Σχολιάκι 397 (22/4/2018) Ο φούφουτος…

Κάθε πράγμα στον καιρό του… Κάποτε οι βροχές, κάποτε τα χιόνια, οι ζέστες, το κρύο, όλα στον καιρό τους, όλα όταν πρέπει…
Τώρα την άνοιξη, αλλά και το καλοκαίρι με τα μελτέμια, θα είναι οι φωτιές στα δάση! Όχι από φυσικές αιτίες, αλλά-κυρίως-από την ανοησία, την επιπολαιότητα, τον δόλο και συχνά από την οργανωμένη προσπάθεια αλλαγής χρήσης τής γης από συμμορίες, συνδεδεμένες κάποιες φορές, ακόμα και με τον ίδιο τον κρατικό μηχανισμό, όταν ένας… φούφουτος βρεθεί ή και περισσότεροι φούφουτοι πρόθυμοι (και είναι πολλοί αυτοί) να εξυπηρετήσουν συμφέροντα βάζοντας φωτιές στα δάση…
Είναι και αυτός (ο φούφουτος) ένας πολίτης με ειδική σημασία, γι αυτό τον βάζω και ως τίτλο…
Τις περασμένες μέρες ένας τέτοιος «πολίτης», «έτυχε» και από… αμέλεια (ο αδαής) προκάλεσε μεγάλη πυρκαγιά, αυτή τη φορά στην Ηλεία. Πολίτες οι οποίοι, αδικαιολόγητα απληροφόρητοι, δεν είδαν, δεν γνώριζαν, δεν άκουσαν ποτέ πως, όταν φυσάει, δεν ανάβουμε, διάολε, ούτε τσακμάκι! Πώς να του το βάλεις στο μυαλό; Δεν χωράει το άτιμο. Θέλει προσπάθεια για να καταλάβει πως, η φωτιά, με το παραμικρό αεράκι, μεταδίδεται, απλώνεται, επεκτείνεται κι από τόση, γίνεται (με το συμπάθιο) τόοοοοοοοση! Δεν γνωρίζει (ο μικρόμυαλος) πως από την ίδια αμέλεια, είχαμε στο παρελθόν πλήθος από πυρκαγιές σε δάση από αντίστοιχους «πολίτες» που αποφάσισαν με συνθήκες ανέμων, να κάψουν τα ξερά τους χόρτα, να ανάψουν το… μπάρμπεκιου (βεβαίως-βεβαίως), να ψήσουν σουβλάκια, μπριζολάκια, παϊδάκια, μπουτάκια, αμελέτητα και άλλα τέτοια. Έχοντας ξεχάσει τα δεκάδες ανθρώπινα θύματα που άφησαν πίσω τους αντίστοιχες πυρκαγιές και την κατεστραμμένη πανίδα και χλωρίδα τού ελληνικού δάσους. Πρώτα η καλοπέραση…
Τέτοια κρούσματα «απερίσκεπτων» και «εξ αμελείας» εμπρηστών, δεν είναι λίγα. Ξεφυτρώνουν μέσα στους ανοιξιάτικους ανέμους και στα μελτέμια, παρά τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά μηνύματα, και όλες τις άλλες ενημερωτικές προειδοποιήσεις. Μόνο ένας βλαξ δυσκολεύεται να το καταλάβει ή να το «θυμάται», και με τη βλακεία δεν μπορείς να τα βάλεις. Σηκώνεις τα χέρια ψηλά…

Είπα να επανέλθω μετά το Πάσχα σε ένα τέτοιο θέμα, αφού, είμαι σίγουρος πως, οι αμελείς αυτοί «πολίτες», θα συνεχίζουν να εμφανίζονται και να προκαλούν τη συρρίκνωση του πράσινου εδάφους, να καταστρέφουν την ισορροπία τού οικοσυστήματος και να… προσφέρουν συχνά «ευκαιρίες» οικοπεδοποίησης στους επιτήδειους. Ήδη ξεκίνησε την δράση του ο Φούφουτος κι έκανε αισθητή την… παρουσία του στην Ηλεία, στις περιοχές Αγίων Αποστόλων του Δήμου Πύργου, στα Άσπρα Σπίτια, στην Αρχαία Πίσα τού Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας, καθώς και σε δύσβατη περιοχή τής Κισσάμου Χανίων. Αυτό έγινε εχθές και ποιος ξέρει αύριο ή με το πρώτο αεράκι τι θα γίνει…
Ο… φούφουτος δεν είναι σπάνιο ελληνικό είδος και τον συναντάμε σε κάθε σημείο τής χώρας. Δεν περιορίζεται αποκλειστικά στο… σπορ των πυρκαγιών αλλά επεκτείνει την δράση του και σε κάθε άλλον τομέα ζωής. Στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα, στις επιχειρήσεις, στην Εκκλησία, στην υγεία, στα γήπεδα και στα κομματικά μορφώματα. Ξέρει να ελίσσεται καταλλήλως και να πείθει συνήθως για την βλακώδη αθωότητά του… Είναι ένας συνηθισμένος Έλλην πατριώτης, ο οποίος δικαιούται να ψηφίζει, όπως εσύ κι εγώ. Δίχως καμία απολύτως εξαίρεση. Άλλωστε, πώς θα μπορούσε ο Νόμος και το Σύνταγμα του Κράτους να διαχωρίσουν τον εμπρηστή φούφουτο, από τους υπόλοιπους πολίτες, όταν εκείνος εξακολουθεί και νυν και αεί και εις τους αιώνες των αιώνων, να υπάρχει ως παρουσία, με σάρκα και πνεύμα, να είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, να υποκρίνεται πως δεν άκουσε ποτέ, μα ποτέ, τις προειδοποιήσεις για την προστασία των δασών μας, διότι αν, λέμε αν, τις άκουγε, τότε θα ορκιζόταν στον Ιησού Χριστό και στους Αποστόλους του πως δεν θα έκαιγε ξανά τα κλαδιά του την ώρα που φυσάει ο Αίολος…
Τέτοιους κουτοπόνηρους τύπους θα συναντήσουμε πολλούς, όπως εκείνον τον ανεκδιήγητο βουλευτή, ο οποίος φώναζε μαζί με τους ψηφοφόρους του: «Να καεί-να καεί το μπουρδέλλο η Βουλή», επειδή διέλαθε την προσοχή του, όπως δήλωσε…

Ο φούφουτος είναι ο άνθρωπος που του αξίζει η παραδειγματική τιμωρία!! Διότι παρουσιάζεται συχνά, ως ένας προβληματικός ανθρωπάκος, ενώ στην πραγματικότητα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ένας κουτοπόνηρος Ελληναράς. Συνήθως, αν και εφόσον συλληφθεί από την Αστυνομία, μετά τον εμπρησμό και την καταστροφή, θα σου προσκομίσει οπωσδήποτε ένα ιατρικό χαρτί, το οποίο θα χρησιμεύσει ως απαλλαχτικό, αφού σύμφωνα με την… διάγνωση υποφέρει από «ψυχική νόσο»! Ή υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες καλλιεργείται ο σχετικός οίκτος, συναίσθημα το οποίο γεννά τη συμπονετική σκέψη «οι κακομοίρηδες οι αγρότες με τα τόσα βάσανα,  να κάψουν κάποια λιόκλαδα ήθελαν» και άλλα τέτοια παρόμοια… Δεν είναι τυχαίο πως αν, λέμε αν, αν φτάσει ο φούφουτος στον Εισαγγελέα, δεν θα τιμωρηθεί τόσο αυστηρά, ώστε αυτός να σωφρονιστεί και οι υπόλοιποι να παραδειγματιστούν.
Εκ των πληροφοριών μου, συνάγω πως τόσοι και τόσοι… φούφουτοι, οι οποίοι κατά καιρούς συλλαμβάνονται, δεν παρέμειναν ποτέ για καιρό σε ένα κελί, δεν τιμωρήθηκαν αυστηρά και παραδειγματικά, δεν εστάλη ποτέ μήνυμα στους υπόλοιπους πως οι συνέπειες από έναν εμπρησμό θα είναι βαρύτατες και οι ποινές σκληρότατες. Οι φούφουτοι, με λίγα λόγια, είναι άνθρωποι που προχωρούν γλύφοντας και έρποντας, κινούμενοι πονηρά προς πολλές κατευθύνσεις, εκεί που συνήθως υπάρχει το… μέλι ή η κοινωνική αδιαφορία.
Και αν κάποιοι, όντως προκαλούν εμπρησμούς από πραγματική αμέλεια, αυτοί είναι οι λίγοι. Οι πολλοί, είναι συνήθως άνθρωποι που ζουν παρασιτικά, ζαμανφουτίστες, οι οποίοι δρουν, συνειδητά ή όχι, εις βάρος τής δημοκρατίας, της συλλογικότητας, της κοινωνίας, της ανάπτυξης, της προόδου και γι’ αυτό πρέπει να αντιμετωπιστούν και να τιμωρηθούν με αυστηρά μέτρα πάραυτα…

Νότης Μαυρουδής

 

Advertisements
Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 396 (17/4/2018) Το διαρκές ρετρό!

