Σχολιάκι 345 (11/8/2017) Ο μυστικός κήπος τής Αρλέτας.

Είναι ό,τι πιο δύσκολο, συναισθηματικά, να γράψω για τον θάνατο ενός γνώριμου προσώπου, με το οποίο βίωσα καλλιτεχνική δράση και φιλική σχέση, για ένα μεγάλο κομμάτι τής κοινής ζωής μας. Με την Αρλέτα γνωρίστηκα από το ξεκίνημα της τραγουδιστικής διαδρομής της το 1966, όταν η ατομικότητά της «έσπασε» τα όρια τής ιδιωτικής της σφαίρας και πέρασε σε εκείνη τής δημοσιότητας.
Δεν είναι εύκολη μια τέτοια μετάβαση, ιδιαίτερα σε χαρακτήρες όπως εκείνον τής Αρλέτας. Έναν χαρακτήρα που δύσκολα τον περιόριζες ή τον ανάγκαζες να συμπεριφερθεί κατά τα ειωθότα και να παραβεί τις δικές της ιδιαιτερότητες, την ελευθερία (όπως η ίδια την αντιλαμβανόταν), τα ατομικά δικαιώματα, τις πνευματικές επιλογές και τις συμπεριφορές κάθε φορά που επρόκειτο να έρθει σε επαφή με έναν διαφορετικό κόσμο…
Εκεί, ιδιαίτερα στο τελευταίο σημείο, η φίλη μας, έπρεπε να κάνει μεγάλο αγώνα. Τα «ειωθότα» τού κόσμου δεν μπορούσαν να καλύψουν το πνεύμα ανεξαρτησίας της και να την κάνουν να… συμφιλιωθεί με έναν κόσμο που την άκουγε μέσα στους μικρούς και άβολους χώρους των μπουάτ τής Πλάκας. Όλα αυτά στις περιόδους, χοντρικά από το 1966 έως το 1970, που ο κύκλος «μπουάτ» και «Νέο Κύμα» αρχίζει να ολοκληρώνει την λειτουργία του, λόγω των εμποδίων τής αστυνόμευσης και της λογοκρισίας τής Χούντας.

Χρειάστηκε να της κάνω κάποια μαθήματα κιθάρας για να της τοποθετήσω τα δάχτυλα, ώστε να παίζει με μεγαλύτερη ευκολία. Ίσως δεν είχε συνειδητοποιήσει πως η συγκεκριμένη προσπάθεια ήθελε δουλειά, μελέτη, υπομονή, χρόνο. Δεν διέθετε όμως αυτά τα απαραίτητα στο δυναμικό της. Τη… νίκησε ο πρακτικός τρόπος παιξίματος της κιθάρας. Ωστόσο, αγαπούσε τον ήχο της και γνώριζε πολύ καλά πως με τον ήχο μιας κιθάρας θα πορευτεί και θα σχηματίσει το δικό της σήμα κατατεθέν. Γι’ αυτό και κάποιοι την παρομοίωσαν με την Joan Baez…
Σε σημείωμά της, ζήτησε να φύγει για τον άλλο κόσμο παρέα με την πρώτη κιθάρα της, επιθυμία, ομολογώ, πολύ συγκινητική…
Κάναμε δισκογραφία με δικά μου τραγούδια, καθώς και άλλων συνθετών (Σπανού, Κοντογιώργη, Χουλιαρά), με τους πρώτους δίσκους της. Ξαφνικά τα ραδιόφωνα της εποχής (κυρίως το Πρώτο και Δεύτερο πρόγραμμα τής τότε μονοπωλιακής κρατικής Ραδιοφωνίας) γέμισαν τις μεταδόσεις τους με τα τραγούδια αυτής τής μυστηριώδους φωνητικής προσωπικότητας. Αυτή την δημοσιότητα την βίωνε με δυσκολία και πολλές φορές ερχόταν σε σύγκρουση με το κοινό της, ή σε συνεντεύξεις με δημοσιογράφους, μέσα από το αιχμηρό της χιούμορ, έστω και αν ήταν σε απ’ ευθείας μετάδοση. Δεν συμπαθούσε τη δημοσιότητα και με κάθε ευκαιρία το έδειχνε…

Με πατέρα φιλόμουσο και καλλιεργημένο γιατρό, η Αρλέτα υπήρξε αγαπητή στους φίλους/ες της. Της άρεσαν οι παρέες και τα φιλολογικά ξενύχτια τής εποχής. Συμμετείχε σε συζητήσεις και της άρεσε να φιλοσοφεί με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο, που μερικές φορές εκνεύριζε τους συνομιλητές της επειδή ξέχναγε να σταματήσει… Πάντα αγκαλιά με τα γατιά και τον σκύλο της, ήταν γνωστή ψυχούλα των απροστάτευτων ζώων και είχε το δικό της «δίκτυο» φιλόζωων. Γνώριζε σε απόλυτο βαθμό λεπτομέρειες τής ψυχολογίας των γάτων και συνεχώς καταγινόταν με αυτά τα επτάψυχα, με μητρική προστασία. Βεβαίως, οι αναφορές της σ’ αυτά ζωάκια έφτασαν και μέσα στη στιχουργική θεματολογία των τραγουδιών της.

