξή του. Εκεί πίσω από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Αθηνών (Σταθμό Λαρίσης τον λέμε ακόμα), παρ’ όλο που γνώριζα πως πίσω από τον «Λαρίσης» υπάρχει ένας εγκαταλειμμένος-καταργημένος Σταθμός.
Να αναφερθώ λοιπόν στο… θέαμα που είδα: Ένα τέτοιο όμορφο κτήριο υπό κατάρρευση! Πεσμένοι σοβάδες, τρύπες στους τοίχους, σπασμένα πλακάκια και μωσαϊκά, γκρεμισμένοι πολυέλαιοι, γύψινα στολισμένα ταβάνια ετοιμόρροπα καλυμμένα με προστατευτικό δίχτυ, τεράστιες πόρτες εύκολες στις διαρρήξεις, αφού τα ξύλα έχουν παλιώσει και καταστραφεί. Εκατοντάδες πεταμένοι, στοιβαγμένοι φάκελοι με έγγραφα, τα οποία δεν έχουν πλέον κανέναν αποδέκτη, καταχωνιασμένα, χρόνια τώρα, σε ένα από τα δωμάτια…  Εγκατάλειψη. Ερημία και παγωνιά!
Ένα κτηριακό κομψοτέχνημα αφημένο στη δίνη των καιρών, το οποίο θα μπορούσε να μετατραπεί σε σπουδαίο Κέντρο-Αφετηρία άλλων ενδιαφερόντων, τα οποία να σχετίζονται με διάφορες μορφές πολιτιστικής  χρήσης…
Για την ιστορία αντιγράφω από την Βικιπαίδεια:
«Το εν λόγω κτήριο εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1884 και έκλεισε οριστικά στις 7 Αυγούστου 2005.Ο σταθμός Πελοποννήσου χτίστηκε σε σχέδια Γάλλων μηχανικών, επικεφαλής των οποίων ήταν ο Αλφρέντ Ροντέλ (Alfred Rondel) και αρχιμηχανικό τον Αμπέλ Γκοτελάν (Abel Gotteland) ενώ αργότερα έγιναν παρεμβάσεις από τον διάσημο αρχιτέκτονα τού 19ου αιώνα Ερνέστο Τσίλλερ. Αποτελεί διατηρητέο κτίριο ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας. Είναι μικρογραφία, με μικρές διαφοροποιήσεις, του Σιδηροδρομικού Σταθμού Σιρκετσί της Κωνσταντινούπολης

Ένας αντίλογος θα ήταν πως στην περίοδο πτώχευσης (ή κατάρρευσης) μιας χώρας, το κράτος, δεν αντέχει να συντηρεί ή να αναστηλώνει κτήρια. Δεν είναι δυστυχώς το μοναδικό που έχει εγκαταλειφθεί και αυτό θα μας στιγματίζει και θα μας ακολουθεί συνεχώς, όπως και η σαρωτική αντιπαροχή που κατέστρεψε τη νεοκλασική Αθήνα! Τότε που η αστυφιλία, οι ανάγκες τής μετεμφυλιακής Ελλάδας, η απουσία κρατικού ελέγχου και όχι μόνο, οδήγησαν στην κάθετη δόμηση. Κι όμως! Παρόλο που σαρώθηκαν πάμπολλα νεοκλασικά οικήματα, βλέπουμε πως υπάρχουν ακόμα τέτοια κτήρια και μας ζητούν τη διάσωσή τους…
Σε αυτή τη διεύθυνση μπορείτε να δείτε ή να θυμηθείτε τον Σταθμό.
http://www.in2life.gr/features/notes/article/254464/stathmos-peloponnhsoy-foto-volta-ston-19o-aiona.html
Και σ’ αυτή, μερικές ακόμα φώτο στο εσωτερικό του Σταθμού:
http://www.iefimerida.gr/news/422249/afisan-sto-eleos-ktirio-kosmima-toy-tsiler-katestrammena-gypsina-mosaika-porselanina

Τα εγκαταλειμμένα κτήρια φωνάζουν, βγάζουν κραυγές πριν την κατάρρευση και τον ολοκληρωτικό τους θάνατο. Ζουν και αυτά και πνίγονται καθημερινά από τη σκόνη, τις θερμοκρασίες, τις παγωνιές, καθώς και από τις κλοπές, μαζί με τη βαρβαρότητα των επιδρομέων. Μην το προσπερνάτε αυτό. Τα δημόσια οικήματα έχουν «δεθεί» με την ανθρώπινη παρουσία. Έχουν ανάγκη να τα επισκέπτονται, να περπατάει ο κόσμος στα μωσαϊκά και στα πλακάκια τους, να μεταφέρεται η ανθρώπινη ενέργεια. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το πέρασμα των βαγονιών πάνω στις ράγες και ο γνώριμός τους θόρυβος, το βουερό μελίσσι των ανθρώπων, τα σφυρίγματα των σταθμαρχών, οι πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν, τα ρολόγια που λειτουργούν, οι βάρδιες των υπαλλήλων, οι εκφωνήσεις των δρομολογίων και τόσα άλλα στοιχεία, τα οποία συνθέτουν τον «κόσμο» τού ταξιδιού… Όλα τα παραπάνω είναι το άμεσο ηχητικό και εργασιακό περιβάλλον των Σταθμών και τα κτήρια έχουν αποδείξει πως έχουν… ψυχή.
Όταν ξεκολλούν οι σοβάδες, ξεφλουδίζονται οι βαφές των τοίχων, οι υγρασίες σαπίζουν τους τοίχους, το γρασίδι ξεραίνεται και το πράσινο εξαφανίζεται. τότε το κτήριο…  κραυγάζει και ζητάει τη σωτηρία του. Μπορεί να μην ακούγεται αυτή η κραυγή απόγνωσης. Την «ακούμε» όμως και την αισθανόμαστε όλοι όσοι ξαναβρισκόμαστε εντός του κτηρίου και περιφερόμαστε θαυμάζοντας τα απομεινάρια της περασμένης αίγλης του και μελαγχολούμε βλέποντας την τωρινή κατάληξή του.
Αυτός ο σπαραγμός είναι περίπου σαν εκείνον των λουλουδιών όταν διψάνε, των δασών όταν καίγονται, καθώς και των παραλίων της θάλασσας τα απογεύματα, όταν οι λουόμενοι αφήνουν τα σκουπίδια τους…

Ειπώθηκε παλαιότερα πως θα επανέφεραν τον Σταθμό Πελοποννήσου στην πρότερη καλή του κατάσταση, μετατρέποντάς τον σε Σιδηροδρομικό Μουσείο ή κάτι σαν Πολιτιστικό Κέντρο, όλα αυτά όμως διαψεύστηκαν μέσα στον χρόνο, όπως μας το επιβεβαίωσε και ο ευγενέστατος φύλακας άγγελος  του Σταθμού, ο οποίος παίζει το ρόλο τού επιστάτη.
«Και τι θα γίνει;» τον ρωτάω.
«Ομολογώ πως δεν γνωρίζω κι εγώ ακόμα, που δουλεύω εδώ και 36 χρόνια σ’ αυτό το κτήριο. Το θεωρώ σπίτι μου!» μου απαντάει, και παρατήρησα τα μάτια του που είχαν βουρκώσει…

Τα ερωτήματα θα μείνουν αναπάντητα. Ένα δημοσιογραφικό ρεπορτάζ περί του Σταθμού Πελοποννήσου θα μπορούσε να ήταν ωφέλιμο και αποτελεσματικό, αφυπνίζοντας-ενδεχομένως-τις αρμόδιες υπηρεσίες ή τους νέους διαχειριστές τής περιουσίας των Σιδηροδρόμων.
Ποιος ξέρει; Μια φωνή, ένα δημοσίευμα, ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα, να κινήσει τα νήματα του ενδιαφέροντος, για τον παλιό αγέρωχο σταθμό και να γίνει αντικείμενο προσοχής μέσα στο χάος των μικρών και μεγάλων προβλημάτων που θα πρέπει να απασχολούν εμάς τους πολίτες, αλλά και τους ειδικούς, οι οποίοι-ποιος ξέρει-μπορούν ενδεχομένως να λάβουν και τις πολιτικές αποφάσεις…