Όσο κυλάει ο χρόνος, τόσο περισσότερο παρατηρώ πως το ονομαζόμενο και «ρετρό» τραγούδι, ή «ρομαντικό», το οποίο έχει και την ονομασία «ελαφρύ», αλλά και την λιγότερο γνωστή «αστικό τραγούδι», με την έννοια του τραγουδιού τής πόλης-του άστεως, ως αντιπαράθεση στο δημοτικό και στο ρεμπέτικο τραγούδι, ή εκλαμβανόμενο και ως «bel canto», ή ακόμα και με επιρροές «Δυτικής προέλευσης», πυκνώνει και σήμερα την παρουσία του σε δίσκους και ραδιοφωνικές μεταδόσεις, διασκευασμένο με διάφορους τρόπους.
Αυτό το τραγούδι, που έδρεψε δάφνες και δόξα προ και λίγο μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, πέρασε μια μακρά περίοδο αρκετών δεκαετιών που αγνοήθηκε και σιώπησε. Θαρρείς και δεν υπήρξε! Αντιθέτως, υπήρξαν οι μεταπολεμικές γενιές, ιδιαίτερα εκείνες του ΄60 καθώς και οι μεταδικτατορικές, οι οποίες «έκρυβαν» εκείνα τα τραγούδια ως να ήταν… ντροπή, αφού… μαρτυρούσαν κάτι περασμένο, κάτι ξεπερασμένο, άχρηστο, ντεμοντέ, αναχρονιστικό, φθαρμένο… Στην προσπάθειά μας να εμφανιζόμαστε… εκσυγχρονιστές (ιδιαίτερα στη νεότητά μας) και μοντέρνοι σε σκέψεις και αισθητικές επιλογές, είμασταν ικανοί ακόμα και να καταπιέσουμε, να κρύψουμε μια από τις συναισθηματικές πλευρές μας. Εκείνην της νοσταλγίας των γονιών μας γύρω από τραγούδια τής εποχής τους και ό,τι τους συγκινούσε…

Όμως, οι εποχές, και η εξέλιξη, «τακτοποιούσαν» τις εναλλαγές των τραγουδιστικών ειδών και ιδιωμάτων και εξηγούμαι:
Στην εποχή τού ΄60, οι εμφανίσεις, κατά κύριο λόγο των Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Ξαρχάκου και του σημαντικού μουσικοποιητικού τους εκτοπίσματος, μαζί με την παράλληλη παρουσία τού ρεμπέτικου και λαϊκού μουσικού ιδιώματος, κατακυρίευσαν τον ελλαδικό χώρο μέσα από το ραδιόφωνο και τον ελληνικό κινηματογράφο. Σε συνδυασμό με τους μεταγενέστερους συνθέτες, στιχουργούς, ερμηνευτές, δημιουργήθηκε μια «αυτοκρατορία» τού ελληνικού τραγουδιού, η οποία έμελλε να παίξει έναν σημαντικό πολιτισμικό ρόλο, τέτοιον, που να οδηγήσει ολόκληρη τη χώρα σε δρόμους έντονης δημιουργικής καλλιτεχνικής παραγωγής. Συγχρόνως όμως έπεσε… λησμονιά σε άλλα τραγούδια όπως σε εξαιρετικές μελωδίες των: Κωνσταντινίδη(Γιαννίδη), Σουγιούλ, Τριανταφύλλου (Αττίκ), Θ. Παπαδόπουλου, Θ. Σακελλαρίδη, Λάβδα, Χαιρόπουλου, Χατζηαποστόλου, Ριτσιάρδη, Σπάρτακου, Μαρκέα, Κατριβάνου, Ιακωβίδη, Γούναρη, Μεντή, Μαρκέα, Καπνίση, Κορίνθιου, Μωράκη, Μουζάκη, κα.
Η περίοδος της Μεταπολίτευσης, με την έντονη πολιτικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, επηρέασε έντονα το ευρύ κοινό προσανατολίζοντας το ενδιαφέρον του προς τα τότε νέα μουσικά ρεύματα των πολιτικοποιημένων τραγουδιών του ’60 και ‘70, ρεύματα που επηρεάστηκαν από την ροή των αδιάκοπων πολιτικών γεγονότων και ανακατατάξεων.
Η λήθη που σκέπασε τα… ελαφρά τραγούδια ίσως να ήταν κι ένα αναγκαίο ιστορικό γεγονός, σαν να φροντίζει η ιστορία την ομαλή εναλλαγή… Τη διαδρομή μιας… μεταφυσικής υφής ακολουθίας των μουσικών περιόδων… Το αν αρχίζουν και πάλι τα παλαιά αστικά τραγούδια, τα ρετρό, να εμφανίζονται επίμονα από νέους εκτελεστές, συνήθως με ελαφρότητα και αψυχολόγητη διασκευαστική αντιμετώπιση, είναι κάτι που το θεωρώ φυσιολογικό.
Για σκεφτείτε: Μισό αιώνα μετά, με δυνατότητες πλέον ηλεκτρικού ήχου και τεχνολογικών εφέ, με ένα εντελώς διαφορετικό κοινό ακρόασης, με ερμηνευτές, τελείως διαφορετικούς από εκείνους της πρώτης ερμηνείας, οι οποίοι καλούνται σήμερα να… υποδυθούν ρόλους δίχως συχνά να γνωρίζουν τις τότε εποχές, με εμφανή την αδυναμία τους να εμβαθύνουν στη ρίζα, στη μνήμη, στο ιστορικό πλαίσιο, στο μουσικό ιδίωμα, στα ηχοχρώματα και, τέλος, το… ασπρόμαυρο χρώμα τής ζωής, το οποίο επικράτησε στη μεταβατική περίοδο ανάπτυξης, κυρίως υλικής παραγωγής και εκμετάλλευσης.

Σε γενικές γραμμές, το ελληνικό τραγούδι, είναι μια βαθύτατα πολιτική διαδικασία, την οποία, φρονώ, πως, ο περισσότερος κόσμος, δεν έχει διανοηθεί την διάστασή της…
Στη χώρα μας, οι κοινωνικές-πολιτικές ανακατατάξεις λειτουργούν συνεχώς και αδιάκοπα. Κάθε είδος τραγουδιού, ακόμα κι εκείνα που παρουσιάζονται και λειτουργούν ως «αδιάφορα πολιτικής σκέψης», περνάνε από ένα… αόρατο φίλτρο κοινωνικής συνείδησης και τοποθετούνται αισθητικά, ανάλογα και με την αξία τής ατομικής περίπτωσης. Ακόμα και τα προϊόντα τής δισκογραφικής αγοράς, τα οποία στοχεύουν αποκλειστικά στις πωλήσεις και στην επιβολή τής αγοραστικής πρωτοκαθεδρίας, ό,τι κατασκευάζεται μόνο και μόνο για κατανάλωση, δεν είναι απαλλαγμένα από πολιτική χροιά. Ακόμα και αυτή, η «απολιτίκ» θέση, είναι στην ουσία «πολιτική» επιλογή με ιδιάζουσα σημασία… Και μόνο το γεγονός ότι «ξεπερνάς» και «αδιαφορείς» για τον κοινωνικό περίγυρό σου, αυτή η απουσία πολιτικής αναφοράς, είναι πολιτική επιλογή.
Στην εποχή τού ελληνικού δυτικότροπου τραγουδιού, οι πολιτικές ανακατατάξεις υπήρξαν πολύ άγριες, αφού κατέληγαν σε πολέμους, δικτατορίες, εμφυλίους, εκτοπίσεις, φτώχεια και προσφυγιά. Οι συνθέτες, στιχουργοί και οι ερμηνευτές τής εποχής εκείνης λειτούργησαν κάτω από αυστηρά περιοριστικούς και αυταρχικούς νόμους και δημιούργησαν έναν ρομαντισμό made in Greece, επηρεασμένο από το γαλλικό chanson και το ιταλικό bel canto… Νοσταλγία, έρωτες, χωρισμοί, απογοητεύσεις, φυσιολατρία, υπερβολικό συναίσθημα, αρκετές φορές άτεχνες στιχοπλοκίες και πολύ μελό, έγιναν στόχος αρνητικής κριτικής από μεγάλο μέρος των νεότερων γενεών, με αποτέλεσμα να παρασέρνει αυτό και τραγούδια αξιολογότατων συνθετών.
Αυτά τα τραγούδια, ως επί το πλείστον, ανακαλύπτουν στη δεύτερη δεκαετία τού 21ου αιώνα οι νέες γενιές των τραγουδιστών-ενορχηστρωτών. Οι εκτελέσεις απαιτούσαν νέα ενορχήστρωση και η τεχνολογική επέμβαση είναι ο πιο εύκολος τρόπος να φτιαχτεί ένα νέο μουσικό τοπίο. Πρέπει να πω πως το swing είναι ο πιο κοινός ρυθμός που «κολλάει» σε πολλά από τα ρετρό τραγούδια. Άλλες φορές, οι λούπες και οι ρυθμικοί προγραμματισμοί των computers, πάνε να… φτιάξουν τοπίο δήθεν σύγχρονο «ώστε να αρέσουν εκείνα τα τραγούδια στις νέες γενιές», όπως ισχυρίζονται ενορχηστρωτές και απληροφόρητοι παραγωγοί τους…