Το 1977 δισκογραφώ το «Παιδί τής γης», πάνω σε ποιήματα τού Μάνου Χατζιδάκι από τη «Μυθολογία» του, τα οποία είχα μελοποιήσει κατά τη διαμονή μου στην Ιταλία. Η παρέμβαση του Αλέξανδρου Πατσιφά, για να πραγματοποιηθεί αυτή η παραγωγή ήταν αποφασιστικός παράγων. Ήταν αυτονόητο πως είχα στα αυτιά μου τη φωνή της και της έκανα αμέσως την πρόταση, για να ερμηνεύσουν τα τραγούδια μαζί με τον αγαπητό μας Ηλία Λιούγκο. Στρωθήκαμε στη δουλειά. Της έδωσα να μάθει τις μελωδίες, τα κείμενα και της είπα πως θα είναι και ο ίδιος ο Μάνος στο studio, για να ακούσει την ατμόσφαιρα των τραγουδιών. Ένιωσε σαν το μαθητούδι που θα το εξέταζε ο Γενικός Επιθεωρητής Εκπαίδευσης… Αγαπούσε βαθύτατα τον Χατζιδάκι και τα τραγούδια με ιστορία και παράδοση. Κατάφερε, εντέλει, να διαθέτει στο δισκογραφικό της ρεπερτόριο ό,τι τραγούδι τη συγκινούσε από το παρελθόν των πατεράδων και των παππούδων της. Εκτός από τα τραγούδια τού Νέου Κύματος, ερμήνευσε δικά της τραγούδια καθώς και Θεοδωράκη-Χατζιδάκι, Κραουνάκη, Γιαννίδη, Αττίκ, παλαιά ρεμπέτικα, καντάδες και άλλα. Όλα με τη δική της ερμηνευτική σφραγίδα, αφήνοντας για μας κάποιες σκέψεις για συζητήσεις…

Ήταν ένας καθ’ όλα «δικός μας» άνθρωπος και χαιρόμασταν την παρέα της στις δεκαετίες ‘60, ’70, ’80, ‘90. Έκτοτε η καθημερινότητα μάς εγκλώβισε. Η παρέα άλλαξε πρόσωπα. Γίναμε γονείς, παππούδες, άλλαξε ο προσανατολισμός τής παρέας, και τα τελευταία χρόνια η εύθραυστη υγεία της την «υποχρέωνε» να μπαινοβγαίνει σε νοσοκομεία και να συναναστρέφεται γιατρούς. Απομονώθηκε, ωστόσο, είχε και το πείσμα να παρουσιάζεται ενίοτε στον κόσμο και να τραγουδάει, με συνεργάτη τον στενό της φίλο Λάκη Παπαδόπουλο. Η φωνή της αναλλοίωτη. Η σκηνική και σωματική της δυσκολία δεν στάθηκε εμπόδιο για το κοινό της, που την ακολουθούσε όπου και αν εμφανιζόταν. Είχε ήδη γίνει «σημείο αναφοράς» και σύμβολο μιας εποχής. Ο λυρισμός, η χαμηλόφωνη ερμηνεία και η ποιητική ατμόσφαιρα, ήταν το σήμα της. Με αυτά πορεύτηκε, πενηνταένα (51) χρόνια, παρόλη την κραυγαλέα και θορυβώδη εποχή τής παγκόσμιας ροκ υστερίας…

Δεν στάθηκε όμως τυχερή. Η συσσωρευμένη πνευματική ενέργεια που είχε μέσα του αυτό το δυσκίνητο σώμα, δεν κατάφερε να εμποδίσει τις εγκεφαλικές επιπλοκές που την καταταλαιπώρησαν στο τελευταίο κομμάτι τής ζωής της. Νιώθω τυχερός που την συνάντησα στη διαδρομή μου. Με τον τρόπο της μου έδειξε μερικά κρυφά σημεία τής ζωής, που μου στάθηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα.
Θα την τοποθετήσω σαν μια ξεχωριστή σελίδα στο ελληνικό τραγούδι, που, όμοιά της δεν γνωρίζω. Η φωνητική-ηχητική της ιδιαιτερότητα έμεινε ανέγγιχτη από ομοιότητες και προσπάθειες αντιγραφής.

