Σχολιάκι 63. (24//7/2013) Η γέννηση τού μελλοντικού Βασιλέως…

Διαβάζω τις ειδήσεις πάντα με μεγάλο ενδιαφέρον, έστω και αν αυτό έχει να κάνει με το μειωμένο ενδιαφέρον μου ως προς το νεογνό τού Γουίλιαμ και της Κέϊτ. Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να είναι για εμάς εδώ ένα τέτοιο θέμα, που ξετρελαίνει τους προωθημένους Άγγλους και καθιστά παγκόσμια είδηση τη γέννηση ενός μπόμπιρα; Θα μου πεις πως η Βασιλεία και τα περί αυτής, απασχολούν το ενδιαφέρον τής πάλαι ποτέ αποικιοκρατικής δύναμης από παλαιοτάτων χρόνων και είναι ένα σημαντικό μέρος τής κουλτούρας της, αλλά πώς είναι δυνατό μια τέτοια lite παράδοση να είναι τόσο ριζωμένη, ώστε να αγνοεί το πέρασμα των χρόνων και να μένει ακλόνητη και αμετακίνητη από το κοινό βρετανικό αίσθημα και στο άκρατα πολιτικά συντηρητικό τής διατήρησης ενός ανούσιου (για εμάς) θεάματος…

Δεν είναι και το μόνο ανεξήγητο που έχει φωλιάσει μέσα μου: όπως η μανία των δώρων στους αμερικάνικους γάμους, οι ταυρομαχίες στην Ισπανία, οι ομαδικές σφαγές τών μικρών νεογνών τής φώκιας στον παγωμένο βορρά, η τυφλή πίστη τών ισλαμικών λαών, η επανεμφάνιση των Ελλήνων ναζιστικών συμμοριών και ένας αμέτρητος κατάλογος ακατανόητων πολλές φορές συμβάντων στη διεθνή κοινότητα…

Τώρα, ένα νεογέννητο εκθέτει (;) διεθνώς μιαν ολόκληρη χώρα και μας γυρίζει σε εποχές τής μυθιστορηματικής αφήγησης των επίδοξων βασιλιάδων, των δράκων, των μαγισσών και των καλών-κακών πνευμάτων που ο κινηματογράφος μάς έχει τροφοδοτήσει επαρκώς.

Αναρωτιέμαι μήπως και βλέπουμε καμία τέτοια ταινία από εκείνες τις πολυέξοδες παραγωγές, γιατί μου φαντάζει απίστευτη μια τέτοια (και τόση) ελαφρότητα εκδηλώσεων, λαϊκού ενθουσιασμού και τήρησης επίσημου κρατικού πρωτοκόλλου γύρω από την απίστευτη φανφάρα και τα ταρατατζούμ του βρετανικού τελετουργικού, για το μωρό.

Εντάξει, το γνωρίζω πως θα πρέπει να σκεφτόμαστε διαφορετικά μπροστά σε τέτοιες ισχυρές παραδόσεις, αλλά-με συγχωρείτε-μού είναι αδύνατο να μένω σιωπηλός μπροστά σε ένα τέτοιο κιτς θέαμα-θέμα. Πρόβλημα δικό μου βέβαια, που αδυνατώ να κατανοήσω πως οι άνθρωποι δένονται και εκφράζονται μέσα από τις παραδόσεις τους, έστω και αν φαίνονται αδιανόητες σε διαφορετικούς λαούς. Κι επειδή «οι λαοί φτιάχνουν τη δική τους ιστορία», είμαστε «υποχρεωμένοι» να σεβόμαστε αυτές τις ιστορίες.

Ναι! Αλλά αγαπητοί μου φίλοι, αδυνατώ να συμμετάσχω, έστω ως θεατής, σε ένα από τα πιο κιτς θεάματα της ζωής μου! Μου διεγείρει τα βαλκανικά μου αντανακλαστικά…

 

Νότης Μαυρουδής

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in σχολιακια. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s