Σχολιάκι 186. (12/8/2015) Εμείς-εκείνοι…

Εικόνα-χίλιες λέξεις ήταν εκείνη την Τρίτη (στις 11/8), όταν από τις τηλεοράσεις είδαμε την πραγματική κατάσταση, σε μικρογραφία, από τη μαρτυρική Κω, που βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής μας μετά από ένα απίστευτο μείγμα πληθυσμού, που γέμισε το νησί κατά χιλιάδες… Ήταν αφοπλιστικά καραμπινάτο παράδειγμα, για όσους στέκονται σκεπτικοί και προβληματισμένοι σχετικά με το (λαθρο)μεταναστευτικό- προσφυγικό πρόβλημα, το οποίο, η εμπειρία πια, μάς έχει κάνει να το βλέπουμε ως ρεαλιστική πραγματικότητα και λιγότερο ως ιδεαλιστική συναισθηματική αντιμετώπιση με αριστερά αφηρημένα ανακλαστικά…
Να καταγράψω την εικόνα περιγράφοντάς την δεν είναι εύκολο. Πάντως, το στήσιμο δεν το έφτιαξε κανένας σκηνοθέτης και κανένας σκηνογράφος. Δεν υπάρχει καν σενάριο. Είναι η ίδια η πραγματικότητα.
Διαδραματίζεται κάπου στο λιμάνι της Κω. Στη μέση η λεωφόρος και τα παράλληλα πεζοδρόμια, το ένα απέναντι στο άλλο. Η κάμερα, κάπου στη μέση, να απαθανατίζει στο ένα πεζοδρόμιο τους στοιβαγμένους δυστυχείς, πεινασμένους, διψασμένους, άμοιρους, αμέτρητους μετανάστες, και στο ακριβώς απέναντι πεζοδρόμιο το, γεμάτο τραπέζια, ρεστοράν με λουλουδάκια και καθαρά σερβίτσια στα τραπέζια, γεμάτα λιχουδιές και πλούσιο φαγητό για τους τουρίστες με το πορτοφόλι γεμάτο…

Στην αρχή νόμισα πως θα ήταν ένα μοντάζ από κάποιον παιχνιδιάρη κάμεραμαν. Θύμωσα και ξεστόμισα κακές λέξεις, για τέτοια καλαμπούρια των κινηματογραφιστών και των μοντέρ, αλλά αμέσως συνειδητοποίησα πως αυτό είναι ένα πλάνο τής πραγματικότητας, που καταγράφει απλώς την  ίδια τη ζωή! Η τραγικότητα τυλιγμένη μέσα στην κοσμικότητα… Ένα πλέγμα το οποίο πλέον ουδείς μπορεί να αρνηθεί και να αμφισβητήσει πως το ζούμε καθημερινά… Ο ένας κόσμος απέναντι στον άλλον σε απόσταση μέτρων… Εκείνοι που έχουν και οι άλλοι που δεν έχουν. Εμείς και εκείνοι! Σε μιαν εικόνα όπου συμπυκνώνεται αυτό που συμβαίνει εδώ και πάρα πολλά χρόνια ανάμεσα στον δυτικό κόσμο και τον «τρίτο» κόσμο τής Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής.
Δεν θα επαναλάβω πως το (λαθρο)μεταναστευτικό απασχολεί την ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες, πριν ακόμα από τα μνημόνια και πως η κάθε αντιπολίτευση κατηγορεί για το θέμα την κάθε κυβέρνηση, δίχως καμία απολύτως αιδώ… Το… παιχνίδι συνεχίζεται με απτόητους υπεύθυνους να αδυνατούν να σταθούν στο ύψος των δύσκολων περιστάσεων. Να αφήνουν να διογκώνεται διαρκώς το πρόβλημα και μετά τα λογύδρια, να εγκαταλείπουν τις προσπάθειες να κινήσουν γη και ουρανό για μια στοιχειώδη τάξη στην απίστευτη αταξία που φέρνει η σε κατάσταση. Τώρα, μαζί με τα θύματα, τους  (λαθρο)μετανάστες, προστίθενται πλέον διακριτά και τα νέα θύματα, τα οποία που δεν είναι άλλα από τους συνανθρώπους μας έλληνες, οι οποίοι αναγκάζονται να συζήσουν με έναν εντελώς διαφορετικό, άγνωστο και απεγνωσμένο πληθυσμό μιας άλλης παράδοσης και πραγματικότητας.

Η συμπαράσταση στους αδύναμους και στους ξεριζωμένους πρέπει να είναι κανόνας και τρόπος ζωής. Όμως η υπεράριθμη άφιξη, κατά χιλιάδες κάθε μέρα, ενός κόσμου που όλοι γνωρίζουμε πως καταφθάνει με κάθε μέσον από εμπόλεμες περιοχές, αλλοιώνει και μεταλλάζει τις αρχικές προθέσεις των ελλήνων. Οι ιδεολογικές και ανθρωπιστικές σκέψεις που έχουν ρίζες στις αρχές του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού, αλλά και της δικής μας προσφυγικής ιστορίας, θα πρέπει να οργανωθούν και να επανατοποθετηθούν, για να αντιμετωπίσουν όπως πρέπει τα ρεύματα των άμοιρων (λαθρο)μεταναστών που εισέρχονται ανεξέλεγκτα στη χώρα μας κατά χιλιάδες, από τις φλεγόμενες χώρες της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Ασίας, ακόμα και της υποσαχάριας Αφρικής, και μπορούν να δημιουργήσουν ένα εύφλεκτο κοινωνικό υλικό άγνωστης εξέλιξης στην ιστορία τού τόπου…
Είναι εύκολα τα υπερασπιστικά λόγια και οι βαρύγδουπες κουβέντες, ιδίως αριστερής προέλευσης πάνω στο ζήτημα. Η πραγματικότητα όμως και ο αμείλικτος ρεαλισμός των ίδιων των γεγονότων ορίζει πια τις εύκολες κουβέντες και τις τζάμπα θεωρίες. Μπορεί να τις αναιρέσει και να τις ανατρέψει.
Εμείς λοιπόν (από το ένα πεζοδρόμιο) και εκείνοι (από το απέναντι). Σε μιαν Ελλάδα ήδη απελπισμένη, πελαγωμένη, μπερδεμένη ιδεολογικά την ώρα που υπάρχει έλλειψη εύφορων-δημιουργικών σκέψεων. Σε μιαν Ευρώπη ήδη άβουλη και ανεύθυνη πάνω στο τεράστιο ζήτημα. Μια ακατάσχετη αιμορραγία κοινωνικού μίγματος, δίχως προοπτική επικοινωνίας, δίχως θρησκευτικές συνεννοήσεις, πολιτιστικές ταυτίσεις, πολιτικές συμπτώσεις, παρ’ όλες τις καλές προθέσεις. Εμείς κι εκείνοι, πάντα όμως στα απέναντι πεζοδρόμια, να αναζητάμε και να επιθυμούμε πλέον συνειδητά αυτή την απόσταση του «απέναντι», που μεγαλώνει όσο περισσότερο γίνεται, μια και όλοι πλέον αδυνατούμε να δώσουμε λύσεις στο πρόβλημα, ενώ παράλληλα νιώθουμε τον κίνδυνο μιας πατρίδας που τείνει να χάσει την ανθρωπιά της, την κοινωνική και λαϊκή της οντότητα, καθώς και τη φυσιογνωμία της…

 

Νότης Μαυρουδής

 

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in σχολιακια. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s