Τι να πούμε με αυτή την αποχώρηση; «Τέλος εποχής»; Όχι. Θα πούμε και πάλι πως «η ζωή συνεχίζεται» Σε μια χώρα, όπου η κουλτούρα τού τραγουδιού είναι πολύ ισχυρός παράγοντας, η ποικιλία των φωνών δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει και να προκαλεί τις αισθήσεις τής Μεσόγειας ανθρωπογεωγραφίας μας. Θυμηθείτε: Κ. Χωματά, Γ. Ζωγράφος, Λ. Παππάς, Α. Γεωργίου, Αρλέτα, αποχώρησαν. Οι δημιουργοί-συνθέτες τής αντίστοιχης περιόδου παραμένουν. Οι απουσίες τών Χατζιδάκι, Λοΐζου, Λάγιου, Κουγιουμτζή, Κηλαηδόνη, Τόκα, ηχούν ακόμα δυνατά… Ωστόσο, οι προσωπικότητες που φεύγουν θα μας απασχολούν, μέσα από το έργο τους συνεχώς και θα σημειώνουμε τα κενά που θα ανοίγουν στο πέρασμα του χρόνου…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 344 (9/8/2017) Η «κουλτούρα» τής απόλυτης συμμετρίας…

Σοκ και Δέος ! Το θυμάστε το σύνθημα αυτό εξ Αμερικής, δια στόματος Μπους για την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ το 2003; Ούτως ή άλλως η μιλιταριστική «κουλτούρα» μόνο δέος και τρόμο προκαλεί, έστω και αν αρκείται στην επίδειξη στρατευμάτων, οπλικών συστημάτων, νέων τρόπων θανάτου και ολέθρου, εξελιγμένων θανατικών μηχανών, σύγχρονης τεχνολογίας χημικών, πυρηνικών και άλλων όπλων, που ίσως δεν μπορούμε να φανταστούμε…
Όλα όσα μπορούν να εντοπίσουν και να καταστρέψουν, με τα δικά τους όπλα, οι αντίπαλοι. Ο ένας ενάντια στον άλλον και όποιον πάρει η μπάλα κι ο χάρος…
Με την αφορμή τής παρέλασης των κινεζικών οπλικών συστημάτων και των ειδικών σωμάτων στρατού με αμέτρητα στρατιωτάκια που θαρρείς και είναι πίνακες με τα επαναλαμβανόμενα ανθρωπάκια τού Γαϊτη. Εκεί, ο Πρόεδρος  της μεγάλης χώρας των 1,379 δισεκατομμυρίων ψυχών, Σι-Τζιπίνγκ εκφώνησε λόγο εμψυχωτικό προς το στράτευμα. Το βιντεάκι λέει πολλά, για όποιον έχει την υπομονή να το παρακολουθήσει…
http://www.protothema.gr/world/article/701596/epideixi-dunamis-apo-tin-kina-parelasi-apo-nea-oplika-sustimata-parousia-tou-si-tziping/

Όχι. Δεν είναι πρώτη φορά κατά την οποία ένας μεγαλοπρεπής στρατιωτικός σχηματισμός μπαίνει στο στόχαστρο σχολιασμού απλών πολιτών. Δυστυχώς δεν θα σταματήσει ποτέ το σοκ, το δέος και ο τρόμος να είναι φωλιασμένα στην ψυχή μας, όσο συνειδητοποιούμε πως η ισορροπία τού κόσμου εξαρτάται κατ’ εξοχήν από παλαβούς και ανισόρροπους σύγχρονους ηγέτες (βλέπε Κιμ Γιονγκ Ουν, Ντόναλτ Τράμπ…). (Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως οι παλαιότεροι ηγέτες ήταν λιγότερο ανισόρροποι, αν αναλογιστούμε το βαρύ τίμημα σε ψυχές, σε καταστροφές υποδομών και την σπατάλη χρήματος για τα οπλικά συστήματα τού κάθε πολέμου…) Η ιδέα και μόνο ενός ενδεχόμενου πολέμου, ακινητοποιεί τον κόσμο. Η ιστορία είναι γεμάτη από μαύρες σελίδες εμπόλεμων συρράξεων που κόστισαν μεγάλη οπισθοδρόμηση και θυσίες στην ανθρωπότητα. Γενιές εξαφανισμένες, υλικοτεχνικές κατακτήσεις οι οποίες ακυρώθηκαν, όνειρα ανθρώπων τα οποία δεν τελεσφόρησαν και άλλα πολλά, που θα έλεγε κανείς πως θα έβαζαν σε σκέψεις τις επόμενες γενιές, δημιουργώντας έντονη αντίδραση και άρνηση κάθε μιλιταριστικής σκέψης. Αντ’ αυτών, εμφανίστηκαν ηγέτες και ηγετίσκοι πρόθυμοι να παίξουν τα δόλια παιχνίδια τών πολεμικών βιομηχανιών και των ανήθικων εμπόρων όπλων με τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα… Το θέμα είναι γνωστό και μελαγχολικό. Φαίνεται πως ο Κόσμος, εξακολουθεί στην πλειοψηφία του, να ψηφίζει ανδρείκελα τα οποία σέρνουν τις μεγάλες δυνάμεις σε εμπόλεμες καταστάσεις και επίδειξη ισχύος, μέσω παρελάσεων και παρουσιάσεων τής «αρτιότητας» και της «υψηλής προετοιμασίας» των… μεγαλειωδών στρατιωτικών τους κατακτήσεων και των «ένδοξων» σελίδων τής ιστορίας και του Έθνους των…