Νότης Μαυρουδής

 

Advertisements
Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 408 (12/6/2018) Η νεότητα τού γήρατος…

Περίμενα με μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθήσω το γοητευτικό αφιέρωμα –εξομολόγηση (Τετάρτη 6/6 στην ΕΡΤ 3, παραγωγή τού 2015), στον μαγευτικό Κώστα Τσόκλη. «Το τι, το πώς και το γιατί της Τέχνης» ο τίτλος του, με τον Θανάση Λάλα να κατευθύνει το εξαιρετικό αποτέλεσμα.
Τα θέματα του ζωγράφου πολλαπλά, φιλοσοφικά, υπαρξιακά, για τη ζωή και το θάνατο, για τα χρώματα, τη φύση, τον αέρα, για την αναζήτηση του βάθους των πραγμάτων. Ο πολυσχιδής και πρωτοποριακός των εικαστικών τεχνών, αναφέρθηκε σε όσα τον απασχόλησαν και σε όσα τον απασχολούν άμεσα και μελλοντικά. Παραδέχθηκε πως είχε… πεθάνει δυο φορές στη ζωή του, όταν ένιωσε πως το σύστημα, επιβραβεύοντάς τον ή εξαναγκάζοντάς τον να παράγει συνεχώς για να… πουλάει τα έργα του, τον… καταβρόχθιζε. Τον… πέθαινε!
Ο θάνατος εξάλλου, ήταν το κυρίαρχο θέμα του, προσπαθώντας να περιγράψει τη διάστασή του, τόσο στη ζωή, όσο και στην Τέχνη…
Το χώμα θα σκεπάσει κάποτε το σώμα και ο χρόνος θα περνάει. Η ουσία τής παρουσίας μας στη μνήμη των άλλων,  θα είναι, για τον καθένα μας, το στοιχείο εκείνο που θα συντηρεί ή θα εξαφανίζει την άυλη ύπαρξή μας… Θα μάς θυμούνται ή θα ξεχαστούμε; Το έργο μας, ίσως παίξει έναν μικρό ρόλο σ’ αυτή την αναζήτηση της συναισθηματικής… αθανασίας.
Η αναζήτηση αυτή είναι μια διάσταση παρούσα, σκεφτόμουν. Πόσες υπάρξεις μετοίκησαν στον άλλον κόσμο, αλλά η μνήμη όταν είναι δυνατή, κρατάει τα πρόσωπα ακόμα στη ζωή, στην καθημερινότητα, ενίοτε στο διηνεκές, αρκεί, με το έργο του, την οντότητα της παρουσίας του, να μην περάσει απαρατήρητος από τον κόσμο που τον συναναστράφηκε…
Το πέρασμα του χρόνου προκαλεί σοβαρές επιπτώσεις, τις οποίες γνωρίζει ο καθείς και ουδείς μπορεί να ανατρέψει την ισχύ τους. Η μόνη… αντίδραση στην επέλαση του χρόνου και την ακόλουθη φθορά είναι οι ανανεωτικές, ρηξικέλευθες και καινοτόμες ιδέες που οι άνθρωποι θα μπορούσαν να αντιτάξουν στο γήρας… Μόνο αυτές ίσως μπορούν να ισορροπήσουν το βάρος τού χρόνου.
Υπάρχουν μυαλά, σκέψεις, που δεν τροφοδοτούνται με το κατάλληλο υλικό τής ζωής. Τέτοια πνεύματα οξειδώνονται εύκολα και αφήνονται στη δίνη των καιρών και των… ανέμων. Εύκολη λεία για τα συστήματα εξουσίας και τους «στρατούς» υπάκουων κοπαδιών. Αντιθέτως, ένα ηλικιωμένο αλλά ευφυές, καλλιεργημένο και ενημερωμένο μυαλό, βρίσκεται συνεχώς στη λάμψη τής ωριμότητας  και μπορεί, για πολλά χρόνια, να εκπέμπει γνώσεις, ιδέες, φως και γοητεία.
Δεν θα είναι το σώμα αλλά η εμπειρία, οι γόνιμες, νεωτεριστικές και εκ βαθέων σκέψεις, ο αφρός των ιδεών, η αφαιρετικότητα και η αναγκαία περιεκτικότητα των θεωριών και ιδεολογιών.
Βρέθηκα κι εγώ τώρα στη θέση να υπερασπίζομαι έναν τέτοιον τύπο γήρατος, διότι το γήρας έχει να κάνει με τις σκέψεις τής πολύχρονης πορείας ζωής, καθώς και με την ακατάβλητη σκέψη και δράση τού έρωτα (το άλλο σημαντικό σκέλος τής ζωής), το οποίο έχει σχέση με τον χρόνο κι εγώ οδεύω προς το τελικό τμήμα τού γήρατος, αφού ουδείς γνωρίζει τη συγκεκριμένη στιγμή που θα έρθει και τι θα έχει να… σου πει προσωπικώς και εμπιστευτικώς…

Θα συνεχίσω όμως να γράφω για το τέλος των παλαίμαχων όλων των κλάδων και των τομέων. Είναι και αυτό ένας τρόπος να ξορκίζουμε το… κακό και να καμωνόμαστε πως δήθεν αναφερόμαστε στους «άλλους»… Γνωστά παιχνίδια!
Ο κάθε άνθρωπος με τις δραστηριότητές του, προσθέτει στο οικοδόμημα τη δική του συμμετοχή. Δεν λέω, υπάρχουν και οι άνθρωποι οι οποίοι δεν πρόσθεσαν αλλά αφαίρεσαν. Η ιστορία των επωνύμων τούς κατέγραψε (Χίτλερ-Φράνκο-Μουσολίνι-Στάλιν-ΠολΠότ-Αμίν-ΝταΝτά-Τσαουσέσκου κλπ) Να σημειωθεί πως όλα αυτά τα ονόματα έσυραν από πίσω ολόκληρους λαούς, μιμητές, οπαδούς, ψηφοφόρους, ακόμα και σήμερα δυστυχώς, οι οποίοι επιθυμούν την ανατροπή τής ιστορίας και το ολοκληρωτικό πισωγύρισμα των κοινωνιών, αλλά αυτό, από μόνο του, είναι άλλο θέμα.

Οι σκέψεις και τα συναισθήματα που μου γεννήθηκαν από την εξομολόγηση του Κώστα Τσόκλη (γεν. 1930), αποδεικνύουν ότι υπήρξε μια σπουδαία ευκαιρία επαφής με έναν από τους ξεχωριστούς και χαρισματικούς ανθρώπους μεγάλης ηλικίας. Μην κάνετε το λάθος να τον εντάξετε στους γέροντες…
Πολλοί ηλικιωμένοι μαζεύονται στα καφενεία της γειτονιάς και καταναλώνουν πολύ χρόνο στο θέμα τού γήρατος και της ανημπόριας, στις φαρμακευτικές αγωγές, κι όλα αυτά τα μετασχηματίζουν σε καλαμπούρι και φτάνουν, απαραιτήτως, στην αποθηκευμένη μνήμη τού… σεξ, το οποίο λειτουργεί τουλάχιστον ως… μακρινή θύμηση. Βεβαίως, με το μάτι σε κάθε κορίτσι που περπατάει έξω από το κάθε στέκι, μια διάσταση που δε μπορεί να λείπει, μαζί με τα ανάλογα περιπαιχτικά σχόλια. Κατάσταση μονιμότητας…
Οι κοινότητες του γήρατος είναι ένας ολόκληρος κόσμος από μόνος του, ο οποίος συμπεριφέρεται με δικούς του κανόνες και τρόπους ζωής.
Θα επαναλάβω πως ο κόσμος αυτός είναι συνήθως αθεράπευτα βαρετός, εκτός εάν πέσεις επάνω σε φωτισμένα μυαλά και αποθηκευμένη σοφία. Έχω γνωρίσει πολλές τέτοιες περιπτώσεις που με κάνουν να μην «ξεκολλάω» από την παρέα του. Τέτοιοι «γέροντες» σε κάνουν να χαίρεσαι την ύπαρξή τους σ’ αυτό τον κόσμο, ανάμεσά μας, αποδεικνύοντας πως το μόνο που μπορεί να αντισταθεί στο χρόνο είναι αυτή ακριβώς η πνευματική διαύγεια.