Η διείσδυση στον κώδικα του τραγουδιστικού ρετρό, μετά από περισσότερο από 70 χρόνια δεν είναι εύκολη υπόθεση. Εκείνο το τραγούδι είναι αντιπροσωπευτικό τής τότε ελληνικής κοινωνίας, η οποία συχνά ήταν εξαρτημένη ακόμη από την αγροτική οικονομία, τους διορισμούς σε δημόσιες θέσεις και το όνειρο της αστικοποίησης…. Σε αυτή τη φάση (δεκαετίες ‘50, ‘60, ‘70), το ελληνικό δημόσιο διογκώνεται και αγκυλώνεται. Στα αστικά κέντρα, το εξής ένα την Αθήνα, στα τέλη τού 19ου αιώνα, αναπαράγονται τα μουσικά σχήματα των Ιωνίων νήσων, τα οποία ήταν σαφώς επηρεασμένα από την Ιταλική κατοχή, τις μαντολινάτες, τις χορωδίες, τις μπάντες, καθώς και το λυρικό στοιχείο τού bel canto. Παράλληλα, στα λιμάνια (και όχι μόνο) τής Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Πάτρας, κυκλοφορούσε ΚΑΙ το ρεμπέτικο, καθώς και τα σπαραχτικά τραγούδια του ελληνισμού των παραλίων τής Μικράς Ασίας. Το μίγμα αυτό έμελλε να χωρίσει τον ελληνισμό σε εκείνους του… ελαφρού και στους άλλους του λαϊκού…
Η αναβίωση του ρετρό είναι καλοδεχούμενη, αρκεί να γίνεται με σεβασμό και γνώση. Με μουσική διάθεση, αλλά και την επίγνωση μιας άλλης εποχής, η οποία δεν ήταν καθόλου ανέμελη και δεν περιείχε καμία απολύτως ε λ α φ ρ ό τ η τ α, παρόλο που χαρακτήρισαν ένα μεγάλο μέρος τής μουσικής της παραγωγής με αυτήν ακριβώς τη λέξη. Το να πλησιάσεις το αστικό τραγούδι, για να το επανατοποθετήσεις αισθητικά, απαιτεί σκληρή… διανοητική εργασία και ιδιαίτερη γνώση και ικανότητα στα παλαιά μουσικά είδη εποχών. Να «μεταφερθείς» νοητά σε εποχές και κώδικες, υλικά που θα σου δώσουν έμπνευση, για να χτίσεις «γέφυρες» από το τότε στο τώρα. Αυτό έχει γίνει αρκετές φορές σε… μεταρεμπέτικα σχήματα που πετυχαίνουν την αναγκαία, όπως και ζητούμενη «πιστότητα» του παλαιού ρεμπέτικου.
Δεν θα χρειαστεί καμία μίμηση του στιλ. Μπορείς να δημιουργήσεις ένα άλλο μουσικό τοπίο, δίνοντας χώρο στο παλαιό ιδίωμα, ενώ η μνήμη ξεδιπλώνει τη νοσταλγία των καιρών, καθώς και τη σύνδεση με το παρόν.
Εύκολο; Όποιος μπορεί να το κάνει, θα προσφέρει πολλά…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 395 (10/4/2018) Το στιλό…

Σε όλους συμβαίνει να έχουν τέτοιο κόλλημα με κάποιο αντικείμενο που να το αντιμετωπίζουν σχεδόν σαν… φετίχ. Κάτι αναγνωριστικό, κάτι που να συμβολίζει τον καθένα μας, την προσωπικότητα, την ιδιότητα ή το επάγγελμά του.
Αυτά σκέφτομαι όταν βλέπω δημοσιογράφους με το στιλό στο χέρι να ομιλούν, να διαβάζουν, να εκφράζονται χειρονομώντας, να αναλύουν… Πάντα με το στιλό ανά χείρας. Το στιλό είναι η συνέχεια του χεριού τους και αν παραφράσω τον Ρίτσο, «δεν μπορεί κανείς να (τους) το πάρει»…
Είναι σύνηθες και κατανοητό και το συναντάμε κυρίως στους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους, όχι σε όλους αλλά σε αρκετούς. Όσες φορές έχω βρεθεί με ραδιοφωνικούς δημοσιογράφους (δηλαδή πάρα πολλές φορές, αμέτρητες), δεν έχω παρατηρήσει ποτέ να κρατάνε στιλό. Τυχαίο;
Βλέπετε, η τηλεόραση είναι εικόνα, είναι η πιο ισχυρή προβολή μετάδοσης μηνυμάτων. Εκεί, το σύμβολο του στιλό στο χέρι, αναδεικνύει το… γεγονός ότι ο-η δημοσιογράφος γράφει ακατάπαυστα, διαθέτει τον χρόνο του-της για να καταγράφει τις ειδήσεις και την επικαιρότητα, ανά πάσα στιγμή, ασχέτως εάν, στην εποχή μας, η γραφή γίνεται σχεδόν αποκλειστικά με το πληκτρολόγιο, αφού έχουμε μεταβεί εδώ και χρόνια στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία.
Ασχέτως αν, μετά το πέρας τής εκπομπής θα παρατήσει το στιλό, για να πάρει το πληκτρολόγιο…
Το στιλό ανά χείρας όμως, κρατάει το ισχυρό ακόμη, αν και παλαιό, σύμβολο της γραφής, της ενασχόλησης με τα γράμματα, την πνευματική εργασία, την καλλιέργεια, τη μόρφωση…

«Λεπτομέρειες», θα μου πείτε. Δεν είναι το μόνο σύμβολο ιδιότητας και εργασίας, θα μου (ξανα)πείτε. Ο Γιατρός, έχει τα δυο φίδια, (διαβάζουμε πως το φίδι, το γνωστό σύμβολο-σήμα των γιατρών, σχετίζεται με την ηρωο-λατρεία και με το φιδο-θεό Ασκληπιό.) ο Μαέστρος έχει την μπαγκέτα του, τα Ωδεία, την λύρα τού Απόλλωνα, το ΚΚΕ, το σφυροδρέπανο, οι Ολυμπιακοί αγώνες, τους πέντε κύκλους κλπ. Όλοι έχουν κάποιο ιδιαίτερο σημάδι αναγνώρισης, κάτι που να σηματοδοτεί την αποστολή τής εργασίας τους, αλλά σκέφτηκα να ασχοληθώ με το θέμα τού… ανά χείρας στιλό, λόγω της επιμονής των πολλών, οι οποίοι εξακολουθούν να διατηρούν τέτοια παραδοσιακά σύμβολα, τα οποία, στις μέρες μας, ίσως και να μην σημαίνουν τίποτα.
Τα παλαιά σύμβολα λέγονται «παλαιά» επειδή οι καιροί τα αλλάζουν, τα οξειδώνουν και αφαιρούν την δυναμική τους. Γι’ αυτό και άλλαξε ο ήλιος τού ΠΑΣΟΚ, η τριχρωμία και το σφυροδρέπανο μιας πλευράς τής Αριστεράς, τα σύμβολα των Σοσιαλιστικών κομμάτων τής Ευρώπης… Κι αυτό είναι ακόμη ένα σημάδι πως οι εποχές προβάλλουν το αίτημα να επανατοποθετηθούν όλοι όσοι ακολουθούν τα νέα μηνύματα των καιρών, όπου χρειάζεται και όπου αυτά έχουν ισχυρή παρουσία και «σπρώχνουν» την αναγκαιότητα των αλλαγών…

