Σχολιάκι 30. (3/1/2013) Ακροάσεις…

Αναρωτιέμαι: Υπάρχει ένας μόνο τρόπος ακρόασης; Πώς ακούμε; Όλοι με τον ίδιο τρόπο; Μήπως είναι σαν το αντικείμενο που φωτίζεται και ο καθένας το βλέπει με διαφορετική οπτική; Προχθές άκουγα ένα καινούργιο κομμάτι του Αγγελάκα και ομολογώ πως την πρώτη φορά το άκουσα λανθασμένα. Το αφτί μου πήγαινε από τον στίχο του, στην ενορχήστρωση και στα όργανα που το υποστηρίζουν, με όλη την τεχνολογία στη διάθεσή του… Αποφάσισα να το προσέξω περισσότερο για να μην γίνω ρηχός ακροατής. Το ξανάκουσα. Εστίασα την προσοχή μου στις μελωδικές φράσεις του. Μετά, το ξανάκουσα επεκτείνοντας την ακρόαση και σε άλλα σημεία. Δυσκολεύτηκα ίσως γιατί μου έλειπε το κατάλληλο σκηνικό για να ακούσω τέτοια μουσικά ιδιώματα. Τεχνητοί καπνοί, πολλά ντεσιμπέλ, οι γνωστές κινήσεις των πρωταγωνιστών, τα ντυσίματα, ο νεανικός κόσμος που είναι μέρος της παράστασης, τα σώματα, οι προβολείς, κλπ. Ένιωσα πως δεν είμαι κατάλληλος για να ανταπεξέλθω σε μια τέτοια ακρόαση!

Ύστερα επέστρεψα σε οικεία μου είδη. Μπαρρόκ, προκλασικισμός, κουαρτέτα, κιθαριστικά έργα, ελληνικό ρεπερτόριο, που όσο να ‘ναι, ακούω επί πολλά χρόνια. Ξαφνικά ένιωσα-θαρρείς-απελευθερωμένος! Η ακρόαση είναι κι αυτό μια συνήθεια. Έχω την εντύπωση πως ο περισσότερος κόσμος ακούει μουσική με ακατάλληλο τρόπο. Βιαστικά, επιπόλαια, συνοπτικά, με συνθήκες που είναι έξω από το κλίμα της κάθε μουσικής. Τρέχω με το αυτοκίνητο και οι σκέψεις μου μοιράζονται μεταξύ της μουσικής που ακούω και της υποχρεωτικής προσοχής για την οδήγηση. Στο μετρό, ακούω βιαστικά «ολίγην» μουσική,  σε διάστημα δευτερολέπτων περιμένοντας τον συρμό. Στην καφετέρια ακούω αδιάφορα ανάμεσα σε ένα ανομοιογενές κοινό. Στο σπίτι μου, έχοντας κανονικές συνθήκες, βρίσκω τις δικές μου διαστάσεις, ακούγοντας κάτι, όχι από υποχρέωση αλλά από ανάγκη… Μπορεί να περάσει μεγάλο διάστημα δίχως την ανάγκη να ακούσω μουσική. Θεωρώ μεγάλο ατόπημα να ακούς κάτι από υποχρέωση. Είναι η χειρότερη μέθοδος ακρόασης. Όλα αλλοιώνονται. Τα ωραία γίνονται άσχημα ή κουραστικά. Το μουσικό έργο, ξαφνικά, χάνει την φυσιογνωμία του. Τα στοιχεία του σκορπίζουν από δω κι από ‘κει.

Αναρωτιέμαι: Πώς ακούει ο κόσμος; Εάν πάρω ως παράδειγμα την φωνητική εξέλιξη των ελλήνων, όπως εγώ την έχω αντιληφθεί, στις παρέες, στις γειτονιές, στην TV, σε νέες δισκογραφικές εμπορικές παραγωγές, διαφαίνεται η ακατάλληλη μουσική ακρόαση των ελλήνων…

 

Νότης Μαυρουδής

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in σχολιακια. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s