Δεν είναι εύκολο να βγεις σώος και αβλαβής από μια ζωή 80, 90, 100 χρόνων. Οι πολλαπλές περιπέτειες τής καθημερινότητας, σε συνδυασμό με την γενικότερη πορεία της ιστορίας τού τόπου, της πόλης, της χώρας, δεν μπορεί παρά να αποτυπωθούν στο πρόσωπο, στο σώμα, στην υγεία, τού…  επιζώντα! Ο τρόπος ζωής, οι θόρυβοι, το επιβαρυντικό κλίμα των πόλεων, η παράδοση άνευ όρων τής κάθε πόλης στις αυτοκινητοβιομηχανίες και τη μόλυνση του περιβάλλοντος, συντελούν σημαντικά στην επιβάρυνση της υγείας. Με τους καρκίνους να πυκνώνουν και τις ασθένειες από το μολυσμένο περιβάλλον, η κούραση και κατά συνέπεια το γήρας, θα καταπονούν τον άνθρωπο και των δυο φύλλων.
Ιδιαίτερα οι γενιές που βίωσαν και συμμετείχαν στις σκληρές περιόδους τής ιστορίας (Β’ παγκόσμιο πόλεμο, Αντίσταση, Εμφύλιο, Χούντα), φέρουν πάνω τους ανεξίτηλα τα «σημάδια» τους.
Ο «νέος» των 70 και των 80, υπάρχει ανάμεσά μας. Εάν λοιπόν το μυαλό είναι το μόνο που μπορεί να αντισταθεί στην φθορά, τότε, τέτοιους «νέους» δεν θα δυσκολευτούμε να συναντήσουμε, να συνομιλήσουμε και να απολαύσουμε την παρέα τους.
Ψάξτε, βρείτε και θα με θυμηθείτε…

Νότης Μαυρουδής

 

 

 

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 407 (8/6/2018) Από το Κίεβο, στο Μουντιάλ τής Ρωσίας.

Όταν διεξήχθη ο αγώνας στο Κίεβο, μεταξύ Ρεάλ και Λίβερπουλ, για το Champions League, οι τρομοκρατικές απειλές και ο ακόλουθος σχεδιασμός ασφαλείας, δημιούργησαν μια άσχημη ατμόσφαιρα, με την αδρεναλίνη να ανεβαίνει στα ύψη. Έτσι είναι όμως πια οι τελικοί και τα λεγόμενα παιχνίδια “derby”.
Μαθαίνοντας λοιπόν τα προληπτικά μέτρα που ελήφθησαν προς αποτροπή τρομοκρατικών πράξεων, όπως φάνηκε και από την ανακοίνωση της εταιρείας που διαχειρίζεται το Μετρό τής πόλης: «Το Κίεβο έκλεισε πέντε υπόγειους σταθμούς τού μετρό, κυρίως στο κέντρο της ουκρανικής πρωτεύουσας, έπειτα από προειδοποίηση για βόμβα», σκέφτηκα αμέσως το επόμενο ποδοσφαιρικό γεγονός, που αυτή τη φορά θα φιλοξενηθεί στη Ρωσία…
Αν για έναν αγώνα τού Champions League υπήρξε ανασφάλεια και φόβος, το Μουντιάλ στη Ρωσία, που θα διαρκέσει έναν μήνα, προκαλεί διάχυτη ανησυχία!
Η… πρόβα τού Κιέβου όμως, ευτυχώς πήγε καλά.
Τώρα, σειρά έχει το Μουντιάλ και οι μηχανισμοί ασφαλείας τής Ρωσίας. Μέσα σ’ αυτό το πλέγμα τής χαοτικής και ανεπίτρεπτης παγκόσμιας κατάστασης στην οποία κυριαρχεί ο φόβος και η ανασφάλεια, όλα παίζονται, αφού η σωφροσύνη απέχει δραματικά από την παρούσα χαοτική πραγματικότητα…

Όποια χώρα είναι μπλεγμένη με τους πολέμους τής Μέσης Ανατολής, της βορειοανατολικής Αφρικής, του Πακιστάν-Αφγανιστάν, αλλά και της Τσετσενίας-Ουκρανίας, σίγουρα θα έχει θέματα και σκοτούρες να σκεφτεί, ενδεχόμενα τα οποία μπορεί να ισοδυναμούν και με… ακραία απειλή!
Δηλώνω ευθύς αμέσως πως δεν θα επιχειρήσω να… αναλύσω τη διεθνή κατάσταση, γιατί μου λείπουν βασικές γνώσεις τού γεωπολιτικού ορίζοντα και των λεπτών ισορροπιών μεταξύ των εμπλεκομένων χωρών, τα συμφέροντα και την ιστορία των εμπόλεμων αυτών κρατών. Αυτό που επίσης γνωρίζω είναι πως πίσω από τις απειλές, οι οποίες πηγάζουν από ποικίλες δυνάμεις πολιτικές, φονταμενταλιστές διαφόρων θρησκευτικών αντιλήψεων από καταπιεσμένους και απελπισμένους διαφόρων χωρών, από οργανωμένες φατρίες κλπ, καραδοκούν απειλές, αφού σε τέτοιες ευκαιρίες, όπως ένα Μουντιάλ, συγκεντρώνεται πολύς κόσμος, από διάφορα σημεία τού ορίζοντα κι έτσι υπάρχει «πρόσφορο έδαφος» για ένα εντυπωσιακό… θέαμα τρόμου, μέσα από εκδικητικές ενέργειες!
Είναι η νέα κατάσταση πραγμάτων και όλα δείχνουν πως έτσι θα πορευτεί η ανθρωπότητα. Με απειλές, εκφοβισμούς, εκβιασμούς, βιαιότητες, έως και σφαγές…

Το Μουντιάλ 2018 θα διεξαχθεί στη Ρωσία από τις 14 Ιουνίου έως τις 15 Ιουλίου. Συμμετέχουν 32 ομάδες και, όπως διαφαίνεται, θα υπάρξει κοσμοσυρροή, γιατί είναι ΤΟ παγκόσμιο γεγονός! Το καθεστώς Πούτιν έχει φροντίσει να εξοπλιστούν οι δυνάμεις ασφαλείας σαν αστακοί, για να προστατευθούν οι πόλεις! Χιλιάδες στρατός, επίλεκτα αστυνομικά σώματα, ραντάρ, ηλεκτρονικές ασπίδες, δορυφόροι, ελεύθεροι σκοπευτές, ειδικές οπλικές ομπρέλες, αεροπορική κάλυψη, κάμερες, παρακάμερες και ό,τι άλλα σύγχρονα μέσα έχουν επινοηθεί από την υψηλή επιστήμη και τεχνολογία.
Ακούγοντας και διαβάζοντας τα σχετικά, με την αστυνομική προετοιμασία προστασίας των γηπέδων, όπου θα διεξαχθούν οι αγώνες στη Ρωσία, αντιλαμβάνεσαι πως το όλον ζήτημα είναι περισσότερο «στρατιωτικό» παρά ποδοσφαιρικό… Ο κόσμος που θα πάει για τους αγώνες, κατά πάσα περίπτωση θα κυκλοφορεί ανάμεσα σε μπάτσους, σε… παρατηρητές των κινήσεών του, ανάμεσα σε κάμερες, μηχανήματα, ραδιοκύματα και άλλα μέσα παρακολούθησης, που στην ουσία εφαρμόζουν τον απόλυτο έλεγχο. Βεβαίως, κάποια στιγμή θα σκεφτείς:
«Α, είναι και το ποδόσφαιρο!»