Την ανάγκη αναγνωριστικών συμβόλων την κατανοώ, αλλά ομολογώ πως «κολλάω» στο ανά χείρας στιλό γιατί-δεν ξέρω πώς και γιατί-μου θυμίζει κάποιους άθλιους αυστηρούς και οπισθοδρομικούς δασκάλους (την εποχή που πήγαινα Δημοτικό και Γυμνάσιο), οι οποίοι έμπαιναν στην τάξη κρατώντας τον χάρακα, που τον χτυπούσαν, με προκλητικό ύφος, στην παλάμη τού άλλου χεριού κοιτάζοντας με αυταρχικό ύφος τον καθένα μας. Στον Στρατό, όταν υπηρέτησα την θητεία μου πριν από πολλά χρόνια, ο κάθε λοχίας ή δεκανέας, είχε μια μεταλλική βέργα και την χτυπούσε (ο άθλιος) κατά μήκος των μεταλλικών κρεβατιών στις 4, 4,30 τα χαράματα, για να μας σπάσει τα νεύρα… Μετά, τα πολυποίκιλα σύμβολα της Χούντας, πέρα απ’ το πουλί, έκαναν τη ζωή μαρτύριο με τον γαλάζιο Ελληνικό ουρανό να τον βάφουν με το χακί σκοτεινό χρώμα, με την κακοποίηση των δημοτικών-παραδοσιακών χορών και τραγουδιών, τα οποία (τα δύστυχα) τα μίσησα λόγω των τσάμικων και των καλαματιανών των Παττακού, Παπαδόπουλου και Μακαρέζου εκείνης της σκοτεινής εποχής και δυσκολεύτηκα να συμφιλιωθώ και πάλι μαζί τους (με τους χορούς και εκείνα τα τραγούδια)… Εμπειρίες τρόμου!
Είναι βέβαια ολίγον τραβηγμένο, διότι αντιλαμβάνομαι πως ενίοτε το στιλό χρησιμεύει για να κρατούνται σημειώσεις σε κάποια συζήτηση-συνέντευξη, αλλά θα πρότεινα στους δημοσιογράφους (σε όσους συνεχίζουν να κρατούν ανά χείρας το στιλό) να ξανασκεφτούν ένα τέτοιο φετίχ. Όχι πως έχει σχέση με τις τραυματικές θύμησες τις δικές μου, αλλά με την ευκαιρία αυτής της… ρηξικέλευθης σκέψης μου, θεωρώ πως το στιλό είναι πλέον ένα ψεύτικο σύμβολο διανόησης και σοβαρής σκέψης, και, όπως έγραψα, ξεπερασμένο από τον χρόνο, θεωρώ δε πως ο θεατής, πλέον, δεν συνδέει το στιλό με το επάγγελμα του δημοσιογράφου…
Εδώ, οι συγγραφείς, οι λογοτέχνες, οι διορθωτές, οι ερευνητές, οι ποιητές και οι πάσης φύσεως γραφιάδες, δεν ασχολήθηκαν διόλου με την επινόηση νέου συμβόλου που να υποδηλώνει το ακατάπαυστο πόνημά τους. Απέχουν από τέτοιες πατροπαράδοτες συνήθειες, προτιμώντας να νιώσουν αφανείς μέσα στο πολύβουο πλήθος. Η σφραγίδα τους είναι το κάθε βιβλίο, το κάθε έργο που εκδίδουν και μπαίνει στις ψυχές και στις βιβλιοθήκες μας.

Δεν θα διαχωρίσω τους δημοσιογράφους σε καλούς και κακούς, ανάλογα με τη χρήση του στιλό… Δεν θα ήθελα να δημιουργήσω μια τέτοια παραμορφωτική εικόνα… δεινότητας του δημοσιογραφικού κλάδου. Απλώς παρατηρώ ένα λάθος μήνυμα, μια κατά τη γνώμη μου α ν ο ρ θ ο γ ρ α φ ί α τής εποχής, αφού θεωρώ την εικόνα του στιλό ανά χείρας πεπαλαιωμένη και ξεπερασμένη, για τους λόγους που προανέφερα….

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 394 (6/4/2018) Τόλης και ξερό ψωμί…

Δεν είναι η πρώτη φορά που το θέμα τής αλλοπρόσαλλής, αψυχολόγητης και ακατάλληλης ένταξης ενός τραγουδιστή-σήμα κατατεθέν νυχτερινής πίστας, βουτηγμένου, χρόνια τώρα, στα νερά τής καταναλωτικής φθοράς, απασχολεί τη διοίκηση του Μεγάρου Μουσικής.
Βούτυρο στο… ψωμί μου είναι μια τέτοια είδηση, καθ’ ότι πάντα εμμένω στην άποψη πως, οι κεντρικές αίθουσες μουσικής Τέχνης, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικές στο τι φιλοξενούν.
Έρχεται λοιπόν η είδηση από την Εφημερίδα των Συντακτών, πως υπάρχει πρόταση από τον Γιώργο Λιάνη να εμφανιστεί σε μια συναυλία ο… αρχιερέας τής τραγουδιστικής νύχτας, Τόλης Βοσκόπουλος, στο Μέγαρο Μουσικής! Επί πλέον, η είδηση αναφέρει πως η υπουργός Πολιτισμού κα Λυδία Κονιόρδου, είναι θετική σε μια τέτοια «ανανεωτική» για το ΜΜΑ παρουσία τού βάρδου.
Όχι, δεν είναι ετεροχρονισμένο πρωταπριλιάτικο καλαμπούρι. Δεν είναι της… αρρωστημένης φαντασίας μου, αλλά πραγματικότητα μιας νοσηρότατης κατάστασης που υπάρχει μέσα στους αντιφατικούς χώρους τού ελληνικού θεάματος.
Θα παρακολουθήσουμε με μεγάλο ενδιαφέρον την εξέλιξη αυτής τής πρότασης προς το Μέγαρο και το πώς ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, ο Μίλτος Λογιάδης, θα ξεπεράσει έναν τέτοιο σκόπελο και θα παρακάμψει πολιτικούς παλαιάς κοπής (βλέπε Λιάνης) και την ίδια την υπουργό, σ’ αυτή την διάτρητη καλλιτεχνική πρόταση, η οποία δείχνει και το πολιτιστικό μπέρδεμα της ερμαφρόδιτης αισθητικής, γύρω από το ελληνικό τραγούδι…

Ο εν λόγω τραγουδιστής, είναι όντως αρεστός σε ένα ευρύτατο κοινό τής νυχτερινής πίστας. Από παλιά εξοπλισμένος με τραγούδια μιας λαϊκότροπης υφής, με δακρύβρεκτα στιχάκια, ελαφρολαϊκά… ασματίδια, αναγνωρισμένα και ως «καψουροτράγουδα», με έντονα στοιχεία ερωτικού πάθους να ξεχειλίζουν από λέξεις ελαφρότατων νοημάτων, που αναφέρονται σε χωρισμούς, ανεξέλεγκτο ερωτικό… πάθος και άλλα παρόμοια, τα οποία συχνά πυκνά φτιάχνουν τοπίο ενός τύπου «νταλκά» που αγγίζει εύκολα το πόπολο. Οι μουσικές φράσεις, εύκολες στροφές παρμένες από δω κι εκεί, δίχως καμία ιδιαίτερη έμπνευση, ούτε καν κάποια αναφορά σε εποχή, σε στιλ, σε… τεχνοτροπία. Ό,τι περιέχουν τα τραγούδια του είναι το αισθητικό περιεχόμενο του ιδίου. Κουστουμάτος βάρδος με ύφος… Κάρλος Γκαρντέλ, παρμένο στιλ από κοσμοπολίτικες συμπεριφορές, αλλά χωρίς κάποια φωνητική ιδιαιτερότητα, εκτός από την ένρινη χροιά, το υπερμέγεθες βιμπράτο του και τη λαϊκίστικη ηχητική-εκφραστική του συμπεριφορά ήδη από την εποχή τής Χούντας…
Δεν μπορώ να το ξεχάσω! Έχει ριζώσει μέσα μου απ’ όταν στα δίσεκτα χρόνια από το 1969, στα πήγαινε-έλα από Ιταλία-Ελλάδα, με το πλοίο, ήταν ο μόνιμος ηχητικός προάγγελος της χώρας μας, με τη φωνή και τα τραγούδια του από τα μεγάφωνα να συνδέονται εντός μου ως χουντικό ηχόχρωμα… Από το κλίμα των πολιτικών τραγουδιών τής εποχής, ο ήχος ενός τέτοιου διαφορετικού κλίματος τραγουδιού, ηχούσε αντιθετικά κι απορριπτικά στα αφτιά μου. Έτσι, δημιουργήθηκε μέσα μου ο… «ήχος της Χούντας» με τον Βοσκόπουλο, κυρίαρχη περσόνα, να με κατακλύζει αντιαισθητικά… Ήταν-τότε-η εποχή του, όταν τα λίγα ραδιόφωνα δεν παρέλειπαν να μεταδίδουν τέτοιου τύπου τραγούδια, ευνοώντας μια παρόμοια περίπτωση «αισθητικής».
Απ’ ό,τι όμως μου προκύπτει, αυτή η «αισθητική» τέτοιων τραγουδιών, μετά από μισό αιώνα (!!!), συνεχίζει να είναι μια πραγματικότητα αναμφισβήτητη. Ο και ονομαζόμενος «Πρίγκιπας» βάρδος των 80 χρόνων εξακολουθεί να απολαμβάνει τη δόξα και την προβολή, παρ’ όλο που δεν έχει αλλάξει τίποτα από τα εκφραστικά του μέσα.
Οι εποχές ναι, άλλαξαν. Ο Τόλης παραμένει ίδιος και απαράλλακτος! Ο κόσμος (του) δεν τον ξέχασε και σε κάθε ευκαιρία διψάει να τον βλέπει και να τον ακούει…
Ίσως αυτό το… σύμπτωμα δεν ανήκει αποκλειστικά στον καλλιτεχνικό χώρο και καλό θα ήταν να ψάξουμε, μέσω της κοινωνικής ψυχολογίας, το γεγονός πώς, ένα τόσο μεγάλο κομμάτι τού κόσμου, επιμένει σε τέτοια παλαιότερα φωνητικά και αισθητικά μοντέλα, παρ’ όλες τις κοινωνικές ανακατατάξεις των καιρών, οι οποίες, απ’ ό,τι λένε οι «ειδικοί», επηρεάζουν μέγιστα την λαϊκή αισθητική…

