Σχολιάκι 61. (16//7/2013) Σύνθημα…

«Ένα φωτάκι ελπίδας παρακαλώ, μπορώ να έχω;»

Κι αυτό από τα πραγματικά βαθυστόχαστα συνθήματα, γραμμένο στους τείχους της Αθήνας.

Και τι ζητάει ο άνθρωπος; ό,τι ζητάμε όλοι! Κάτι που να απαλύνει το σκοτάδι. Να μπει μια πινελιά με θολό άσπρο μέσα και να το κάνει λιγότερο μαύρο. Να ανοίξει μια χαραμάδα κάπου που να εισχωρεί ένα φως που θα αλλάξει τη διάθεση ή τέλος πάντων θα μεταδώσει στην κοινωνική ψυχολογία ένα κουράγιο…

Πολλά ζητάει ο ανώνυμος; Έτσι όπως καταλήξαμε να ζούμε, αυτό που αναζητάμε είναι ένα μηνυματάκι ελπίδας. Πώς να το πω, ένα δεντράκι στην έρημο Σαχάρα! Εκεί όπου δεν υπάρχει τίποτα πέρα από την καυτή άμμο, περπατώντας συναντάς ένα… δεντράκι που προϋποθέτει, το νερό!!! Σαν την κουραστική μουσική, που ξάφνου έρχεται μια νότα-μια φράση τόσο δα, που αλλάζει το άκουσμα και είσαι διατεθειμένος να συνεχίσεις να ακούς με νέες προϋποθέσεις.

Είναι γεγονός πως η καθημερινότητα μάς έχει κουράσει όλους. Τέσσερα-πέντε χρόνια είναι πολλά για να σερνόμαστε ίδια και απαράλλαχτα, φορώντας κάθε μέρα το ίδιο ρούχο. Από πουθενά ένα μήνυμα που να μας σηματοδοτεί κάτι που να έχει ενδιαφέρον για τη μίζερη ζωή μας. Ο ανώνυμος δεν θέλει άλλο ένα ψέμα από εκείνα που η ζωή μας έχει πλημμυρίσει από τόσους και τόσους χαρτογιακάδες που πέρασαν για να σώσουν την πατρίδα. Το ζητούμενο, που είναι μια προοπτική στην πραγματική ζωή, είναι ένα μήνυμα για μια καλύτερη ζωή και όχι για μια επένδυση που δεν γνωρίζω το απτό αποτέλεσμα που θα έχει…

Όμως το σύνθημα του ανώνυμου δεν νομίζω πως έχει σχέση με την οικονομία, τις επενδύσεις, τις μεγάλες συμφωνίες, τα ντιλ και τα δημόσια έργα, που όλα αυτά ίσως φέρουν κάποια βελτίωση μακροπρόθεσμα. Παραμένει το 1.500.000 άνεργοι και το πτωχευτικό τοπίο σε κάθε σπιθαμή ζωτικής διάστασης. Άλλο αναζητάει ο ανώνυμος (κι εμείς μαζί του).

Μου θυμίζει τους γονείς μου και τους φίλους και συγγενείς μας. Ήμουν πολύ μικρός μετά τον πόλεμο και τους εμφυλίους, όταν η Αθήνα ήταν ένα ρημάδι, που συζητούσαν την ελπίδα για μια πατρίδα καλύτερη. Ο πόλεμος εκείνος ήταν η δεύτερη καταστροφή που υπέστησαν μετά το 1922 από τα παράλια της Σμύρνης και –οι αφιλότιμοι-επέμεναν στο όνειρο, γι αυτό και πάλεψαν!

Τέτοιο φωτάκι σήμερα πώς να το βρούμε; Τι είναι αυτό που θα μας φέρει ελπίδα και όνειρα; Μην είν’ οι θάλασσες οι κάμποι μας και τα βουνά;

Το  μόνο σίγουρο είναι πως αυτό το φωτάκι θα είμαστε ε μ ε ί ς που θα το βρούμε, δίχως να το περιμένουμε από άλλους. Με τη δική μας συμμετοχή μέσα από την κοινωνική καθημερινότητα. Δεν βρίσκω μια άλλη απάντηση για να δώσω στον ανώνυμο…

 

Νότης Μαυρουδής

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in σχολιακια. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s