Το ποδόσφαιρο, κατά τη γνώμη μου, είναι το πιο θεαματικό άθλημα. Η γοητεία του είναι απαράμιλλη και, σε περιπτώσεις, έχουμε να κάνουμε με υψηλή Τέχνη, αν επικεντρωθεί το μάτι μας σε ατομικό επίπεδο (θυμηθείτε τη σοφία κινήσεων και αυτοσχεδιαστικών ελιγμών τού Μέσι, τις γεωμετρικές σκέψεις τού Ινιέστα, τις μπαλιές ακριβείας τού Μπέκαμ, τις δυναμικές διεισδύσεις τού Μαραντόνα κλπ). Ένα Μουντιάλ, το οποίο εκ των πραγμάτων συγκεντρώνει την σημερινή αφρόκρεμα των ποδοσφαιριστών τής υφηλίου, πάντα είναι θέαμα υψηλής κλάσης και γι’ αυτό συγκεντρώνει πολύ κόσμο που θα βρεθεί κοντά σ’ αυτό το τετραετές παγκόσμιο υπερθέαμα.
Η σχέση τής πολιτικής με το ποδόσφαιρο δεν μπορεί παρά να ήταν και να είναι πάντα στενές και… αγαστές. Το χρήμα καθορίζει τις στενές σχέσεις.
Εκεί μαζεύεται ο περισσότερος πλούτος και η αίγλη των ομάδων στεφανώνει και τους ιδιοκτήτες, οι οποίοι μπορούν να εκμεταλλεύονται τη δόξα τους και να παίζουν ασφαλώς πολιτικά παιχνίδια, να απολαμβάνουν διάφορα προνόμια, και να εισπράττουν υψηλότατες χρηματικές απολαβές από το θέαμα.
Όλα αυτά είναι γνωστά και δεν υπάρχει η ανάγκη της δικής μου υπενθύμισης. Ένα Μουντιάλ σήμερα, στον 21ο αιώνα, είναι εξαναγκασμένο να διεξάγεται με αυστηρούς κανόνες αστυνόμευσης και φρουρούμενο από στρατιωτικές δυνάμεις. Η εποχή είναι διαφορετική και το εθνικιστικό μίσος, μεταξύ των κρατών στη γεωγραφία των περιοχών, είναι αγεφύρωτο.
Ο αθλητισμός πλέον δεν ταυτίζεται με τις θεωρίες τής Ειρήνης, της αδελφοσύνης και του ουμανισμού, όπως θα έπρεπε να είναι…  Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι και τα πολλά κρούσματα ντόπινγκ των αθλητών, τα οποία έρχονται συχνά στην επιφάνια και φανερώνουν την εξάρτηση του πρωταθλητισμού από τα αναβολικά, τα «παιχνίδια» με τις «επιτρεπτές δόσεις» φαρμάκων και τα σκευάσματα που παράγονται πλέον με χημικές αλχημείες, ώστε να μην ανιχνεύονται και να μην «αποδειχτούν» θετικοί σε έναν ενδεχόμενο έλεγχο… Πολλά τα παραδείγματα και πολλές οι αφαιρέσεις τίτλων και βραβείων, έστω και κατόπιν απονομής…

Το Μουντιάλ της Ρωσίας, υποτίθεται πως, θα είναι υποδειγματικό για το αθλητικό του πνεύμα, παρ’ όλο που η Ρωσία εξετέθη ανεπανόρθωτα όταν αποκλείστηκε από τους χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες τού 2018, λόγω εμπλοκής των αθλητών της σε αναβολικά!
Ας σκεφτούμε τις επώνυμες καταγγελίες πως «το 99% της ρωσικής Ολυμπιακής ομάδας κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών, αλλά επίσης ότι υπάρχει δίκτυο διαφθοράς προκειμένου να κρύβονται κάτω από το… χαλί τα θετικά δείγματα, στο οποίο εμπλέκονται αξιωματούχοι της ρωσικής υπηρεσίας αντιντόπινγκ, το εργαστήριο αντιντόπινγκ της Μόσχας, αλλά και η Παγκόσμια ομοσπονδία στίβου!»*
Εξάλλου, στις 7/8/2016, η IPC κατηγόρησε ευθέως το ρωσικό κράτος, για συμμετοχή στην υπόθεση αναβολικών, σχετικά με τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. «Αυτή η κατάσταση δεν αφορά αθλητές που εξαπατούν ένα σύστημα, αλλά ένα κρατικό σύστημα που εξαπατά τους αθλητές», δήλωσε ο πρόεδρος της IPC, Φίλιπ Κρέιβεν.
Όλα αυτά και άλλα πολλά τού παρελθόντος χρόνου, μας ωθούν στο να σκεφτόμαστε πως η Ρωσία τού Πούτιν, είναι υποχρεωμένη να ανταπεξέλθει και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, στον σημαντικό παγκόσμιο θεσμό τού Μουντιάλ.
Θα επιβεβαιωθεί ή όχι, θα το δούμε κατά τη διάρκεια των αγώνων. Τα μηνύματα που θα αποσταλούν και θα διαδοθούν, τα όποια συνθήματα ακουστούν προς τους πολίτες του κόσμου και άλλα πολλά.
Θα το καταφέρει; Θα μπορέσει να απαλλαχτεί από τις σκιές του παρελθόντος; Θα δούμε…

Νότης Μαυρουδής

*(Πηγή: Σοκαριστικές αποκαλύψεις για τη Ρωσία -Κρατικό πρόγραμμα ντόπινγκ, μίζες και πολλά αναβολικά | iefimerida.gr )

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 406 (3/6/2017) Κουβέντες για να περνά η ώρα…

Δεν μπορώ να μην το λάβω σοβαρά υπ’ όψη μου. Είναι κάτι που με ξεπερνάει…
Όλοι έχουμε κάνει και συνεχίζουμε να κάνουμε γκάφες στη ζωή μας. Όλοι μας εν δυνάμει θα μπορούσαμε να πούμε εκείνο με το λαγό και το λιοντάρι «Λέμε και καμιά μ…. για να περνά η ώρα…». Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι κάποιος, ο οποίος μάλιστα στοχεύει να… κυβερνήσει τη χώρα, εκφράζεται με λόγια τού αέρος, κοινώς μπουρδολογίες, ιδιαίτερα όταν αυτό γίνεται δημόσια και μιλάει πιο πολύ απ’ ό,τι του πάει…
Ε, θα καταλάβατε βέβαια πως αναφέρομαι στον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη… Εγώ δεν θέλω να αντιμετωπίσω με λογική «αυστηρής κριτικής» τα λεγόμενα τού προέδρου και της… έμπιστής του περί τού Τύπου, η οποία το τόσο το έκανε, με το συμπάθιο, τόόόόσο (!), γιατί, απλούστατα, όλα τα περί… δεκαεπτάρη και γεγονότων τού ’63 με τη δολοφονία τού βουλευτή της αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, επαναλαμβάνω, δεν αντέχουν ως σοβαρό θέμα, παρόλο που άκουγα τα ραδιόφωνα υπέρμετρα να αφιερώνουν ολόκληρα δίωρα περί τού φαιδρού θέματος…

Φρόντισα να μη χωθώ κι εγώ στο τρυπάκι της αστοχίας (βάλτε κι όποια άλλη λέξη) τού προέδρου. Θεωρώ πως μια συγγνώμη, για την γκάφα, δεν θα ενοχλούσε κανέναν και θα ηχούσε πιο συμπαθητικά η παραδοχή πως εν τη ρύμη του λόγου ή της κούρασης, δεν διατύπωσε το θέμα με τον σωστό τρόπο… Τι το κακό θα ήταν μια προεδρική παραδοχή; Τι πιο γήινο και απλό;
Φαίνεται όμως ότι η αντίληψη πως ο πρόεδρος Κυριάκος δεν «επιτρέπεται» να κάνει λάθη και να ζητάει συγγνώμες, είναι βαθιά ριζωμένα στην «υπεράνω» αντίληψη των αρχηγών, των ηγετών, των ηγεμόνων, των Αυτοκρατόρων, των Πλανηταρχών!!!
Έτσι, νομίζουν πως δημιουργούν τεράστιες αποστάσεις μιας… αριστοκρατικής «αίγλης», η οποία όχι μόνο δεν υπάρχει, όταν ξεστομίζονται τέτοιες ανιστόρητες κουβέντες ωθώντας τους εφήβους μας προς την ιστορική άγνοια, αλλά δημιουργείται από την ηγεσία το ψεύτικο προσωπείο τού αλάνθαστου ηγέτη, της μεγαλοπρέπειας του αρχηγού…