Το δίλλημα, ναι ή όχι στην παρουσία τού Βοσκόπουλου στο Μέγαρο Μουσικής, θεωρώ πως είναι αναχρονιστικό και αψυχολόγητο ακόμα και να τεθεί! Επειδή όμως όλα είναι πιθανά στη χώρα των αντιφάσεων, θα είναι, για άλλη μια φορά, μια δοκιμασία των θεσμών πάνω στο ζήτημα του… υπαρκτού λαϊκισμού. Οι σκέψεις των οργανωτών, απ’ ό,τι μαθαίνουμε, είναι να προταθεί συναυλία τού Βοσκόπουλου στο Καλλιμάρμαρο, ή ακόμα και στο… Ηρώδειο (!!!)
Τραγουδιστές που συνέβαλαν τα μέγιστα στην κακογουστιά και στην φθοροποιό εξέλιξη του ελληνικού τραγουδιού, μπορεί να μετράνε πολλά ή λίγα χρόνια πορείας και να τίθενται ως πρώτα ονόματα στο δισκογραφικό (και όχι μόνο) χώρο τής ελληνικής πραγματικότητας… Η εμφάνισή τους όμως σε έναν εμβληματικό χώρο, του οποίου ο προορισμός είναι ριζικά αντίθετος από αισθητικής άποψης, θα έλεγα πως είναι μια απαράδεκτη αποδοχή.

Ο περί ου ο λόγος τραγουδιστής, στο ενεργητικό του μετράει 75 προσωπικούς δίσκους, χώρια από πολλές συμμετοχές. Διέπρεψε στο ελαφρό θέατρο και απασχόλησε το ευρύ κοινό με τέσσερις γάμους και μια δίκη για φορολογικούς λόγους, αλλά αυτά δεν μας αφορούν και δεν θα μας απασχολήσουν σ’ αυτό το σημείωμα.
Θα μπορούσα να παραλείψω το όνομά του, αλλά η δημοσιότητά του με ξεπερνάει. Το γεγονός είναι πως ο Τόλης, εκπροσωπεί αυτό το «είδος» τραγουδοποιῒας, για το οποίο γίνεται αυτή η αναφορά. Αρμόζει ή όχι σε χώρους υψηλής Τέχνης;
Σε αυτήν ακριβώς την… λεπτομέρεια θα πρέπει να σταθούνε και οι δυο πλευρές. Είναι αυτές οι «λεπτομέρειες», οι οποίες κρίνουν την καλλιτεχνική πορεία, όχι μόνο ενός τραγουδιστή, αλλά μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Το θέμα είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται σε ένα σημείωμα. Θα πρέπει να απασχολεί περισσότερο όλους μας, ώσπου να κατανοήσουμε τα «πρέπει» και τα «γιατί» μιας καλλιτεχνικής πράξης.

Νότης Μαυρουδής

http://www.efsyn.gr/arthro/doste-megaro-ston-toli

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 393 (2/4/2018) Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα…

Έχουμε ανάγκη να ψάχνουμε την καλή είδηση. Αυτή τη φορά είμαστε πολύ κοντά στο «δικαίωμα» στο όνειρο, διότι αναμένεται να αφαιρεθεί η άδεια λειτουργίας τής ΑΕΠΙ, ως Εισπρακτικού Οργανισμού Πνευματικών Δικαιωμάτων, αφήνοντας τον χώρο των πνευματικών δικαιωμάτων α ν ο ι χ τ ό στους δημιουργούς και με τα σκυλιά-υποτίθεται-δεμένα…
Όμως, πνευματικά δικαιώματα είναι αυτά, και από πίσω υπάρχει άφθονο χρήμα, το οποίο είναι μεν προορισμένο για τους νόμιμους δικαιούχους δημιουργούς (συνθέτες-στιχουργούς, χώρια από τα συγγενικά δικαιώματα), αλλά στην πορεία κάτι γίνεται και το… δικαίωμα ξεστρατίζει κι ένα του μέρος χάνεται γι’ αλλού…
Ακριβώς όπως όταν χύνεται… μέλι και μαζεύονται πολλά ζωύφια. Πάσης φύσεως. Μυγάκια, μέλισσες, σφήκες, μύγες, σκαθάρια, μυρμήγκια και άλλα, διάφορα έντομα… Το να μην μαζεύονταν άνθρωποι, στο μέλι-πνευματικό δικαίωμα, θα ήταν εντελώς πρωτόγνωρο!
Συνήθως μάλιστα, προλαβαίνουν κάποιοι επιτήδειοι πριν φτάσει οποιοσδήποτε άλλος… Και αρχίζει το πάρτι (το οποίον λέγεται και… τρικούβερτο).
Αυτό το οποίο κάπως περιέγραψα, ισχύει για όλες τις περιπτώσεις στις οποίες παράγεται χρήμα και αυτό ακολούθησαν τόσο η παλαιότερη διοίκηση της ΑΕΠΙ (Μακρής), όσο και η νεότερη (οικογένεια Ξανθόπουλου) της οποίας η λήξη τής αδείας, αναμένεται να ανακοινωθεί άμεσα, μετά από τόσες καταγγελίες και αποκαλύψεις οικονομικών ατασθαλιών εις βάρος των συμβεβλημένων δικαιούχων δημιουργών.
Βεβαίως, για να γίνει αυτό, μεσολάβησαν πολλά. Οι συνεχείς, εδώ και χρόνια, καταγγελίες εις βάρος της ΑΕΠΙ από μεμονωμένους αρχικά δημιουργούς και αργότερα από τις οργανώσεις τους, το έμπρακτο ενδιαφέρον τού τότε υπουργού πολιτισμού Ν. Ξυδάκη, ο πρώτος καταγγέλλων Σταύρος Ξαρχάκος με την επιμονή του, ιδιαιτέρως το Σωματείο ΑΣΜΑ+450, αλλά και το ΜΕΤΡΟΝ (παρ’ όλα τα σκαμπανεβάσματα του), η φίλα  προσκείμενη προς τους δημιουργούς κυβέρνηση, διά του πρωθυπουργού, η οποία πήρε όλη την ευθύνη επάνω της, αφού όλα τα άλλα κόμματα (ΚΚΕ, ΝΔ, Κίνημα Αλλαγής, Ποτάμι) καταψήφισαν την τροπολογία που προβλέπει σύσταση Έκτακτης Ειδικής Υπηρεσίας Διαχείρισης υπό τον ΟΠΙ (Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας ΥΠΠΟ) και στην ουσία την ανάκληση τής άδειας της ΑΕΠΙ, η Επίτροπος κα Μαρία Βλάχου, η νυν υπουργός κα Λυδία Κονιόρδου και όλοι όσοι συνέβαλαν για να ξεδιπλωθεί αυτό το σύνθετο ζήτημα μιας πλεκτάνης οικονομικών συμφερόντων, τεράστιου… βεληνεκούς, με κατ’ εξοχήν πρωταγωνίστρια την οικογένεια Ξανθόπουλου!

