Σχολιάκι 84 (1/12/2013) Συμβίωση…

Να άλλο ένα θέμα που, κατά περιόδους, έρχεται να μας θυμίσει πως απέχουμε κατά πολύ από αυτό που λέμε «ευρωπαϊκό κράτος». Το ζήτημα «Σύμφωνο συμβίωσης» μου θυμίζει εκείνο με το θρήσκευμα στις ταυτότητες και όλα όσα κατά καιρούς μας έχουν εκθέσει ως χώρα, που θαρρείς και έχει αποφασίσει να απομονωθεί από τις μεγάλες κατακτήσεις των καιρών, ως προς τις ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών…

Η απειλή τού αφορισμού από τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ και οι έμμεσες παραινέσεις τού Άνθιμου, αρκούσαν ώστε ο πολιτικός κόσμος της Ν. Δημοκρατίας μέσα στη Βουλή, να σφυρίζει κλέφτικα και να προσποιείται δήθεν άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε για να κερδίσει χρόνο και να τρενάρει μια καθαρά αντιρατσιστική απόφαση που παραχωρεί νόμιμα δικαιώματα σε πολίτες οι οποίοι επιθυμούν να συζήσουν με τα ταίρια τους, όπως τα υπόλοιπα… Έστω και με «μορφές» ζευγαριών που κάποιοι, έστω πολλοί, δεν θα θέλανε ή έστω δεν θα θέλαμε. Στην ουσία, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δαχτυλάκι μας, έχουμε να κάνουμε με μια κυβερνητική άρνηση που συνεχίζει να στιγματίζει και να απομονώνει κοινωνικά τα ομοφυλοφιλικά ζευγάρια, τις υιοθεσίες και τόσα άλλα θέματα που, επί χρόνια, επίμονα αναζητούν λύσεις, ώστε να επέλθει μια κοινωνική ισορροπία ως προς αυτές τις… λεπτομέρειες.

Για άλλη μια φορά εκείνο το παμπάλαιο ελληνικό τρίπτυχο, που διατρέχει το Έθνος, «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια», βγαίνει από τα παμπάλαια ντουλάπια τής αρνητικής πλευράς τής ιστορίας μας, μας καθιστά ανήμπορους να επιδείξουμε την οποιαδήποτε στοιχειώδη εκσυγχρονιστική διάθεση. Για άλλη μια φορά, ο διαχωρισμός τής Εκκλησίας από το Κράτος γίνεται επιτακτική ανάγκη.

Ουφφφ… Νοιώθω να μετράω τα λόγια μου και να ψάχνω τις πιο κατάλληλες λέξεις για να διατυπώσω με ευγενικό τρόπο ένα θυμωμένο «γαμώτο», αντί για άλλες παρεμφερείς λέξεις που θα με κάνουν να ξεπεράσω τον προσωπική μου κουλτούρα αθηροστομίας… Όμως όταν μαθαίνω πως είμαστε Ελλάδα και Λιθουανία αυτές που παραμένουν στην Ευρώπη δίχως Σύμφωνο συμβίωσης, ανατριχιάζω.

Δεν είναι αυτό καθ’ αυτό το Σύμφωνο, παλαιότερα οι κινητοποιήσεις για τις ταυτότητες ή μια θεατρική παράσταση που χρυσαυγίτες και θρησκόληπτοι έκριναν πως έπρεπε να κατέβει (βλέπε Χυτήριο) ή το νερό τού Καματερού, που αφήνει πίσω τη χώρα. Είναι η πάγια δυσκαμψία τού Συστήματος που δεν μπορεί να κατανοήσει πως τα ατομικά δικαιώματα του πολίτη ξεκινούν από το ψωμί και καταλήγουν στο αναφαίρετο δικαίωμά του να επιλέγει τον-την  σύντροφο και τον δικό τους τρόπο συμβίωσης, τη δικιά τους θρησκεία, την δική τους ιδεολογία, τον δικό τους κώδικα ελευθερίας, που βέβαια σταματάει ακριβώς εκεί που ξεκινάει η ελευθερία τού όποιου άλλου. Δεν είναι η απειλή αφορισμού τού γραφικού Σεραφείμ προς τους πολιτικούς αυτό που ενοχλεί, είναι η οπισθοδρομική αντίληψη και η απουσία κουλτούρας τής έννοιας τής Ελευθερίας και των ατομικών δικαιωμάτων, που έχει εισχωρήσει βαθιά στα σπλάχνα του ελληνικού σώματος. Και, όσοι αναζητούν το βάθος τού αντιρατσισμού και την έντιμη στάση απέναντι σ’ αυτό το μέγα πρόβλημα, ας κοιτάξουμε και πέρα από τους αυτονόητους (και δικαιολογημένους) φόβους μας, για την αύξηση του ποσοστού τής ρατσιστικής Χρυσής Αυγής. Ο ρατσισμός και το κοινωνικό στίγμα καραδοκεί παντού και απλώνεται έως και σε Σύμφωνα συμβίωσης που καθηλώνονται κάτω από θεοφοβούμενους βουλευτές και υπουργούς, με τη γνωστή σφραγίδα του άκρατου-καραμπινάτου- συντηρητισμού…

 

Νότης Μαυρουδής

 

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in σχολιακια. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s