Έχουμε παραδεχτεί και συμφωνεί ο περισσότερος κόσμος ανεξαρτήτου πολιτικής τοποθέτησης, πως στους καιρούς μας, διεθνώς, εξέλειπαν οι ηγετικές προσωπικότητες κύρους… Τα μπαλκόνια έχουν αντικατασταθεί πλέον από τις τηλεοπτικές οθόνες και τα διαδικτυακά κοινωνικά μέσα. Τώρα, ισχυρός αρχηγός-ηγέτης, θα έπρεπε να είναι εκείνος που κατέχει καλά τη γλώσσα,τον τρόπο που μιλάει και εκφράζεται, την αίγλη που αναδύεται από την παρουσία του, ώστε να γίνει κοινό μυστικό πως «το έχει». Κατά κάποιο τρόπο ο Τσίπρας, διαθέτει τέτοια προσόντα, παρ’ όλες τις λεκτικές γκάφες (Λέσβος-Μυτιλήνη) και τις τζάμπα υποσχέσεις τις οποίες μοίραζε ανερυθρίαστα… «Το έχει» όμως και κερδίζει… ψηφουλάκια απ’ αυτό το χάρισμα.
Μου έρχονται στο νου πολλές κοπέλες και αγόρια με πολύ ωραία φωνή, που οραματίζονται να ανέβουν στη σκηνή, αλλά με μηδαμινή σκηνική παρουσία, χωρίς τσαγανό, σώμα και προσωπικότητα ανύπαρκτα. Χάνουν την ικανότητα του λάρυγγα και των ηχοχρωμάτων τους και μετατρέπονται σε φοβισμένα πλασματάκια που τα λυπάσαι… Απλούστατα: δεν «το έχουν».
Ο χώρος τής πολιτικής έχει ανάγκη από πρόσωπα με ισχυρή και χαρισματική προσωπικότητα και-ομολογώ-θα με συγκινούσε, ένα τέτοιο πρόσωπο το οποίο, μετά από μια γκάφα, θα ζητούσε συγγνώμη. Δηλαδή, να προσγειωθεί στη Γη όπου και ανήκει….

Ο πρόεδρος της ΝΔ, υποτίμησε τη μνήμη τής περιόδου του ’63, «κάλυψε» το υπόλογο πολιτικό κατεστημένο τής ΕΡΕ, μετέπειτα ΝΔ, καθώς και εκείνης της ταραγμένης πολιτικής εποχής, απαλλάσσοντας τους νεότερους από την άτυπη υποχρέωση να γνωρίσουν την ιστορία, η οποία προηγήθηκε της γέννησής τους !!!
Το θέμα περιέχει μπόλικο υλικό, το οποίο σηματοδοτεί έναν ηγέτη ακατάλληλο, οπισθοδρομικό και καιροσκόπο…
Θα έπρεπε ο πρόεδρος να είχε ήδη διορθώσει με κάποιο τρόπο την αστοχία του, καθώς και εκείνην τής αψυχολόγητης συνεργάτισσάς του Μαρίας Σπυράκη, κι αφού δεν το έπραξε είναι υπεύθυνος για ένα αναχρονιστικό αφήγημα με σκοτεινό όραμα, για τις σχέσεις των νέων με την ιστορική μνήμη και την πληροφόρηση γύρω από ένα παρελθόν, το οποίο διδάσκει πολλά.
Φυσικά, η περίπτωση αυτής τής γκάφας δεν μπορεί να καλυφθεί πλέον και όποια προσπάθεια γίνει προς αυτή την κατεύθυνση, το μόνο που θα πετύχει, θα είναι ο διασυρμός του… comandante της ΝΔ.
Το θέμα δεν είναι μόνο η περίπτωση της γκάφας ολκής, αλλά η βεβαιότητα-πρόταση της στενοκέφαλης πολιτικής άποψης πως οι νέες γενιές δεν ενδιαφέρονται για το πολιτικό παρελθόν της χώρας, οπότε ας κοιμηθούν τον ύπνο τού δικαίου…

Ο πρόεδρος, με την άποψή του αυτή, δείχνει πως απέχει από την πολιτική διάσταση και την ατμόσφαιρα των εποχών, αγνοώντας πως η νεολαία δημιουργεί νέες μορφές έκφρασης πολιτικής συνειδητοποίησης και κοινωνικής ευαισθησίας. Ανεξαρτήτως της εντύπωσης, ότι η νεολαία απομακρύνεται από την όποια δράση και διαμορφώνει απόψεις χωρίς πολιτικό υπόβαθρο, ένας ηγέτης, ο οποίος υποτίθεται στοχεύει στο μέλλον, δεν δικαιολογείται να κάνει τέτοιες δηλώσεις, αφαιρώντας έτσι από την νεολαία ευθύνες, λόγω πολιτικής και ιστορικής άγνοιας…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 405 (30/5/2018) Διαδικτυακές αλχημείες…

Ο εξαιρετικός κ. Π.Κ. Ιωακειμίδης, την Τρίτη 22/5 στα ΝΕΑ, βάζει ξανά το θέμα τού διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter, κλπ) ως προς την προβληματική… προσφορά τους, γύρω από τις fake news τις κίτρινες, κατασκευασμένες ή και αλλοιωμένες-ψεύτικες «ειδήσεις», οι οποίες, ως γνωστόν, στοχεύουν στον εντυπωσιασμό και στην σκανδαλοθηρία, προκαλούν σύγχυση και μπέρδεμα τόσο στην πληροφόρηση, όσο και στην ίδια την Ιστορία…
Ο αρθρογράφος τής εφημερίδας έχει ως τίτλο: «Διαδίκτυο: ευλογία ή κατάρα;».
Το θέμα έχει τεθεί πολλές φορές, ιδίως όταν φουντώνει η ηλεκτρονική παραπληροφόρηση (πχ, στο θέμα Μπουτάρη) γύρω από τι είχε πει, τι είχε γράψει, τι είχε δηλώσει ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης.
Θα έχει πολύ ενδιαφέρον, ειδικά μετά τις 25 Μαΐου, όταν κι άρχισε να ισχύει ο γενικός κανονισμός τής ΕΕ, για την προστασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Το ενδιαφέρον εδώ είναι πως αυτό θα γίνεται με την θεσμοθέτηση όρων, καθώς και επιβολή προστίμων στις διαδικτυακές εταιρείες διακίνησης δεδομένων. Έτσι, ο κάθε τσαρλατάνος χρήστης το διαδικτύου, υποθέτω πως θα ελέγχεται περισσότερο από την έως τώρα ανεξέλεγκτη διαδικτυακή κατάσταση.
Ένα σχετικά πρόσφατο παράδειγμα, για την σοβαρότητα του θέματος, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Economist” (στις 4/11/2017) όπου στον τίτλο του έγραφε: «Η απειλή των κοινωνικών μέσων για τη δημοκρατία», το οποίο σημαίνει πως ο ρόλος των fake news, internetικών και μη, στη διεθνή πραγματικότητα, έπαιξε (και συνεχίζει να παίζει) σημαντικό και δη αρνητικό ρόλο στις εξελισσόμενες διεθνείς πολιτικές αλχημείες (περίπτωση εκλογής τού Τραμπ)…
Όμως, είναι πλέον γνωστό πως ο ακραίος λαϊκισμός, οι λεγόμενοι «αγανακτισμένοι», οι ακροδεξιοί, οι φασίστες, οι ημιμαθείς και οι πάσης φύσεως αφελείς και στενόμυαλοι ολόκληρης της Οικουμένης, στηρίζονται στα fake news για τις δράσεις τους και αρέσκονται να τα χρησιμοποιούν ως σημαία τους!
Πάνω σε τέτοια λαϊκά-κοινωνικά μορφώματα «πατάνε» και θεμελιώνουν «απόψεις» εκατομμύρια ανθρώπων, ένας ολόκληρος παραπλανημένος κόσμος, ο οποίος μεγεθύνει και προσαρμόζει με τον δικό του «τρόπο» γεγονότα και λεπτομέρειες που υπάρχουν πίσω απ’ αυτά. Η… προφορική πλέον διάδοση, εκείνη η παραδοσιακή προφορική «μετάδοση» γεγονότων, γλώσσας, τραγουδιών, ποιημάτων, θρύλων, κλπ, όταν δεν υπήρχε τρόπος και εργαλεία μεταφοράς και ενημέρωσης, άλλαξε άρδην. Τώρα, στην εποχή τής μεγάλης ταχύτητας των ειδήσεων, μεγάλο μέρος τής ανθρώπινης κοινότητας βρίσκει την… ευκαιρία να διαστρεβλώσει την ιστορία και να της αλλάξει κατεύθυνση. Πλέον, η δημιουργία πολιτικής καθορίζεται κατά πολύ από τις διαδικτυακές «τοποθετήσεις», οι οποίες απλώνονται ταχύτατα στην κοινή γνώμη. Η τελευταία, εθελοτυφλώντας, βιαστικά και πνευματικώς φυγόπονα, υιοθετεί το ψέμα, μετατρέποντάς το σε… γεγονός!
Χρησιμοποιεί τα μέσα δικτύωσης, ώστε, με στρεβλές ειδήσεις, να στέλνει τις ευκολόπιστες και αφελείς μάζες, προς την κατεύθυνση του λαϊκισμού. Το παρατηρούμε αυτό σε όλο τον κόσμο.
Η κάθε εξουσία, χρησιμοποιεί κατά το δοκούν την είδηση, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν ακόμα και αυτές οι σύγχρονες ευρωπαϊκές δημοκρατίες, οι οποίες συνεχίζουν, και ευτυχώς, να παραχωρούν δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες…

