Σχολιάκι 193. (16/9/2015) Παλιό, Νέο και λοιπές δυνάμεις…

Να ‘τες πάλι οι λέξεις που (ξανα)χρειάζονται κάποιες διευκρινήσεις τη στιγμή που μπαίνουν, στο χώρο τού πολιτικού-κομματικού ανταγωνισμού. «Παλιό και Νέο». Στο σημείο αυτό, τοποθετούνται οι λέξεις που στο γενικότερο τοπίο σηματοδοτούν βαθύτατες έννοιες, έως και φιλοσοφικές. Στο πολιτικό παίγνιο, οι λέξεις, παρασυρμένες από τις έννοιες του ποδαριού, της βιασύνης δηλαδή, και της προχειρότητας, χρησιμοποιούνται για να δείξουν, έτσι αφηρημένα, τον μετασχηματισμό τους σε διαφημιστικά σποτ, με στόχο να γίνουν «πιασάρικο προϊόν» μέσα στο προεκλογικό τοπίο…
Και αρχίζει η δική μου μουρμούρα πλέον, σχετικά με το ηλικιακό όριο… Παλιό ως προς τι; Προς το γήρας; Ως προς τις παλαιές ιδέες; Ως προς τον τρόπο διατύπωσης των ιδεών; Ως προς το πέρασμα του χρόνου; Ως προς το ότι δεν κομίζει κάτι νεώτερο; Φρέσκο; Αδοκίμαστο; Κάτι που μπορεί να παρασύρει την κοινωνία να πάει παραπέρα, όταν μπροστά της υπάρχει γκρεμός; Αλήθεια, πώς μπορούμε να ορίσουμε το παλιό και το νέο, όταν οι κοσμοθεωρίες έχουν υποστεί ισχυρές διαστρεβλώσεις και ιστορικού χαρακτήρα αλλοιώσεις και πολλοί συμφωνούν πως ο 21ος αιώνας συνεχίζει να χρησιμοποιεί και να βασίζεται στις κατακτήσεις και τις ουτοπίες τού 20ου , ή ακόμα και του 19ου  αιώνα και πως αυτός ο τελευταίος, έχει ρίζες στο χρόνο που προηγήθηκε…
Δυσκολεύομαι να νιώσω ένα παλαιό έργο απ’ αυτά που διασώθηκαν στο χρόνο (μουσικής, λογοτεχνίας, ζωγραφικής κλπ) ως παλαιό υλικό που θα πρέπει να ξεπεραστεί. Σε πάρα πολλά απ’ αυτά βρίσκω φρεσκάδα και ζωντάνια και νιώθω πως ακόμα με αφορούν και με συγκινούν. Στο ελληνικό τραγούδι παρατηρώ πως ο κορμός τής κοινής μνήμης τής κοινωνίας μας, στηρίζεται συναισθηματικά σε τραγούδια του ’60, του ’50… Τι συμβαίνει;
Το Νέο; Πώς μπορεί κανείς να ονομάσει νέο κάτι που δεν έχει δοκιμαστεί στο χρόνο, για να μπορέσει να δείξει και να αποδείξει τα στοιχεία τής νεότητάς του; Χρειάζονται να μεσολαβήσουν κάποια χρόνια, για να αποφανθούμε αν κάτι είναι νέο. Δηλαδή τι αφαιρεί, τι ανατρέπει από το παλαιό, ποιο μήνυμα κυοφορεί, πόσο ενδιαφέρεται για την κοινωνία, τον πολιτισμό, την προοδευτικότητα…
Μην παίζετε με τις λέξεις γιατί, στο τέλος, δαγκώνουν! Η χρήση τού Παλαιού και του Νέου στο πολιτικό παιχνίδι είναι πολύ επικίνδυνη. Δυσκολεύομαι να βρω στοιχεία τού «Νέου», στη χρήση εξουσίας των επτά μηνών κυβερνητικής διαχείρισης. Πώς θα χτυπήσεις το «Παλαιό» με εργαλεία σκέψης ιδεολογήματα μιας παρωχημένης πρακτικής, που δείχνει πως ο αγώνας με την ευρωπαϊκή πολυπλοκότητα και τις ισορροπίες της, θέλει και απαιτεί σωφροσύνη και γνώση των λεπτομερειών μιας εξελιγμένης διπλωματίας; Τι είναι αυτό που διαχωρίζει το «παλιό» και το «νέο» στην πολιτική, ιδιαίτερα σε μια στιγμή που τα καμπανάκια τού κινδύνου βαράνε από πάνω, από κάτω, δεξιά κι αριστερά μας. Μας προκαλούν να βγάλουμε από τα συρτάρια όλα τα εργαλεία δουλειάς. Παμπάλαια, παλαιά, πρόσφατα, σύγχρονα, μελλοντικά, ό,τι τέλος πάντων είναι χρήσιμο, για να ξεπεραστούν οι χρόνιες αγκυλώσεις και ο κακός μας ο καιρός…
Και καλά, όλα αυτά έχουν να κάνουν με τον χρόνο. Αμ οι ανεφάρμοστες  ιδεολογίες και οι πολιτικές απόψεις, αναρωτιέμαι, σήμερα, το 2015, στην εποχή τού τρίτου μνημονίου, πού βρίσκονται κρυμμένες και δεν τις βλέπουμε, δεν τις μαθαίνουμε; Κάτι περίεργο συμβαίνει. Εκείνοι που προωθούν την προεκλογική τους καμπάνια βασιζόμενοι στο, διαφημιστικό έστω, δόγμα «τελειώνουμε με το παλιό κερδίζουμε το αύριο» έχουν άραγε κάτι περισσότερο να μας πουν, για τις νέες σκέψεις που διατυμπανίζουν και προβάλλουν, ώστε να πετύχουν το  βασικό τους σύνθημα; Να το μάθουμε κι εμείς, να το κατανοήσουμε, να το νιώσουμε και να το υιοθετήσουμε;
Εάν εννοούν πως το «παλαιό» είναι οι ιδεολογικές πηγές και η διαχείριση της μεταπολιτευτικής διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν. Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, καθώς και η κατάντια τής πελατειακής πολιτικής που γιγαντώθηκε μαζί τους, έχουν δίκιο γιατί μας έφεραν στην κατάληξη των δύο μνημονίων. Αυτό που με χαλάει όμως είναι το τρίτο μνημόνιο, που δεν το συμφώνησαν από μόνες τους, αυτές οι παλαιοκομματικές δυνάμεις…
Όχι. Το παλαιό και το νέο δεν μπορεί να έχουν σχέση με τα μνημόνια. Είναι κάτι που έχει να κάνει με μυαλά, ιδέες και πρακτικές που, ενδεχομένως, μπορούν να σπρώξουν τη χώρα σε μιαν ανανέωση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών της πηγών. Στο φλέγον αυτό θέμα, το νέο θα είναι η διαδρομή προς τα εμπρός, η οποία δεν έχει μόνο σχέση με πολιτικές ιδεολογίες και απόψεις, αλλά με ικανότητες που θα βασίζονται στην εξειδικευμένη γνώση ανθρώπων, οι οποίοι  θα στηρίζονται σε ανθρωπιστικές και κοινωνικές αξίες και θα έχουν οραματιστεί ένα σύγχρονο αστικό κράτος και μια ευνομούμενη Δημοκρατία …

Νότης Μαυρουδής
 

About Νότης Μαυρουδής

Κιθαριστής-Συνθέτης-Μουσικοπαιδαγωγός-Αρθρογράφος τύπου και ραδιοφώνου-Διευθυντής του www.tar.gr
This entry was posted in σχολιακια. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s