Ωραία… Και τώρα, μετά το τέλος (;) μιας τέτοιας κατάχρησης της περιουσίας των συνθετών-στιχουργών και συναφών συγγενών δικαιωμάτων, που πλήγωσαν επί μεγάλο χρονικό διάστημα το ελληνικό τραγούδι στο σύνολό του, ανοίγει η αυλαία μιας άλλης περιόδου, για τα πνευματικά-συγγενικά δικαιώματα, που μπορούμε να την ονομάσουμε: Ε λ π ι δ ο φ ό ρ α!
Αυτό δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με τις νόμιμες και δίκαιες εισπράξεις των δημιουργών, αλλά ρίχνει φως στην επανεκκίνηση της λειτουργίας τού ελληνικού τραγουδιού, επανατοποθετώντας το, ενδεχομένως (?), σε μια πιο σώφρονα διαδρομή…
Με πεινασμένους δημιουργούς δεν μπορείς να φτιάξεις απελευθερωμένη και εμπνευσμένη τέχνη. Η αγωνιώδης αναζήτηση του δικαιώματος, έχει ως αποτέλεσμα την μιζέρια και την πνευματική πενία.
Η αμοιβή τού πνευματικού δικαιώματος, είναι συνθήκη απαραβίαστη και ηθικά επιβεβλημένη. Η ΑΕΠΙ έπεσε στην υπόληψη των δημιουργών, επειδή παραβίασε, με «ποικίλους τρόπους», αυτόν τον διεθνή κανόνα.
Τώρα, θα δοθεί η ευκαιρία μιας νέας πορείας ώστε να πραγματοποιηθεί το αίτημα των Σωματείων των δημιουργών, που επί χρόνια φώναζαν: την απεμπλοκή τους από την ιδιωτική ΑΕΠΙ και την δημιουργία νέου Εισπρακτικού Οργανισμού, ελεγχόμενου από τους ίδιους τούς δημιουργούς.

Θα είναι μια νέα δοκιμασία που θα πάρει χρόνο, άγνωστο πόσο… Θα δοκιμαστούν νέα πρόσωπα, νέες μέθοδοι, νέες τεχνολογίες, περισσότερη, στενότερη επαφή με τους καθ’ ύλην αρμόδιους, θα επινοηθούν κανόνες, θα ξεδιπλωθούν σκέψεις και θα ληφθούν αποφάσεις πάνω στο θέμα τής αντικειμενικής διανομής των ποσοστών ή άλλων διευκολύνσεων ανθρωπιστικού περιεχομένου. Θα αποκατασταθεί η «φυλετική» στάση, μεταξύ αμειβόμενου και εισπρακτικού φορέα, η οποία πάντα παραμόνευε (και πολλές φορές υπονόμευε) την ομαλή λειτουργία τής καλής πίστης. Θα δώσει ακόμα μια ευκαιρία να διευκρινιστούν οι κακές «σχέσεις» μεταξύ των χρηστών, επιχειρηματιών, οι οποίοι «απαιτούν» την, χωρίς πνευματικό δικαίωμα, ελεύθερη διακίνηση των τραγουδιών…
Θα πρέπει να ανακινηθεί το τεράστιο θέμα τής πιο δίκαιης κατανομής των ραδιοτηλεοπτικών δικαιωμάτων, με προσεκτικότερη παρατήρηση στην ποσοστιαία μετάδοση τραγουδιών από ραδιόφωνα και τηλεοράσεις.
Να εφαρμοστεί ένας έλεγχος στις διαδικτυακές μεταδόσεις, στα download  (κατεβάσματα) καθώς και άλλων τρόπων κλοπής πνευματικών προϊόντων με συστήματα που χρησιμοποιούν προηγμένες τεχνολογικά χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Αμερική κα). Μια ιδιαιτέρως δύσκολη και σύνθετη νομική διαδικασία που έχει ταλαιπωρήσει τις μεθόδους και τους τρόπους ελέγχων των πνευματικών δικαιωμάτων.
Θα πρέπει να επανατοποθετηθούν τα ζητήματα των σχέσεων με τους εκδότες των ΜΜΕ και οι πονηρές, έως εξόφθαλμες, παραβιάσεις σχεδόν απόλυτης κλοπής των Μέσων προς τους δημιουργούς, θέμα που έχει δημιουργήσει βαρύτατη καχυποψία μεταξύ δημιουργών και διεύθυνσης των Μέσων… Αναφέρομαι στα bonus και στις δισκογραφικές-κινηματογραφικές προσφορές, οι οποίες είναι και ο προπομπός της βαθύτατης κρίσης που ξεκίνησε η κατακόρυφη πτώση του πνευματικού δικαιώματος…

Μια σειρά από αναγκαίες αλλαγές «θα πρέπει» πράγματι να δρομολογηθούν στο ξεκίνημα της πορείας για μια νέα αρχή. Ένα ξεκίνημα το οποίο θα χαράξει δρόμους και μονοπάτια, με ευθύνη, πλέον, των δημιουργών και όχι των μεσαζόντων τεχνοκρατών.
Είμαστε μπροστά στο ε φ ι κ τ ό ή στο α ν έ φ ι κ τ ο; Μήπως ονειροβατούμε και είμαστε αμετανόητοι αιθεροβάμονες; Μήπως η επόμενη φάση μοιάσει στο: «φύγε εσύ, έλα εσύ»;

Το Σωματείο «Άσμα+450» ορθώς γράφει στην ανακοίνωσή του:
«Τώρα θα φανεί ποιος θα δουλέψει για την ενότητα και για την γρήγορη έξοδο από το καθεστώς εποπτείας.»
Και σε άλλο σημείο χρησιμοποιώντας τα τραγούδια των Άκη Πάνου και Απόστολου Καλδάρα γράφει:
«Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα και ας παν στην ευχή τα παλιά.»
Δεν ζητάμε να «παν στην ευχή τα παλιά», με την έννοια να… ξεχαστούν. Αντιθέτως. Ας ξεκινήσουμε, με στόχο να διασφαλίσουμε το πνευματικό δικαίωμα, χωρίς  να επαναληφθούν παλαιότερα λάθη και αδικίες, έχοντας αυτή τη φορά υπαίτιους εμάς τους ίδιους…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 392 (28/3/2018) Μάρτυρας σκύλος.

Δυστυχώς το να επιστρέφουμε κάθε τόσο (θα έλεγα, πολύ συχνά) σε θεματολογίες γύρω από βασανισμούς ζώων, πέρα από ενοχλητικό, είναι και κοινωνικά πολύ επικίνδυνο. Κατά κάποιο τρόπο αντικατοπτρίζει και την παρακμή μιας χώρας τής οποίας, οι κάτοικοι, άργησαν πολύ να αντιληφθούν πως ένα ζώο (κυρίως γατιά και σκυλιά) μπορεί να γίνει ο  πιστότερος και συναισθηματικά ωφέλιμος φίλος μας… Ανεξάρτητα από τις διαφορές, γενετικού χαρακτήρα, μεταξύ των δύο, είναι σίγουρο πως, με τον τρόπο τους, γίνονται πιστοί σύντροφοι και συμμετέχουν ουσιαστικά στην ψυχική ηρεμία του ανθρώπου-αφεντικού…
Τώρα πάλι, κάποιοι απερίσκεπτοι και θα τολμήσω να πω συναισθηματικά ανάπηροι, φαντάροι στην Κόνιτσα, το «γλέντησαν» βασανίζοντας ένα σκυλάκι, και-τέλος-το ρίξανε σε ένα γκρεμό! Δεν χρειάζεται να ανεβάσω κι εγώ το σοκαριστικό βίντεο που εξόργισε όλους όσοι το είδαν…
Ο μάρτυρας σκυλάκος, έγινε η αφορμή να ανακινηθεί και πάλι το θέμα της κακοποίησης ζώου.
Βεβαίως κινητοποιήθηκαν φιλοζωικές οργανώσεις, ακόμα και το ΓΕΣ με τον ίδιο τον υπουργό να αντιδρά διατάσσοντας έρευνα για να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Διατυπώθηκε όπως ήταν αναμενόμενο, γενική κατακραυγή μέσα από τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα.
Το αποτρόπαιο γεγονός έκανε τον γύρο τού κόσμου, η χώρα εμφάνισε την κρυφή και βίαιη όψη της, ενώ για άλλη μια φορά έγινε ρεζίλι με τα αναχρονιστικά συχνά κρούσματα κακοποίησης ζώων, που δεν λένε να σταματήσουν…