Δεν θα θυσίαζα λοιπόν καθόλου την ύπαρξη και τον μηχανισμό τού διαδικτύου, καθώς και  τις υπηρεσίες που προσφέρει στην ανθρώπινη κοινότητα. Θα μας προστατέψει άραγε ο  νέος κανονισμός τής ΕΕ σχετικά με την προστασία των προσωπικών δεδομένων;
Ίδωμεν.
Αρκούμαι σε αυτή τη μονολεκτική απάντηση, από τη στιγμή που γνωρίζω πως το (ηλεκτρονικό) δαιμόνιο είναι ένα ασταμάτητο και αδάμαστο τέρας! Είναι χταπόδι που απλώνει τα τεράστια πλοκάμια του ακατάπαυστα, επειδή είναι η ίδια του η φύση να τα κινεί συνεχώς…
Προς το παρόν, ως χρήστες του διαδικτύου, υπογράφουμε αυτές τις μέρες τις ανανεώσεις μας στα νέα «συμβόλαια», θαρρείς και το ζητούμενο είναι μόνο αυτό και όχι, ας πούμε, και του ελέγχου των fake news…
Παρ’ όλα αυτά, η υποχρεωτική επανεξέταση της διακίνησης δεδομένων, δείχνει ένα… βηματάκι μπροστά. Τουλάχιστον δείχνει πως λαμβάνουν υπ’ όψη τις οδηγίες τής ΕΕ. Δεν αρκεί όμως μια μικρή τάση αλλαγής πάνω στον έλεγχο των «προσωπικών δεδομένων». Οι ατομικές ελευθερίες είναι βασικό στοιχείο της Δημοκρατίας και πρέπει να τους δίνουμε όλο και περισσότερο χώρο…
Απομένει ο χρήστης του διαδικτύου. Όλοι εμείς. Εμείς οι χρήστες να παλέψουμε για να «αναγκάσουμε» τα μέσα να απευθύνονται στις κοινωνίες όσο γίνεται πιο δημιουργικά… Γνωρίζω πως το σημείο αυτό είναι η δική μου ουτοπία, αλλά, αν σκεφτεί κανείς πως μόνο με αγώνες φτιάχνεται η ζωή και μια που έχει, ήδη προ πολλού, τεθεί το θέμα τής σχέσης χρήσης διαδικτύου με τα ανήλικα παιδιά, με τους δημιουργούς έργων τέχνης και με πολλά άλλα, τότε γίνεται κατανοητό πως το διαδίκτυο είναι μια υπόθεση, κυρίως, των πολιτών…

Επαναλαμβάνω: το διαδίκτυο είναι ευλογία και όχι κατάρα, και το δίλημμα του κ. Ιωακειμίδη, πιστεύω πως είναι ρητορικό. Το διαδίκτυο είναι άλλο ένα μεγάλο, έντονο και επιτακτικό αίτημα της εποχής, το οποίο έχει ήδη προστεθεί ανάμεσα στα άλλα, για μια κοινωνία καλύτερη και δημιουργικότερη. Μένει, σε ένα τέτοιο ζήτημα, να διεκδικούμε καθημερινά την ουμανιστική του πλευρά. Τέλος: Μπροστά στο ερώτημα ασφάλεια ή ελευθερία, η απάντηση είναι η ελευθερία. Ο φόβος δημιουργεί τον «Μεγάλο Αδελφό», τον διατηρεί, και περιορίζει τον πνευματικό ορίζοντα. Η ελευθερία, αντιθέτως, μπορεί να καταπολεμήσει ακόμα και τα λάθη της.

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 404 (23/5/2018) Η πτώση της αυτοκρατορίας

Ένα θέμα το οποίο επιβάλλεται να μας απασχολεί ως καλλιτέχνες, ως πολίτες τής κοινωνίας αυτής, είναι το οριστικό τέλος της ΑΕΠΙ-ΑΕ (Ανώνυμος Εταιρία Πνευματικής Ιδιοκτησίας).
Είναι ένα γεγονός «συμφώνως τω νόμω», του οποίου η βαρύτητα και το μέγεθος, ίσως δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό και κατανοητό από την μουσική κοινότητα.
Δεν είναι εύκολο. Από το 1930 η «αυτοκρατορία» τής ΑΕΠΙ-ΑΕ, πολλές φορές, καθόριζε και την εξέλιξη των σχέσεων μεταξύ δισκογραφικών εταιριών και δημιουργών (συνθετών-στιχουργών). Αυτό, κοντολογίς, σημαίνει πως επηρέαζε το ίδιο το ελληνικό τραγούδι στην παραγωγή και την προστασία του.
Η πολύχρονη αυτή λειτουργία της ΑΕ, δεν ήταν μια απλή υπόθεση. Τέτοια διάρκεια 88 χρόνων, έχει ως αποτέλεσμα να βγάζει ρίζες, παραφυάδες, να αναπτύσσει επιρροή, να δημιουργεί συμμαχίες και «συμμαχίες», να συνδέεται με πάσης φύσεως συνεργασίες, να πρυτανεύει σε όλο και περισσότερους τομείς και, πολλές φορές, να λαμβάνει αποφάσεις ερήμην των άμεσων ενδιαφερομένων, οι οποίοι είναι οι ίδιοι οι δημιουργοί.
Έτσι γίνεται, τουλάχιστον σε μονοπωλιακές επιχειρήσεις, οι οποίες με τη δύναμη του χρήματος και των επενδύσεών τους, ελέγχουν το… τοπίο.

Η ΑΕΠΙ-ΑΕ βρέθηκε επανειλημμένως σε κρίσεις, με ποικίλα κατά καιρούς σκάνδαλα οικονομικού περιεχομένου. Είχε όμως οργανώσει την «αυτοκρατορία» της πάνω σε ισχυρές βάσεις.
Έφτιαξε μηχανισμό με υπαλλήλους εξειδικευμένους, ο οποίος ήταν και ο μόνος που λειτουργούσε με γνώση και επαγγελματική συνείδηση κι όχι… πρόχειρα, όπως δοκίμασαν άλλοι αυτοδιαχειριζόμενοι εισπρακτικοί Οργανισμοί… Η προσωπική μου εμπειρία, ως μέλους του ΔΣ μαζί με άλλους αξιόλογους συναδέλφους, αποδείχτηκε εμπαιγμός, όπως αποκαλύφθηκε από τους ορκωτούς λογιστές, με κρυφές διαρροές χρήματος και άλλα πολλά τα οποία συνέβαιναν υπόγεια, προς το συμφέρον των μεγαλομετόχων και της οικογένειας Ξανθόπουλου.
Οι συνεργασίες των δημιουργών με την ΑΕΠΙ ήταν αναπόφευκτη, προκειμένου να εισπράττονται τα ποσοστά επί των πωλήσεων, μεταδόσεων και άλλων χρήσεων των έργων τους. Πολλές φορές, η συμμετοχή δημιουργών στα ΔΣ (όπως αποδείχτηκε, για τα μάτια τού κόσμου), γίνονταν από την ανάγκη να συμπαρασταθούν σε έναν εισπρακτικό φορέα ώστε να αποφεύγονται οι… κακοδιαχειρίσεις. Πού να φανταζόμασταν την πραγματικότητα! Η ΑΕΠΙ ήταν η κύρια πηγή είσπραξης  πολλών δημιουργών, η οποία λειτούργησε επί χρόνια, παρά τα όσα κυκλοφορούσαν θολά για υπόγειες διαδρομές μεγάλων ποσών. Όσο περνούσε ο καιρός, οι υποψίες, οι καταγγελίες, ήταν πυκνές και έντονες και το… ελληνικό δαιμόνιο ήταν πάντα ετοιμοπόλεμο.

