Σχολιάκι 51. (16/5/2013) Μικης…

Κάθε φορά που πάω να συντάξω σκέψεις για τον Μίκη Θεοδωράκη κολλάω, μπλοκάρω… Αυτή η πληθωρική προσωπικότητά του δεν αφήνει περιθώριο για κριτική στάση απέναντί του, παρ’ όλο που όλοι εμείς της επόμενης γενιάς (των Λαμπράκηδων, όπως παλαιότερα ονομαστήκαμε) γνωρίζουμε την μετεμφυλιακή ιστορία μέσα από βιβλία, βιώματα και αφηγήσεις.

Τα γράφω αυτά, μετά από την παράσταση στο Μπάντμιντον για τη ζωή του Μίκη, που προσπαθούσε (η παράσταση) να χωρέσει την ιστορία από την παιδική του ηλικία κι έπειτα. Χαοτική θα την έλεγα την παράσταση και δεν έχω καμία διάθεση να το παίξω κριτικός θεάτρου αφού δεν είμαι κατά διάνοια. Απλός θεατής και ακροατής που κουράστηκε να βλέπει τις αργόσυρτες σκηνές μιας σκηνοθεσίας, μαζί με συναυλία, με ιστορική αναδρομή, με βίντεο αρχείου, με μονολόγους, διαλόγους, άγνωστα περιστατικά που πολλά απ’ αυτά τα γνώριζα με διαφορετικό τρόπο, τέλος πάντων, ένα τρίωρο συνονθύλευμα θεάματος που εστιάστηκε στην πορεία ζωής του σημαντικότερου εν ζωή έλληνα, που μαζί με άλλους εκλεκτούς, σημαδέψανε τον 20ο αιώνα σε επίπεδο πολιτισμού και ήθους.

Η παράσταση σώθηκε από τον Κώστα Μακεδόνα, τη Γιώτα Νέγκα, τον Κώστα Θωμαΐδη και την Άννα Λινάρδου, που τραγούδησαν εξαιρετικά τα τραγούδια-θρύλους του Μίκη και στάθηκαν στο ύψος τών περιστάσεων.

Αυτό το σημείο ας το προσέξουμε περισσότερο. Τα τραγούδια του Μίκη δεν είναι απλά τραγούδια επειδή τα τραγουδάει επί μισόν αιώνα ο κόσμος. Η απόδοση των τραγουδιών του, κρύβουν κανόνες, περιέχουν κώδικες, διαθέτουν ένα ξεχωριστό ήθος, καθρεφτίζουν εποχές, γεγονότα, πολλαπλά μηνύματα, θεωρίες, στοχασμούς, είναι πολυσύνθετο συνθετικό ιδίωμα. Το ότι η μορφή τους ανήκει στο μεταπολεμικό λαϊκό τραγούδι, έστω και αν πολλά από αυτά δεν θεωρούνται ως λαϊκά, το ότι πουλήθηκαν εκατομμύρια δίσκοι του, δεν σημαίνει πως τα τραγούδια αυτά είναι εύκολα για να τραγουδηθούν. Τα τραγούδια αυτά ζυμώθηκαν στις γενιές με όλα τα στοιχεία τους παράλληλα και επίμονα. Δεν είναι στίχος-μουσική-ερμηνεία, ψεκάσαμε, τελειώσαμε… Τα τραγούδια του είναι φωτογραφίες εποχής. Είναι σπαράγματα γενεών. Είναι οι μικρές και οι μεγάλες ιστορίες του τόπου. Για όλους εμάς, μαζί με τον Χατζιδάκι, είναι ακόμα οι Πηγές που θα πίνουμε νερό ποιος ξέρει για πόσο χρόνο…

Όλα αυτά τα αμέτρητα, με κάνουν να μην έχω καθαρή σκέψη σε ένα σημείωμα για την παράσταση περί του Μίκη. Το φως των τραγουδιών του εξακολουθούν να μου τυφλώνουν το τοπίο και να αδυνατώ να σταθώ σε άλλα σημεία της παράστασης που, ομολογώ, μου άφησε κενά, τρύπες, ερωτηματικά κλπ.

Αλλά, τι σημασία έχουν αυτά; Ο Μίκης εξακολουθεί να είναι βράχος. Ο βράχος μας! Και αν δεν συμφωνούμε σε όλες τις δράσεις του, αυτό δεν του αφαιρεί τη διαχρονική γοητεία που γνωρίζει πώς να την διατηρεί…

 

Νότης Μαυρουδής

Advertisements

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in σχολιακια. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s