Απομεινάρια μιας σκοτεινής και μαύρης ιστορίας (αγρι)ανθρώπων, οι οποίοι στερήθηκαν την αγάπη και την στοιχειώδη τρυφερότητα, και γι’ αυτό υποβάλλουν σε βασανιστήρια αδύναμα και αθώα ζώα, εφαρμόζοντας την αγριότητα, έτσι, για να κάνουν… πλάκα και να το… διασκεδάσουν. Οι περισσότεροι τέτοιοι… killer, άρρωστες ψυχές, δεν διστάζουν να ικανοποιούν τα κατώτερα ένστικτά τους κακοποιώντας αδύναμα ζώα ή να μακελεύουν χωρίς σκέψη, χωρίς ντροπή λύκους, ελέφαντες, αλεπούδες, φώκιες, δελφίνια και κάθε υδρόβιο, τα κάθε είδους πουλιά, να καταστρέφουν κάθε ζωντανό στοιχείο τής φύσεως, συμμετέχοντας ενεργά στην ανατροπή τής φυσικής ισορροπίας, στην καταπάτηση κάθε νόμου και κάθε αυτονόητης σκέψης, η οποία αφορά στην διαιώνιση του είδους. (Η φωτογραφία του υιού Τραμπ με την κομμένη ουρά του ελέφαντα, δεσπόζει ακόμα στο διαδίκτυο).
Δεν το φιλοσοφώ. Απλές σκέψεις μου έρχονται στο μυαλό ύστερα από τις εικόνες τού βασανισμού του σκύλου, επηρεασμένος ασφαλώς από το αδιανόητο και δυσάρεστο θέαμα.
Όταν ο… κυρίαρχος- θύτης βλέπει σκύλο ή γάτα, αυτομάτως θεωρεί το ζώο σαν «θήραμα». Κάτι δηλαδή για το οποίο μπορεί να αποφασίζει για τη ζωή και τον θάνατό του… Να το συνδυάσω με την συμπεριφορά τού εξουσιαστή επί του εξουσιαζόμενου; Κι αυτό θα μπορούσε να υπάρχει ως σκέψη, αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινες συμπεριφορές επί αδύναμων πλασμάτων, συμπεριφορές οι οποίες δείχνουν χαμηλό μορφωτικό, ψυχικό και αισθητικό επίπεδο.
Οι σκέψεις μου περιορίζονται γύρω απ’ αυτή την εκδοχή. Θα ήταν ενδιαφέρον να είχαμε πληροφορίες περί των δυο αυτών φαντάρων, αλλά και για άλλους βασανιστές ζώων. Θα βοηθούσε κοινωνιολογικά μια τέτοια πληροφόρηση. Κάθε φορά που μαθαίνουμε κάτι για τις, κατά περίπτωση, κακομεταχειρίσεις ζώων, διαπιστώνουμε χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που συνδυάζεται με οικογενειακά προβλήματα. Μοναξιά, κατάθλιψη, βίαιες συμπεριφορές, απομόνωση, νευρικές διαταραχές, αδιέξοδα, όλα όσα μπορεί να καταλογίσει κανείς σε ανθρώπους τέτοιας ποιότητας. Ένας ψυχαναλυτής θα μπορούσε να προσθέσει άλλα τόσα νοσήματα και συμπτώματα.
Απανωτά τα κρούσματα, σχετικά με παρόμοια αλλά και χειρότερα, ως προς την βιαιότητά τους, γεγονότα που διαβάζουμε τακτικά, ενώ δυστυχώς το… κύμα αυτό δεν λέει να κοπάσει.
-Κόνιτσα: «Σάλος με πρωτοφανή κακοποίηση σκύλου από φαντάρους.»
-Μυτιλήνη: «50 χρόνια κάθειρξη στον 40χρονο που κακοποιούσε σεξουαλικά τη 12χρονη κόρη του.»
-Ασπρόπυργος: «Παρέμβαση εισαγγελέα για κακοποίηση παιδιών σε παιδικό σταθμό.»
-Αριζόνα: «Φρίκη! Γονείς-τέρατα βασάνιζαν τα παιδιά τους.»

Μερικοί από τους τίτλους γύρω από θέματα κακοποίησης. Καθημερινά μικρές και μεγάλες ειδήσεις που γράφονται στις μέσα σελίδες των εφημερίδων, συμπεριλαμβανομένων και των ηλεκτρονικών. Μεγάλα και σημαντικά καθημερινά γεγονότα, τα οποία από την συχνή επανάληψή τους, μικραίνουν ώσπου να καταλήξουν να γίνουν «σύνηθες περιστατικό». Θα το συνηθίσουμε κι’ αυτό, όπως τόσα άλλα μέσα σε έναν βαριά νοσηρό κόσμο, στον οποίο ζούμε και συνυπάρχουμε.
Θα έλεγα πως το βαρύ φορτίο τής συνειδησιακής ενοχής που νιώθουμε, επειδή δεν μπορούμε να αντιδράσουμε απέναντι στον δολοφόνο, τον βιαστή, την ενδοοικογενειακή βία, αυτόν που κακοποιεί σεξουαλικά παιδιά κλπ, παρά μόνο δικαστικά, μας εξωθεί στο να διατυπώνουμε το έωλο ερώτημα: «Πόσο βαριά θα πρέπει να τιμωρείται ο θύτης;»
Σκεφτόμαστε αποκλειστικά με πρότυπο την τιμωρία και την αντεκδίκηση, αφού γνωρίζουμε πως η Παιδεία, η Εκπαίδευση, ο Πολιτισμός, είναι «μέθοδοι» μακροπρόθεσμοι και ίσως ουτοπικοί, τις περισσότερες φορές. Η εξέλιξη της καθημερινότητας, η διαφήμιση, η συνεχής βία τής τηλεόρασης, η πράξη μιας δολοφονίας, η χρήση τού όπλου, οι βιαιοπραγίες και τα συν αυτώ, έχουν γίνει πλέον μια συνήθεια για τον πολίτη, σε σημείο που θαρρείς και έχει ενσωματωθεί στο dna τού ανθρώπου…
Από μια τέτοια ζωντανή και καθημερινή κουλτούρα τής βίας, δημιουργούνται τερατογενέσεις, οι οποίες αναπαράγουν αντίγραφα βιαιότητας (βλέπε έφηβους να… εκδικούνται με πιστόλια συμμαθητές τους μέσα σε αμερικανικά Σχολεία)…
Τι να πεις;

Ο βασανισμός τού ζώου στο στρατόπεδο, λυπάμαι, αλλά θεωρώ πως είναι ένα από τα απεχθή περιστατικά βίας, τα οποία όμως θα συνεχίσουν να μας απασχολούν γιατί δεν θα σταματήσει η επανάληψή τους. Το μορφωτικό επίπεδο και η καθημερινή «επιμόρφωση» της κοινωνίας μας δυστυχώς δεν θα εμποδίζει αυτή την κακοδαιμονία.
Και δεν πιστεύω πως υπάρχει κάτι άλλο που θα αποτρέψει αυτά τα κρούσματα πέρα από τα προαναφερθέντα «φάρμακα» της Εκπαίδευσης και του Πολιτισμού. Οι τιμωρίες τέτοιων σαδιστών ανεγκέφαλων εγκληματιών καλό θα ήταν να είναι αυστηρότατες, δεν θα αποτρέψουν όμως τέτοιες πράξεις.
Οι πλειοψηφίες τού κόσμου αρέσκονται να επαναλαμβάνουν, έως και να… υιοθετούν με τον «δικό τους τρόπο», τη σκληρότητα και όχι την αγάπη…
Όσο για το αποσυρθέν νομοσχέδιο του υφυπουργού Τσιρώνη, σηκώνω (κι εγώ) τα χέρια ψηλά! Ως γνωστό, η ηλιθιότητα συμπορεύεται πάντα με την ανευθυνότητα.
Τι να σχολιάσεις; Γιατί να καταντήσουμε τόσο φτωχοί (όχι «πτωχοί») τω πνεύματι;

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 391 (24/3/2018) Mουστάκια.