Σ’ αυτό το σημείο, θα πρέπει να πω πως η κυβερνητική παρέμβαση ήταν αποφασιστική και απέδωσε για πρώτη φορά, καρπούς. Η πρωτοβουλία τού  ΜΕΤΡΟΝ (πριν τη διάσπασή του, όταν ήταν ακόμα ένα σώμα και κάποιοι δημιουργοί, με επικεφαλής τον Σταύρο Ξαρχάκο, απευθύνθηκαν στην δικαιοσύνη) έριχνε φως στο τοπίο των διαρρηγμένων ήδη σχέσεων της ΑΕΠΙ με τους δημιουργούς μέλη της. Η τοποθέτηση Επιτρόπου μέσα στο κτίριο της ΑΕΠΙ, ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά για τήν κάθαρση. Η κατάληξη ήταν η αναμενόμενη. Η… βαθιά ΑΕΠΙ, όπως το «βαθύ Κράτος», αποκαλύφθηκε με τα οικονομικά σκάνδαλα και το σωματείο τού ΑΣΜΑ+450 να πρωτοστατεί και να κυριαρχεί με τις συνεχείς καταγγελίες του. Έφτασε το τέλος, έπεσε η αυλαία. Η ΑΕΠΙ ανήκει πλέον στο παρελθόν…

Η περιγραφή μου αυτή, φυσικά και δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένη. Έκανα ένα σύντομο πορτρέτο 88 χρόνων διαδρομής. Οποιεσδήποτε σκέψεις από δω και πέρα αφορούν σε μια πραγματικότητα χωρίς την ΑΕΠΙ. Είναι ίσως η μοναδική ευκαιρία να αναλάβουν οι ίδιοι οι δημιουργοί, στο μέτρο που οι ικανότητές τους μπορούν να λειτουργήσουν ανανεωτικά, ρεαλιστικά και σ υ λ λ ο γ ι κ ά.
Να προστατέψουν από κάθε κακοτοπιά τον νέο εισπρακτικό φορέα που θα δρομολογηθεί. Να αναζητήσουν επαγγελματικά τη συνεργασία με το υπαλληλικό δυναμικό τής πρώην ΑΕΠΙ, το οποίο έχει την απαραίτητη τεχνογνωσία. Να δημιουργήσουν μια νέα κατάσταση πραγμάτων, φερέγγυα για μελλοντικές διαδρομές. Να αποκατασταθεί η… «ειρήνη» με τους χρήστες των μουσικών έργων και να δώσουν βάρος στην λαϊκή ενημέρωση, ώστε να γίνει κατανοητό και συνείδηση πως τα πνευματικά έργα είναι κόπος και υποχρέωση των πολιτών να αμείβονται. Οι καταναλωτές να καταβάλλουν αντίτιμο για το όποιο έργο και όχι να το «κλέβουν» από τα αντίγραφα, τα κατεβάσματα και τα internetικά κόλπα. Να φτιάξουν σοβαρές επιτροπές ελέγχου στις Εταιρίες, στη ραδιοτηλεοπτική μπάντα και σε ό,τι άλλο εκπέμπει έργα δημιουργών.
Η ευκαιρία τής αντικατάστασης της ΑΕΠΙ από φορέα που θα ανήκει στους δημιουργούς, είναι μοναδική και ιστορική. Η προοπτική πως το κράτος θα είναι ο οικονομικός τροφοδότης  για την πρώτη περίοδο, ώσπου να στηθεί ο νέος αυτοδιαχειριζόμενος φορέας, είναι ένα σοβαρό ζήτημα και θέλει προσοχή. Ο νέος εισπρακτικός φορέας ελπίζω πως δεν θα καταλήξει να εξελιχθεί σε Δημόσιο…

Άρα! Μπορούμε να ευχηθούμε: Καλή αρχή!
Δεν θα πούμε πως ξεκινάμε από το σημείο 0. Μέσα από την 88χρονη πορεία τής ΑΕΠΙ μπορούμε να κρατήσουμε πολλά στοιχεία και ιδιαίτερα τη συσσωρευμένη εμπειρία των υπαλλήλων της. Να κρατήσουμε μηχανισμούς χρήσιμους και να αποφύγουμε επαναλήψεις λαθών. Να διατηρήσουμε συνεργασίες με ξένους μηχανισμούς και ό,τι άλλο θα είναι πολύτιμο για τη δική μας διαδρομή.
Το νέο αίμα των δημιουργών έχει τον λόγο τώρα. Όπως αποδείχθηκε, έχουν την ικανότητα να σηκώσουν το βάρος των καταγγελιών εναντίων της ΑΕΠΙ, να οδηγήσουν την έρευνα στη δικαιοσύνη, ενώ ακολούθησαν τέτοια στρατηγική με την οποία κατάφεραν να επηρεάσουν τους θεσμούς ως προς την ορθότητα του στόχου, για άμεση αλλαγή τού εισπρακτικού φορέα.
Υποθέτω πως πλέον οι συνθέτες-στιχουργοί θα κινηθούν πιο συλλογικά και περισσότερο συσπειρωμένοι. Αυτή τη στιγμή η κατάσταση είναι προς μια κατεύθυνση, εκείνην της δημιουργίας εισπρακτικού φορέα από τον ΟΠΙ (Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας) από το ΥΠΠΟ. Οι όποιες αντιθέσεις μεταξύ των δημιουργών, οι οποίοι διασπάστηκαν και έχασαν την ευκαιρία μιας ενωμένης προσπάθειας, δεν βοηθούν στο ζήτημα.
Όλοι οφείλουν να είναι προσεκτικοί και να μην εξαντληθεί η σοβαρότητά τους.
Σε αυτή τη φάση, προηγείται, πάνω απ’ όλα, και πάλι, η α ξ ι ο π ι σ τ ί α μας.
Μετά την πτώση της ΑΕΠΙ, ο δρόμος πλέον είναι ελεύθερος!
Ας τον φωτίσουμε όσο μπορούμε.

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 403 (20/5/2018) Γραία των 111.

