Σχολιάκι 74 (10/10/2013) Βινύλιο ή σι-ντι;

Όλο και πληθαίνουν οι συζητήσεις των ειδικών και μη πάνω στο θέμα του αν είναι καλύτερος ένας δίσκος βινυλίου, από έναν ψηφιακό με ακτίνα, δηλαδή, τα προσφιλή μας πλέον CD. Και τι να πεις τώρα για την δυναμική επανακάμψασα άποψη περί βινυλίου, γύρω από τα hai-fai, γύρω από τις ηχητικές λεπτομέρειες, τις μαλακές ή τις σκληρές χροιές που αποδίδονται από τα μηχανήματα, γύρω από εξειδικευμένες, ακραίες προσωπικές απόψεις του καθενός;

Πολλές φορές με ρωτάνε: «είναι καλύτερο το βινύλιο από το cd ;»

Άντε να απαντήσεις…

Σήμερα, η κοινωνία έχει ανάγκη να ακούσει μουσική (εξ’ άλλου, πότε δεν είχε αυτή την ανάγκη;). Θεωρώ πως παρ’ όλη τη δυνατότητα τόσων μέσων ακρόασης, ας μη τα αναφέρω, ο ευρύτερος κόσμος δεν απολαμβάνει ό,τι ακούει. Νιώθω πως το ακούει βιαστικά και διεκπεραιωτικά, ως επί τω πλείστον. Το τρέξιμο της εργασίας, ο λιγότερος προσωπικός χρόνος που διαθέτουμε, η αλλαγή επί τα χείρω τής ζωής, έχει δημιουργήσει «ειδικές συνθήκες» αφοσίωσης και διάθεσης χρόνου, οι γονείς για τα παιδιά τους, η ανάγνωση βιβλίων, οι ακροάσεις δίσκων, η παρακολούθηση θεάτρου, κινηματογράφου, κλπ.

Όλα συντείνουν στην έκπτωση χρόνου, για κάθε τι. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, βρίσκω πως η επιλογή μιας… επιστημονικής ακρόασης ενός δίσκου βινυλίου ή cd μοιάζει ολίγον… πολυτέλεια υψηλής στάθμης για τον απλό κόσμο, τον μη εξειδικευμένο! Θεωρώ πως η ακρόαση ενός cd με τα υπάρχοντα player μηχανήματα, επιτρέπουν στον πολύ κόσμο να κάνει ικανοποιητικές ακροάσεις. Άλλωστε, ποιός μπορεί σήμερα να διαθέτει τόσο πολύ χρήμα, για να αγοράσει ειδικά πικ-απ, ειδικούς ιμάντες και βελόνες, που θα του επιτρέψουν «καλύτερη ακρόαση»; Ας μην αναφερθούμε στην γρήγορη φθορά του βινυλίου λόγω βελόνας, που σέρνεται στα αυλάκια τού δίσκου…

Αφήνω το όλο θέμα στους ειδικούς και σε έναν προβληματισμό που αφορά σε περιπτώσεις μιας επαγγελματικής σχεδόν κάστας…

Ανήκω στις γενιές που άκουγαν ακόμα και από δίσκους γραμμοφώνου, ύστερα ήρθαν τα πλαστικά πικ-απ, μετά οι προβληματικές κασέτες… Δεν παύαμε να ακούμε και να απολαμβάνουμε μουσική και τραγούδια, σύγχρονα, παλαιότερα, συμφωνικές ορχηστρικές φόρμες, κουαρτέτα, όπερες, σόλο. Διψούσαμε να βρεθούμε σε ένα οποιοδήποτε μέσον και να προσαρμοστούμε σ’ αυτό. «Συμμαχούσαμε» με το μέσον μπροστά στην ανάγκη να αντιληφθούμε το έργο, μικρό ή μεγάλο…

Δε θέλω να υποστηρίξω πως δεν μας χρειάζεται ο καλός και τέλειος ήχος και πως μια συζήτηση περί του θέματος είναι ανούσια. Κάθε άλλο, αλλά να, παρακολουθώ σχετικές συζητήσεις ενός τεχνοκρατικού θαρρείς… λόμπυ, που έχει φτιάξει το δικό του περιβάλλον μέσα σε λέσχες, σε δισκάδικα βινυλίου, σε περιοδικά και εφημερίδες και καλά κάνουν, όμως κάτι με κάνει να νιώθω πως η εποχή δοξάζει την τεχνολογία και ξεχνάει πως ο μέσος πολίτης αδυνατεί να αποκτήσει τα τεχνικά μέσα που μετασχηματίζουν τον ήχο ενός δίσκου βινυλίου και τον αναγάγουν σε πολύύύύύ υψηλή τέχνη.

Δεν είμαι ειδικός των μηχανημάτων. Είμαι όμως καλός ακροατής δίσκων και κρατάω αποστάσεις για το ποιο είναι το καλύτερο. Ομολογώ πως μπορώ να ακούω με οποιεσδήποτε συνθήκες και να προσαρμόζω τα αφτιά μου σε οποιαδήποτε ηχητική πηγή.

Το  cd σήμερα είναι η πηγή ήχου τού μικρομεσαίου και του φτωχού. Θα ζήσουμε και έτσι, έστω και αν οι υποστηρικτές τού βινυλίου θεωρούν πως έχουν δίκιο…

 

Νότης Μαυρουδής

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in σχολιακια. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s