Μετά την κατάκτηση της Αφρίν, με τους εγκλωβισμένους Κούρδους και τους βανδαλισμούς των κατακτητών Τούρκων τού Ερντογάν, μια συζήτηση για τα τεκταινόμενα στην ευρύτερη περιοχή, γύρω από την εκστρατεία τού αδίστακτου Σουλτάνου στη Συρία και μάλλον στο Ιράκ (όπως απειλεί ο αδίστακτος), είναι περιττή οποιαδήποτε συζήτηση περί… δικαίου, ηθικού και της ανάγκης για ειρηνική επίλυση των πολιτικών και λοιπών προβλημάτων τής Μ. Ανατολής.
Κάθε προσπάθεια, για λογική συζήτηση, μάλλον δεν θα είχε αποτέλεσμα αφού μόνο ανεπίδεκτοι δεν μπορούν να κατανοήσουν πως σήμερα, στην εποχή μας, τα ανδρείκελα, τα οποία κυβερνούν σε πολλές χώρες του κόσμου, δεν σταμάτησαν, ούτε στιγμή, να αποφασίζουν και να διατάσσουν τον όλεθρο, αδιαφορώντας  για την ματαίωση της καθημερινότητας εκατομμυρίων ανθρώπων, να μην υπολογίζουν την απώλεια ζωών, να αδιαφορούν για την  καταστροφή πολιτιστικών μνημείων, να κλείνουν τα μάτια μπροστά στον ξεριζωμό και τους σφαγιασμούς αθώων παιδιών και πολιτών, να αχρηστεύονται περιουσίες και δημόσιες υποδομές, να εκτοξεύονται βόμβες τοξικών θανατηφόρων αερίων, και να προβαίνουν ακόμα και σε εθνοκαθάρσεις…
Ο κόσμος γέμισε από παράφρονες ηγέτες τούς οποίους, όλο και συχνότερα οι γελοιογράφοι, σε όλο τον κόσμο, τους σκιτσάρουν με το χαρακτηριστικό χιτλερικό μουστάκι… Υπερβολές; Όχι βέβαια. Απεναντίας, αυτό το μουστάκι που ρίχνει, επί 80 περίπου χρόνια, την βαριά… σκιά του στον κόσμο και σηματοδοτεί την απόλυτη ρατσιστική μανία, όλο και το… φοράνε ηγέτες, για να επιβάλλουν το απόλυτο κενό τού εγκεφάλου τους και συγχρόνως να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των Μεγάλων Αρχηγών τής διακίνησης πολεμικού υλικού από τις πιο επικερδείς βαριές βιομηχανίες, οι οποίες δεν είναι άλλες από εκείνες της παραγωγής οπλικών συστημάτων! Το μουστάκι αυτό, το πιο διάσημο και φρικτό μουστάκι, δε έχει χάσει τίποτα από τον συμβολισμό του.
Ο Χιτλερισμός, επίκαιρος πάντα, για να σπείρει κανείς τον τρόμο και τη φρίκη, έχει εξελιχθεί κάτι σαν… παράσημο για εκείνους τους μικρόνοες, ηλίθιους, διαστροφείς που επιδεικνύουν τέτοιες συμπεριφορές.
Είναι πολλά τα πρόσωπα-ηγέτες που… εκμεταλλεύονται τις εξουσίες τους, τις μετατρέπουν σε υπερεξουσίες, οργανώνουν το κράτος κατά τη βούλησή τους, με στόχο την απόλυτη αυτοκρατορία τους. Πάρτε παράδειγμα παλιούς και σύγχρονους ηγέτες, οι οποίοι εκφόβιζαν και εκφοβίζουν: Τραμπ-Κιμ-Ερντογάν-Μποκάσα-Μομπούτου, ηγέτες της Αλ Κάιντα-τωνΤαλιμπάν-του ISIS-της ΜπόκοΧαράμ-της Αλ Σαμπάμπ-της Φαρκ-Ασιάτες-Αφρικανοί ηγέτες, αδίστακτοι μακελάρηδες, ακόμα και ανθρωποφάγοι, που δεν σταμάτησαν να ματώνουν τους λαούς τους και να καταχρώνται, μετά βουλιμίας, τον πλούτο τής χώρας τής οποίας ηγήθηκαν και ηγούνται. Τους «πάει» το χιτλερικό μουστάκι και δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα απολύτως από τον Γερμανό… πρωταγωνιστή τού Β’ παγκόσμιου Πολέμου. Μπορεί οι σημερινοί να είναι αντίγραφα, αλλά δεν παύουν να μας προκαλούν μεγάλη ανησυχία για τον μεγαλοϊδεατισμό τους και, κατά περίπτωση, του θρησκευτικού φονταμενταλισμού τους.
Η ζωή μας έχει γεμίσει από τέτοιους δικτατορίσκους και-δυστυχώς-αυτό δεν θα το συναντήσουμε μόνο σε υψηλό επίπεδο ονομάτων, αλλά και σε χαμηλότερο… εξουσιαστικό επίπεδο. Σχετικό παράδειγμα των ημερών, ο μητροπολίτης Αμβρόσιος, ο οποίος με τις λέξεις που χρησιμοποιεί κατ’ επανάληψη, έχει… κερδίσει παρόμοιο μουστάκι πανηγυρικά! Όμως δεν χρειάζεται να είσαι δημόσιο πρόσωπο, για να ταυτιστείς με έναν τέτοιο συμβολισμό. Συναντάς στην καθημερινότητά σου δικτατορίσκους, στους δρόμους, στις πλατείες, στις οικογένειες, στη συζυγική ζωή, στην ερωτική συμπεριφορά, στη νυχτερινή ζωή, στα γήπεδα, στις δικαστικές αίθουσες, στην πολιτική (κι όχι μόνο στο ακροδεξιό τμήμα των καθισμάτων)…

Η κοινωνία και η ζωή μας, παρόλο τον εκδημοκρατισμό που διαθέτει, περιέχει και πλήθος αυταρχισμού, τον οποίο δεν δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε από τις κατά περίπτωση συμπεριφορές.
Το συγκεκριμένο μουστάκι μάς συνδέει με ένα κεντρικό πρόσωπο, μια εποχή, πολλές εικόνες, μνήμες άμεσες ή έμμεσες, μια απεχθή α ι σ θ η τ ι κ ή η οποία ρίζωσε στο θυμικό των κοινωνιών, ιδιαίτερα εκείνων που έζησαν από κοντά τις θηριωδίες και την απόλυτα παρανοϊκή σκληρότητα. Έγινε σωματική αίσθηση και ταυτίστηκε με κάτι αποκρουστικό. Για φαντάσου: σαν να ζεις σε μια σπηλιά γεμάτη σκουπίδια και κουφάρια ζώων. Μια ατμόσφαιρα που σε πνίγει από την οσμή θανάτου.
Ο… φίλτατός μου Τσάρλι Τσάπλιν, ενσάρκωσε με επιμονή και επιτυχία, στην ταινία «Ο Μεγάλος δικτάτωρ», τον «μουστάκια» φτιάχνοντας τον απόλυτα πολιτικό κινηματογράφο. Δυστυχώς δεν μου προκύπτει, από πουθενά, πως κάτι αντίστοιχο έγινε και για τον σύντροφο Στάλιν του οποίου το τσιγκελωτό μουστάκι συμβόλισε μια «άλλη όψη» τού αυταρχισμού τής εποχής, με άφθονες δολοφονίες και απαράδεκτες εκκαθαρίσεις διαφωνούντων…

Ναι, όσο πικρό κι αν είναι και φαίνεται, όσο ειρωνικό κι αν ακούγεται, δυο μουστάκια χωρίζουν τους δυο κόσμους, με τους ανθρώπους να πορεύονται αντίστοιχα… Δεν έχει σημασία, ο Πούτιν δεν έχει μουστάκι, αλλά φαλάκρα και μπράτσα. Το μουστάκι του Στάλιν θα του πήγαινε έστω ως αντίθεση… Ο άλλος… σύντροφος (Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου) Πολ-Ποτ, θα μπορούσε να φορέσει και τα δυο μουστάκια (!!!). Ποιος θα ‘χε αντίρρηση; Ο Τραμπ διαθέτει το κίτρινο τσουλούφι του, μαζί με το ύφος του Μουσολίνι, αλλά γιατί όχι και τα δύο μουστάκια; Ο Κιμ διαθέτει κι αυτός κάτι. Μαλί κατακόρυφο, αλλά δεν θα τον χάλαγε ένα ή και τα δυο μουστάκια, Ο Ιντί Αμίν-Νταντά τα διεκδικούσε όλα: το κατακόρυφο, το τσουλούφι, και τα δύο μουστάκια μαζί…
Ο κατάλογος θα μπορούσε να εμπλουτιστεί, αλλά για λόγους οικονομίας λέξεων δεν το συνεχίζω…

Όλα αυτά ίσως φαίνονται σαν ένα σαρκαστικό δικό μου παίγνιο, όμως δεν έχω αυτή την πρόθεση. Επαναλαμβάνω πως αναφέρομαι σε απεχθείς προσωπικότητες, οι οποίες συμβολίζουν αποκλειστικά και εναλλάξ την φρίκη και το απόλυτο κενό εγκεφάλου. Είναι δυνάστες, αλλά και ακριβοπληρωμένες μαριονέτες που εκτελούν διατεταγμένες υπηρεσίες τής πολεμικής βιομηχανίας. Γνωρίζω πως απλοποιώ το πρόβλημα το οποίο είναι πιο σύνθετο, πιο βαθύ, απαίσιο και φρικτό.
Όμως, αυτό που κυριαρχεί στον συναισθηματικό… ορίζοντα είναι ο συμβολισμός του ενός ή του άλλου μύστακος, μουστάκια που έχουν ριζώσει στην ανθρωπότητα και ποιος ξέρει για πόσα χρόνια ακόμα.
Και το χειρότερο είναι πως η ανθρωπότητα δύσκολα μπορεί να προσπεράσει το ένα ή το άλλο. Αυτή τη στιγμή, η ωμή πραγματικότητα λέει πως το χιτλερικό μουστάκι εξαπλώνεται ακατάπαυστα.
Ποιος άραγε θα το σταματήσει;

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment