Σχολιάκι 42. (31/3/2013) Θεατρικό πρόβλημα

Την Τετάρτη, 27 Μαρτίου, ήταν η Παγκόσμια ημέρα του θεάτρου˙ η 51η από τότε που άρχισε ο παγκόσμιος θεσμός. Για δες σύμπτωση… Ήταν και η μέρα που συζητήθηκε το ενδεχόμενο κλείσιμο 34ων, από τα 84 θέατρα που λειτουργούν στην Αθήνα. Όλα ξεκίνησαν «από το Σωματείο Ελλήνων Ηλεκτρολόγων, απ’ όπου υπήρξαν επτά καταγγελίες για θεατρικούς χώρους». Και μετά, ήρθαν στην επιφάνεια τα χρόνια προβλήματα και οι υποχρεώσεις των μικρών θεατρικών χώρων.

Αλλά, μην μείνετε στην φράση: «Ο Δήμος κλείνει 34 θέατρα»!

Ψυχραιμία. Από πίσω υπάρχει ένας σοβαρός λόγος που μπορεί να δικαιολογήσει μια απαγορευτική απόφαση του Δήμου, και απ’ ό,τι διαβάζω, η αιτία είναι οι λόγοι ασφαλείας τών θεατών (πόρτες εξόδου, πυρασφάλειες, αριθμός χωρητικότητας κλπ). Θέματα σημαντικά που είναι ανοιχτά στη σχέση αυτών των θεατρικών χώρων προς τους θεατές τους. Και, γεννάται το ερώτημα: «Γιατί ο έλεγχος αυτός δεν έγινε από την αρχή;» Αυτή είναι μια λογική απορία και ερώτηση η οποία όμως δεν απαντάται…

Για να εξηγούμαστε: είμαι με το μέρος τών μικρών θεάτρων που τώρα κινδυνεύουν να κλείσουν εξαιτίας τής ολιγωρίας τους να πραγματοποιήσουν τις προδιαγραφές λειτουργίας. Παρ’ όλα αυτά, θα υποστήριζα πως πρέπει να τους αφήσουν να δουλέψουν και να τους δώσουν και πάλι χρόνο να διορθώσουν όσα πρέπει. Μην εξαντληθούν οι αυστηρότητες των νόμων στο θεατρικό χώρο, σε μια εποχή όπου η ανεργία στη συγκεκριμένη τέχνη πλησιάζει το 96%!!! (Αλήθεια, σκεφτήκατε να επεκταθούν οι έλεγχοι και στα νυχτερινά σκυλοκυριλέ κέντρα σε Αθήνα και επαρχία;)

Το θέμα όμως είναι σύνθετο και ανθρωπιστικό. Δηλαδή, δεν είναι μόνο κτηριακό θέμα θεάτρου, αλλά μιας τεράστιας επαγγελματικής ομάδας που προσπαθεί να επιβιώσει σε αντίξοες συνθήκες. Εκατοντάδες νέων ηθοποιών βγαίνουν από τις δραματικές σχολές και διψούν να ανέβουν στο σανίδι. Δεν αναφέρομαι στα περί ταλαντούχων ή όχι. Η ίδια η ζωή εξάλλου θα ξεκαθαρίσει τις ποιότητες και τα ταλέντα, από τις μετριότητες, τις καλές από τις κακές παραστάσεις, τον ερασιτεχνισμό από τον επαγγελματισμό…

Ποιος είπε πως ο χώρος τού θεάτρου είναι νωθρός, αδρανής και κοιμάται; Ουδέποτε συνέβη αυτό και αμφιβάλλω εάν ο πραγματικός αριθμός τών θεάτρων-στην Αθήνα-είναι μόνο 84. Πλήθος από θιάσους, πρωτοποριακές και πειραματικές ομάδες που κάνουν θέατρο σε αποθήκες, σε πυλωτές πολυκατοικιών, σε δρόμους, σε πλατείες, ακόμα και σε διαμερίσματα! Πώς να σταματήσεις αυτό τον θεατρικό οργασμό, το πάθος και την επιμονή; Με βάση αυτά αναρωτιέμαι, πώς θα αφεθεί η θεατρική πραγματικότητα μόνο στα απολύτως εντάξει επαγγελματικά θέατρα, εκείνα που τηρούν όλες τις προδιαγραφές λειτουργίας;

Είναι η στιγμή που η πολιτεία είναι αναγκασμένη να επιλέξει τη μια ή την άλλη πλευρά τού αντικειμένου. Όσον αφορά στον δήμο τής Αθήνας, που βρίσκεται όντως μπροστά στο οξύ πρόβλημα, προτρέπω-συγχωρείστε με-να επιδείξει και πάλι ελαστικότητα, αλλά και ανοχή σε ό,τι αφορά κανονισμούς, εγκυκλίους, υποχρεώσεις κλπ.

Σε μια χώρα που δεν φημίζεται για την αυστηρή τήρηση των νόμων σε σημαντικότατα συνταγματικά, ηθικά και κοινωνικά θέματα, θα έχει την κατανόηση όλων μας αν στρέψει το βλέμμα της αλλού, για κάποιο αναγκαίο χρονικό διάστημα, προκειμένου να ενισχύσει τη θεατρική δημιουργία και την αφοσίωση σε αυτή την πανάρχαια τέχνη που περνά τον δικό της γολγοθά.

 

Νότης Μαυρουδής

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in σχολιακια. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s