Το πρόσωπό της, παλιά περγαμηνή! Κάθε ζάρα, κάθε αυλάκι σηκώνει το βάρος της εμπειρίας και της μνήμης. Ακριβώς όπως και η πατρίδα της η Συρία. Η γηραιά αυτή Κυρία με τα μελαγχολικά μάτια, πρόσφυγας στο τέλος τής μακράς ζωής της, έπρεπε φαίνεται να βιώσει κι αυτό, εκτός από τον όλεθρο του πολέμου. Χάος! Η υπερήλικη γραία των 111 χρόνων είναι ένα από τα πολλά και διαφορετικά πρόσωπα του δράματος της Συρίας και όχι μόνο.
Όλες οι χώρες που εμπλέκονται σε αυτόν τον πόλεμο, είναι υπεύθυνες για: ανελέητους βομβαρδισμούς, εκκαθαρίσεις, καταστροφές πόλεων και φυσικών πόρων, αφανισμό μνημείων αρχαίων πολιτισμών, εξαφάνιση της κοινής ανθρώπινης μνήμης δηλαδή και, πάνω απ’ όλα, εν ψυχρώ δολοφονίες παιδιών, πολιτών και επί πλέον την κόλαση της ξενιτιάς, για τις αναπόφευκτες προσφυγικές ροές. Απόλυτη ανθρωπιστική καταστροφή με υπεύθυνες όλες τις εμπλεκόμενες δυνάμεις τόσο των ισχυρών παικτών, όσο και των… ανίσχυρων που ενεπλάκησαν σ’ αυτούς τους βανδαλισμούς τού 21ου αιώνα…
Aυτός ο πόλεμος αγγίζει κάποιες φορές διαστάσεις εθνοκάθαρσης και ξεκαθάρισμα λογαριασμών από τις αντιμαχόμενες ομάδες, από τους φονταμενταλιστές και τις ένοπλες οργανώσεις τους, με φόντο πετρέλαια, στρατηγικό έλεγχο της περιοχής και στο βάθος η επιθυμία πολιτικής εποπτείας τού Ιράν…
Χάος! Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Πώς μπορεί κανείς να ζήσει σε μια τέτοια κόλαση; Παιδιά και γέροντες, ιδιαίτερα, δεν μπορούν να αντέξουν μέσα σε ένα τέτοιο μακροχρόνιο καταστροφικό τοπίο. Οι άνδρες και οι γυναίκες, αν δεν μπορούν να φύγουν από τη χώρα, γίνονται ολοκαύτωμα, ανάμεσα σε αντιπάλους, σ’ έναν ανελέητο εμφύλιο, σε συνδυασμό με, αν όχι κατακτητικό πόλεμο, επιθυμία επιρροής και επιβολής συμφερόντων από ξένες δυνάμεις. Ποιος θα γλυτώσει; Η Συρία, είναι ένα από τα πιο τραγικά και απεχθή παραδείγματα του σύγχρονου παγκόσμιου… πολιτισμού!

Αλήθεια, τι όνομα να δώσουμε σε έναν πόλεμο όπως αυτόν; «Απελευθερωτικό»; «κατακτητικό»;» «εθνικό»; «οικονομικό»; «εμφύλιο»; Ας μην επεκταθούμε όμως σε βαθύτερη αναλυτική διάθεση. Ο πόλεμος αυτός ανέτρεψε όλες τις ορθολογικές σκέψεις περί πολέμων, τις οποίες γνωρίζαμε έως τώρα: υπήρχαν από τη μια πλευρά οι επιτιθέμενοι και απ’ την άλλη, οι αμυνόμενοι. Τόσο απλά και με αφέλεια… Αντιθέτως, η Συρία μας αποκαλύπτει πως αυτός ο πόλεμος έχει σύνθετα και δυσδιάκριτα χαρακτηριστικά, αφού υπάρχει ένα μίγμα εχθρών-φανατικών θρησκόληπτων-θολών συμμάχων-αμυνομένων-πατριωτών που αναζητούν την δημοκρατία-κατακτητών και… απελευθερωτικών κινημάτων…

Χάος! Μέσα σ’ αυτό το κολασμένο τοπίο, η Λάιλα Σάλεχ, 111 χρόνων, δεν μπόρεσε να αντέξει την φωτιά και τη συμφορά στο Κομπάνι, στη μικρή πόλη των 200.000 κατοίκων. Η Άιν αλ-Άραμπ, όπως είναι το επίσημο όνομα της πόλης, εκεί, στη Βόρεια Συρία, ένα καντόνι δίπλα στην τραγική, κατακτημένη από τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις, Αφρίν, που έχει την κακή τύχη να βρίσκεται κοντά στην Τουρκία…
Η υπεραιωνόβια Σάλεχ (γεννημένη το 1907!!!) κατάφερε να φτάσει στην Ελλάδα, με στόχο και προορισμό τη Γερμανία όπου ζουν εκεί οι εγγονές της. Ορθώς η Ελλάδα τής παραχώρησε άσυλο. Οι εγγονές όμως δεν έχουν χρήματα, για να έρθουν να την πάρουν από δω. Η γραία βλέπετε δεν μπορεί πια να ταξιδέψει μονάχη της… Είναι ένα καθαρά ανθρωπιστικό δράμα, το οποίο οφείλει η κοινωνία να το προσέξει και να το αγκαλιάσει…
Η γραία κατάφερε, με ανείπωτο πόνο ψυχής, να πει όταν ρωτήθηκε: «Τίποτα δεν έχει μείνει από την παλιά μας ζωή».
Ποιος ξέρει άραγε πόσες θύμησες περικλείονται στην «παλιά ζωή» τής Λάιλα Σάλεχ… Πάνω από ένας αιώνας έχει προηγηθεί και η «παλιά ζωή» δεν μπορεί πλέον να μετρηθεί με ευκολία. Ίσως να εννοεί «παλιά ζωή» εκείνη που βίωνε πριν το ξέσπασμα του πρόσφατου πολέμου, του οποίου η έκβαση είναι αμφίβολη, αφού συνεχίζεται μεταβάλλοντας σε ερείπια τις πόλεις, τους κατοίκους ανεξαρτήτου ηλικίας σε ανέστιους περιπλανώμενους, οδηγώντας στο περιθώριο τον άνθρωπο και την ίδια τη ζωή.

Χάος! Θυμάμαι τις δικές μας γιαγιάδες και μανάδες που ξεριζώθηκαν από τα παράλια των πόλεων της Τουρκίας. Μέσα σ’ αυτό το πλήθος ήταν και η δική μου γιαγιά με την παιδούλα μάνα μου (από την Τραπεζούντα) και η οικογένεια του πατέρα μου (από τη Γεωργία τού Εύξεινου Πόντου). Δεν είχαν το κουράγιο να μιλήσουν για τις καταστροφές της ζωής τους, ούτε στα παιδιά τους. Αποφάσισαν τη σιωπή, προσπαθώντας σε όλη τη ζωή τους να μην αναφέρονται στις μνήμες μιας παλαιότερης εποχής, η οποία τους συνόδευε εφιαλτικά. Εκείνης τού πριν και του μετά τού 1922…  Δεν μίλησαν ποτέ για τις πικρές μνήμες. Έτσι και η Σάλεχ. Με την σιωπή της αναδεικνύει το τεράστιο πρόβλημα τής εκκωφαντικής κραυγής για τη χώρα της, τους συνανθρώπους της, την ουτοπική ελπίδα να ριζώσει αλλού…
Την παρατηρούσα στις φωτογραφίες: το γερασμένο, ηλιοκαμένο πρόσωπό της, τις ρυτίδες της, χαρακιές του χρόνου που πέρασε και χάθηκε. Ποιος ξέρει, επαναλαμβάνω, μέσα στη μνήμη τής γραίας πόσα γεγονότα χώρεσαν και τι έχει χαραχθεί… Αυτό το σώμα, αυτή η ύπαρξη, αδύναμη κι ανυπεράσπιστη πλέον, βρίσκεται μόνη για να μας δείχνει την απόλυτη μοναξιά που προκαλείται στον άνθρωπο από τις φωτιές και τα ερείπια που αφήνει στο πέρασμά του ο ανελέητος πόλεμος… Πόσο υπολογίσιμη ύπαρξη όμως είναι μια τέτοια ανθρώπινη φιγούρα για τους ηγέτες, επιτελάρχες και εμπόλεμους, οι οποίοι πατάνε τα κουμπιά εν ψυχρώ για να διασκορπίσουν στη χώρα τις βόμβες τού θανάτου; Η απάντηση είναι άμεση: Καμία απολύτως! Ίσως μόνο για τους ανθρώπους που μπορούν να ξεχωρίζουν και να συνειδητοποιούν τις λεπτομέρειες της καταστροφής. Λεπτομέρειες, οι οποίες χαρακτηρίζουν την πραγματική διάσταση των γεγονότων…
Η γραία Σάλεχ αναζητά το αυτονόητο: την αγκαλιά των εγγονών της. Είναι η μόνη παρηγοριά που της απέμεινε μέσα στο χάος της ανθρώπινης αγριότητας…

Νότης Μαυρουδής
http://www.news247.gr/koinonia/prosfygas-111-eton-pire-asylo-alla-egklovistike-stin-ellada.6614068.html

Posted in σχολιακια | Leave a comment