Έτσι και ο Σι-Τζιπίνγκ! Η ένδοξη Κίνα, με τον ένδοξο λαό της και τα ένδοξα στρατεύματά της, που δόξασαν επανειλημμένως το ένδοξο Έθνος της και το ένδοξο παρελθόν τής ένδοξης ιστορίας του, επιδεικνύει τώρα στην οικουμένη την ένδοξη και αδιαμφισβήτητη δύναμη την οποία διαθέτει.
Σημειώστε πως το 2020, η Λαϊκή Δημοκρατία τής Κίνας αναμένεται να έχει «γύρω στα 1,42 δισεκατομμύρια» κατοίκους. Έτσι προβλέπει το 13ο πενταετές πλάνο, που παρουσιάστηκε κατά την έναρξη των εργασιών τής Λαϊκής Εθνοσυνέλευσης τού κινεζικού κοινοβουλίου, το οποίο επικυρώνει την εγκατάλειψη της αμφιλεγόμενης πολιτικής τού ενός παιδιού προς όφελος εκείνης των δύο παιδιών ανά ζευγάρι, η οποία ανακοινώθηκε τον περασμένο Οκτώβριο…
Δηλαδή, τα 45 εκατομμύρια των «νέων Κινέζων» αντιπροσωπεύουν μια σημαντική δημογραφική αύξηση σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο, κατά την οποία καταγράφηκαν 33 εκατομμύρια επιπλέον κάτοικοι.
Ε, αν όλη αυτή η πληροφόρηση δεν είναι είδηση «σοκ και δέους» τότε τι είναι; Πώς μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει τόσο άνισες δυνάμεις;
Το video που παραθέτω, περιέχει όλο το μέγεθος της τρομακτικής στρατιωτικής ισχύος ενός έθνους επιβλητικού και μεγαλειώδους από κάθε άποψη!

Εκεί, θα παρατηρήσουμε τις γεωμετρικές ευθείες τής παράταξης του στρατιώτη-οπλίτη, την ευθεία παράταξη των εξοπλιστικών μηχανών, την απόλυτη στημένη πειθαρχία-εντυπωσιακό συντονισμό τής παρέλασης. Ως φαίνεται, εκεί, η… κουλτούρα τής «απόλυτης συμμετρίας», βρίσκεται σε υπέρτατο βαθμό, βαθιά στο συλλογικό υποσυνείδητο του απλού λαού, ο οποίος απέκτησε αυτή την «κουλτούρα» μέσα από μια ζωή πολύπλοκη. Για να συμβιώσει και να λειτουργήσει ένας τέτοιος ασύλληπτος αριθμός 1.420.000.000 ψυχών (!!!), ο τρόπος ζωής επιβάλλεται να ακολουθήσει ένα εντελώς διαφορετικό μοντέλο οργάνωσης, έστω και αν γίνεται με όπλο τον φόβο, τον αυταρχισμό και τις αναγκαστικές συνθήκες ζωής. Όχι πάντως με το γνωστό στα μέρη μας δημοκρατικό, δυτικό, ευρωπαϊκό, πολίτευμα… Άλλη χώρα, άλλος χάρτης, άλλη ζωή…

Όλη αυτή η πειθαρχία τών κινήσεων και των λεπτομερειών δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ενδελεχούς γυμναστικής, ασκήσεων συγχρονισμού μιας μεγάλης ομάδας πολλών ανθρώπων. Δεν είναι τυχαίο πως στις χώρες τής Ανατολικής Ασίας, η κουλτούρα τής ομαδικής πειθαρχίας έχει παίξει μεγάλο ρόλο στην καθημερινή τους ζωή. Η βιομηχανική επανάσταση και η οικονομική ανάπτυξη της  Λ.Δ. Κίνας, δείχνει πως το μέγεθός της δεν περιορίζεται  μόνο στη γεωγραφική της έκταση και την πληθυσμιακή της ποσότητα, αλλά στηρίζεται στην παιδεία, στον πολιτισμό και στην κουλτούρα τής παράδοσης και του πνεύματος.
Υπάρχει όμως και μια άλλη… κρυφή λεπτομέρεια, η οποία είναι η βάση που θα στηρίξει το όλο οικοδόμημα και αυτή η βάση λέγεται στρατός, πειθαρχία και εξοπλισμός! Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (έτσι ονομάζεται) ανέρχεται σε 2.285.000 προσωπικό (έτσι λένε τα επίσημα στοιχεία). Η Κίνα λοιπόν, δεν είναι μια χώρα που φημίζεται για τα δημοκρατικά της χαρακτηριστικά, καθ’ ό,τι το σχετικά πρόσφατο παρελθόν, κατάφερε και… επέδρασε στην κοινωνική και πολιτική της διαμόρφωση μέσα από τους συνήθεις σκληρούς κανόνες τής δικτατορίας τού προλεταριάτου, διαμορφώνοντας μέσα σε λίγα σχετικά χρόνια μια παγκόσμια ισχύ που δεν αμφισβητείται.

Επαναλαμβάνω: ο στρατός της, η οικονομία της και το δέος, σε συνδυασμό με τον φόβο που αισθάνεται το μεγαλύτερο μέρος των Κινέζων, είναι εκείνο το στοιχείο που της επιτρέπει να είναι σήμερα κραταιά δύναμη.
Όσοι θεωρούν πως, τα τόσα οπλικά συστήματα είναι ντροπή για την σύγχρονη εποχή των σύγχρονων χωρών, απλώς δεν έχουν (έχουμε) καταλάβει πως χωρίς αυτά, οι ελάχιστοι που ελέγχουν την ανθρωπότητα δεν θα μπορούσαν διαφορετικά να ελέγξουν τις όποιες ισορροπίες.
Πάντως, αυτή είναι η πραγματικότητα κι όχι άλλη. Είναι μια επίγνωση που θα μας βοηθήσει ίσως να… ελέγξουμε τον ρομαντισμό και τον ιδεαλισμό παλαιότερων εποχών.
Ο αντιμιλιταρισμός μου, το παραδέχομαι, έχει λαβωθεί από την ωμή πραγματικότητα…

Νότης Μαυρουδής

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 343 (3/8/2017) Το συννεφάκι των ονείρων…

Έχω πολύ καλές σχέσεις με τον ύπνο. Τις μικρές ώρες της νύχτας, όταν χρειαστεί, κοιμάμαι δίχως πρόβλημα και ο ύπνος μου είναι βαρύς. Αυτό βέβαια δεν είναι απόλυτο επειδή στον ύπνο μου ενίοτε βλέπω διάφορες… ταινίες, άλλοτε ενδιαφέρουσες, άλλοτε αδιάφορες, από εκείνες που όταν ξαφνικά ξυπνάω, καταλαβαίνω πως ήταν όνειρο…
Όταν είμαι βυθισμένος σε σκέψεις ή με απασχολεί μια μελωδία, ο ύπνος γίνεται δύσκολος. Τότε οι σκέψεις εναλλάσσονται και τα όνειρα αργούν να έρθουν. Είναι οι στιγμές που αρχίζει το παιχνίδι των χρωμάτων μέσα στο σκοτάδι, όταν τα βλέφαρα κλείνουν σαν τις αμπάρες των φορτηγών… Εκεί «μέσα», σ’ αυτό το απόλυτα σκοτεινό «κελί», αρχίζει κάτι περίεργο να εξελίσσεται δίχως τη συγκατάθεσή μου. Μέσα από το σκότος σαν να αρχίζει ένα μικρό φωτάκι, να διαστέλλεται να φωτίζει την «οθόνη» των ματιών μου, μετά να συρρικνώνεται, να επανέρχεται, να σχηματίζει ένα μικρό ισχνό συννεφάκι που μεγαλώνει και, μαζί με το μαύρο του φόντου, να σχηματίζονται θαρρείς σε αφηρημένα πρόσωπα, σώματα, φιγούρες που εναλλάσσονται άτακτα, δίχως καμία οργάνωση…

Μου συμβαίνει συχνά. Εκείνες τις στιγμές δεν ξέρω αν σκέφτομαι ή όχι, δεν το ελέγχω. Αισθάνομαι όμως πως σχεδόν μου αρέσει αυτό το «παιχνίδι» των εναλλακτικών αποχρώσεων με τα λευκά συννεφάκια να πηγαινοέρχονται και να με καθηλώνουν μακριά από κάθε άλλη σκέψη της νύχτας. Θαρρείς και περιμένω μια εξέλιξη από κάτι που είναι φαντασιακό, αφηρημένο, εξωπραγματικό. Ρωτάω και άλλους κοντινούς μου φίλους αν αυτό συμβαίνει μόνο σε μένα και μου λένε πως και αυτοί, πριν τον ύπνο «βλέπουν» ό,τι θέλουν να σκέφτονται. Νομίζω πως τελικά ο καθένας θα βλέπει διαφορετικά «παιχνίδια» μέσα στο σκοτάδι των ματιών του. Ίσως πάλι ένα τέτοιο αλισβερίσι να προετοιμάζει κάποιο όνειρο. Κατά κάποιο τρόπο ο… σκηνοθέτης τού επερχόμενου ονείρου (όλα έχουν τον σκηνοθέτη τους) να προετοιμάζει και να στήνει τα εργαλεία του…
Πόσα δεν γνωρίζουμε! Πόσα άϋλα και ανεξέλεγκτα διαφεύγουν από τον επίμονο έλεγχο του εικοσιτετραώρου. Πόσες μαγγανείες, εικασίες, δοξασίες, χάνουμε από την πραγματικότητα και τις ζούμε με το κλείσιμο των ματιών τις νύχτες, που τα στοιχειά της φύσης πλάθουν όνειρα μέσα σε συννεφάκια, άλλοτε κρύβονται, άλλοτε φανερώνονται για να σχηματίσουν με τον δικό τους συμβολισμό ώστε να ακολουθήσουν την ιστορία του κάθε κοιμώμενου…

Επιχειρώ να περιγράψω τα άυλα και τα μεταφυσικά που συμβαίνουν όταν μπαίνουμε στη διαδικασία των ονείρων. Δεν το έχω ξανακάνει γραπτώς, παρά μόνο σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις… Δεν γνωρίζω αν η μουσική δημιουργεί διαφορετικά όνειρα (πάντα μέσα σε συννεφάκια) από ενός μαθηματικού, φιλολόγου, τεχνοκράτη, πολιτικού, ηθοποιού ή ποιητή. Κάποια σχέση πιθανόν να παίζει ο μικρόκοσμος του καθενός στις αφορμές και στη δημιουργία τής ατμόσφαιρας των ονείρων. Και επειδή πολλές φορές τα άσχημα όνειρα τα αντιμετωπίζουμε με τη λήθη, τα ξεχνάμε, τα σβήνουμε, daylit που λένε στο χωριό μου, πιστεύω πως όποιος τα θυμάται είναι τυχερός, γιατί έχει την εκκρεμότητα να τα ερμηνεύσει κατ’ ιδίαν. Είναι μια ιδιότυπη άμυνα που έχει επινοήσει ο άνθρωπος για να διώξει το όνειρο το κακό. Να απαλλαγεί από τους συμβολισμούς που το συνοδεύουν. Γιαυτό, εγώ προτιμώ το… προ στάδιο. Εκείνο που περιγράφω στην αρχή με το αεικίνητο συννεφάκι των ονείρων μέσα απ’ το σκότος των κλειστών ματιών. Είναι η καλύτερη συντροφιά του ανθρώπου στις μοναχικές νύχτες. Υποθέτω πως εκεί βρίσκουμε καταφύγιο στα μύρια που δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε. Η φαντασία και το όνειρο είναι παρηγορία που θα πρέπει να αφήσουμε να δημιουργήσουν το δικό τους τοπίο, τη δική τους διάσταση αφού είμαστε κυρίως ε μ ε ί ς μέσα σ’ αυτό. Τα υπαρξιακά, τα ερωτικά, τα προσωπικά όνειρα μέσα στα συννεφάκια τού σκότους, πολλές φορές μπορούν να προμηνύσουν, να προετοιμάσουν και να περπατήσουν δρόμους παλιούς, νέους και μελλοντικούς…
Και, να θυμηθούμε ένα μέρος από τον στίχο του ποιητή που, σαν μέσα σε θολό όνειρο έγραψε:

«Δρόμοι παλιοί που αγάπησα
και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών
να περπατώ
νύχτες των γυρισμών
αναπότρεπτες
κι η πόλη νεκρή…»
(Μανώλης Αναγνωστάκης)

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 342 (30/7/2017) Νέες γυναικείες παρουσίες στο τραγούδι.

 

Παρ’ όλο που η δισκογραφική κριτική έχει κοπάσει, λόγω της δραματικής κατάστασης που έχει βρεθεί η Ελληνική δισκογραφία (αποδυνάμωση, έως και εξαφάνιση Εταιριών δίσκων, περιορισμός εκδόσεων νέων παραγωγών, συρρίκνωση εμπορικού ενδιαφέροντος κ.ά.), κάποιες νέες, κυρίως γυναικείες,  παρουσίες μπαίνουν στο στόχαστρο του διαδικτύου με θετικές ή και με εκ διαμέτρου αρνητικές απόψεις.
Φυσικό είναι. Πάντα έτσι γινόταν κι όταν ακόμα η δισκογραφία ήταν στα καλύτερά της… Ιδιαίτερα στις νεότερες παρουσίες (νέοι συνθέτες-στιχουργοί, νέοι ερμηνευτές) η κριτική, από περιοδικά και εφημερίδες, ήταν το πρώτο στάδιο πορείας για τον πρωτοεμφανιζόμενο. Θαρρείς και περνούσε από τις Συμπληγάδες πέτρες, οι οποίες θα τον συνέθλιβαν ή θα τού επέτρεπαν το πέρασμα…
Έτσι και τώρα. Το διαδίκτυο είναι αμείλικτο στην κριτική. Ιδιαίτερα με όλους εκείνους οι οποίοι παρεμβαίνουν ανώνυμα ή με ψευδοϋπογραφές, μπορούν να κινήσουν θέματα, να προβάλλουν κρίσεις, επηρεάζοντας εντέλει κοινωνικές ομάδες.

Στις μέρες μας, στο επίκεντρο βρίσκονται οι συμπαθέστατες Μόνικα (η πιο παλιά από τις καινούργιες), η Μαρίνα Σάττι, που πολυσυζητήθηκε προσφάτως,

με μουσικές και εικαστικές εμφανίσεις τις οποίες χαίρομαι να ακούω και να βλέπω στα βιντεάκια τους, μαζί με άλλες συμπαθέστατες τραγουδιστικές παρουσίες. Τις βρίσκω γλυκιές, καλλίφωνες, αποπνέουν ευγένεια, νεότητα, με καλές σκηνοθεσίες που αφήνουν καλή εντύπωση στον θεατή… Δεν μπορώ να προβλέψω πόση επιτυχία θε έχουν προσεχώς, γιατί οι καιροί περιέχουν το στοιχείο τού απρόσμενου, τόσο, που δεν θα ξαφνιαστώ εάν γίνουν πρώτα ονόματα… Προφανώς και δεν τις βάζω όλες στο ίδιο επίπεδο. Κάποιες απ’ αυτές μου αρέσουν περισσότερο, άλλες λιγότερο, αλλά, τι σημασία έχει η προσωπική μου γνώμη;
Στις περιπτώσεις αυτών και άλλων κοριτσιών, η βασική μου σκέψη είναι η επιλογή τού μουσικού ιδιώματος το οποίο επέλεξαν να ακολουθήσουν. Αυτή η ε π ι λ ο γ ή και η έ ν τ α ξ η, σε συγκεκριμένο είδος τραγουδιού, είναι η β ά σ η η οποία θα καθορίσει την κάθε μονάδα μέσα σε ό,τι εννοούμε στιλ, ύφος, διαδρομή, αισθητική, γούστο. Να τοποθετηθούν σε εκείνη την πλευρά που η προσωπική τους αισθητική καθορίζει και συνεπώς κατατάσσει την παρουσία τους μέσα στο Ελληνικό τραγούδι. Το είδος τραγουδιού που υποστηρίζει συνεχώς φτηνά και άτεχνα στιχάκια για αγάπες, χωρισμούς και λουλούδια, δεν τα αντέχω πλέον. Πού τοποθετείσαι; Ποιο είναι το υλικό σου; Ποια είναι η περιγραφή τής εποχής σου; Του ψυχοδράματος μιας κοινωνίας; Πού εντάσεις τις επιλογές σου;

Δεν υπαινίσσομαι την ένταξη των κοριτσιών αυτών στο «πολιτικό τραγούδι». Όχι. Υπάρχουν και άλλα είδη, άλλα θέματα πέραν αυτού. Ερωτικά, και άλλα ελαφρά θεματάκια που κρατάν καλή παρέα στο κοινό. Καμία αντίρρηση. Το ερώτημα είναι πώς αντιμετωπίζονται αυτά τα, έστω ανάλαφρα, ζητήματα; Ποια τα εργαλεία επεξεργασίας τους; Ποιο το γλωσσικό και μουσικό τους πλαίσιο; Τα τηλεοπτικά κανάλια έχουν πλημμυρίσει και πάλι, από ανούσιο κουτόχορτο σε μορφή θεάματος. Θα με ρωτήσει ίσως κάποιος, γιατί, σώνει και καλά, περίμενα πως το μεγαλύτερο δείγμα των νέων ερμηνευτριών θα ήταν πιο κοντά στις συντεταγμένες τής μεγάλης ιστορίας τού Ελληνικού τραγουδιού…
Έλα ντε! Δεν αγνοώ, ούτε πρέπει να ξεχνάμε, πως ο όρος «Ελληνικό τραγούδι» έχει ήδη ανατραπεί, από τη στιγμή που οι περισσότερες εμπορικές τραγουδίστριες, εξ αιτίας τής πίστας, του θεάματος, του κέρδους και των αναγκών των ζωντανών εμφανίσεων, φλερτάρουν πολύ με τα μουσικά χαρακτηριστικά δημοφιλών ξενόγλωσσων τραγουδιών και γενικότερα των διεθνών επιτυχιών. Το παράδειγμα της Μόνικας είναι χαρακτηριστικό και καλά κάνει, αφού νιώθει την αγγλική γλώσσα και τα μουσικά αντίστοιχα ιδιώματα πιο κοντά της. Από τις υπόλοιπες, η κάθε μια ξεχωριστά, παρουσιάζουν μια άποψη που ποικίλει. Κάποιες επιλέγουν υλικό μέσα στο πλαίσιο ενός ελληνικού ιδιώματος, άλλες βασίζουν την ερμηνεία τους στην αλυσίδα τής παράδοσης Ελληνίδων ερμηνευτριών, άλλες απλώνονται σε παντός είδους διασκευές, από το παραδοσιακό στα ρεμπέτικα, στα Αστικά των δεκαετιών ’40, ‘50, ’60, σχεδόν αγνώριστα από την ενορχηστρωτική και τεχνολογική παρέμβαση, από την υπερβολική και αψυχολόγητη επεξεργασία. Η συμπαθέστατη Μαρίνα Σάττι, ακολουθεί μουσικούς δρόμους οι οποίοι δείχνουν το ενδιαφέρον της για την εγχώρια ατμόσφαιρα, αλλά ακόμη δεν έχει δώσει σαφές στίγμα για τον μουσικό προσανατολισμό της. Πολλές άλλες στηρίζονται κυρίως σε χαριτωμενιές και σκέρτσο. Συχνά η όλη επιτυχία έγκειται στην σκηνοθετική και εικαστική πρόταση τού βιντεοκλίπ όπου η δροσιά και η χάρη των νέων κοριτσιών γεμίζουν την εικόνα με… γοητεία. Η Ηλιάνα Τσαπατσάρη ακολουθεί με επιμονή και μονομέρεια την μουσική κατεύθυνση του στιλ swing που ακολουθεί σε κάθε τραγούδι του το γκρουπ Gadjo Dilo.

Πάντως, είναι λογικό η κάθε ερμηνεύτρια να ακολουθεί το δικό της στιλ και η προσπάθεια να τις εντάξουμε σε κατηγορίες δεν θα είναι εύκολη. Η σημερινή κατάσταση δεν ευνοεί τις κατηγοριοποιήσεις όπως παλαιότερα που αναφερόμασταν στις Αλεξίου, Γλυκερία, Μοσχολιού, Νταντωνάκη κλπ και συνεννοούμασταν ως προς το είδος και το ύφος. Η γενιά εκείνων των παλαιότερων πλέον ερμηνευτριών, είχαν ακόμα πάρε-δώσε με την παράδοση και τα μουσικά μας χνάρια, την ζωντανή ακόμα απήχηση των παλαιότερων Νίνου, Γεωργακοπούλου, Εσκενάζη, Χασκήλ, των Γκρέκα, Δανάη, Βέμπο κλπ. Τώρα, θαρρείς και το νήμα τής συνέχειας έσπασε! Η εξέλιξη της παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας και στο τραγούδι, δημιούργησε μια κατάσταση κατά την οποία, οι συνδέσεις με το παρελθόν και τη μνήμη, να μην θεωρούνται αναγκαίες «υποχρεώσεις». Αποκόπηκαν θαρρείς από την ρίζα και την πηγή και θα εξελιχθούν σε μορφή που μάλλον δεν μπορούμε να γνωρίζουμε! Η πορεία, για μαζική φωνητική και ερμηνευτική ομοιογένεια, είναι πλέον ορατή, αφού δεν φαίνεται προς το παρόν να υπάρχει ενδιαφέρον για να δημιουργηθεί φορέας-ρεύμα μιας ουσιαστικής και θετικής αισθητικής αξίας…
Μα, είναι δυνατόν; Θα αναρωτηθούμε εύλογα όσοι στηριζόμαστε στην αλυσιδωτή διαδικασία τής ζωής. Δηλαδή η θεωρία που λέει πως η ζωή είναι μια αλυσίδα εξελίξεων αδιάσπαστη και αέναη, ισχύει ή όχι;
Νιώθω αδύναμος να αναλύσω περισσότερο το συγκεκριμένο θέμα. Αντιθέτως, ακούγοντας πολλές από αυτές τις καλλίφωνες γυναικείες παρουσίες, αισθάνομαι την εικόνα τής ομορφιάς να με πλημμυρίζει. Ο ήχος τους όμως είναι κάτι που δεν μένει στο αφτί μου. Μου δημιουργεί μια αρχική ευχαρίστηση αλλά εντέλει νιώθω πως κυριαρχεί η ψευδαίσθηση τού video clip, η οποία προβάλλει το θέαμα τής ομορφιάς και το καθιστά πρώτη ύλη. Ένοιωσα πως, μέσα από την πλάνη, βρέθηκα αισθητικά περιπλεγμένος σε μια ανούσια και επιφανειακή μουσική, η οποία δεν «πατάει» παρά μόνο σε εξυπνακίστικα τεχνοπαίγνια…

Με το παράδειγμα αυτό τείνω να… αμφισβητήσω το ως τώρα αδιαμφισβήτητο, που, όπως γνωρίζω, το ωραίο δικαιούται να υπερισχύει στην Τέχνη! Άραγε η Τέχνη είναι μόνο ο χώρος τού ωραίου, τού καλαίσθητου και όχι ΚΑΙ τού ουσιώδους;;
Εδώ τώρα χρειάζεται πολλή συζήτηση και προβληματισμός. Διότι στην εποχή μας, όλα μπορούν και μεταμορφώνονται σε «ωραία»: μια γυναίκα, ένας άντρας, κάποιος χώρος, με τη συνδρομή των παρεμβάσεων τού μακιγιάζ, της μόδας, της επεξεργασίας, της τεχνολογίας… Η τεχνική ωραιοποίηση είναι το… όπιο τής εποχής μας, για να παραφράσω κι εγώ τον φιλόσοφο…
Έχει γίνει πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τον κίνδυνο της πλάνης και της ψευδαίσθησης τού ωραίου, από την ουσία και το βάθος τού πραγματικά καλαίσθητου… Τα αρχαία γλυπτά δεν έγιναν διαχρονικά μόνο από τα ωραία πρόσωπα ή σώματα που αποκάλυπταν, αλλά από τους συμβολισμούς, την χάρη και τις καλαίσθητες εκφράσεις, καθώς και την εξαιρετικά λεπτομερή τους τεχνική επεξεργασία πριν από χιλιάδες χρόνια… Το όμορφο είναι σημαντικό στοιχείο, αλλά η φιλοσοφική διάσταση που βρίσκεται πίσω και μέσα στην τέχνη των αρχαίων γηραιών καλλιτεχνών, καθιστά τα αρχαία ευρήματα, οδηγούς σκέψεων και στοχασμών ανά τους αιώνες.

Ας επιστρέψω όμως στο θέμα των σημερινών φωνών. Μια ωραία φωνή, μια ωραία παρουσία, ένα ωραίο video clip, οι ωραίοι φωτισμοί, η ωραία σκηνοθεσία, δεν αποτελούν πάντα όλα αυτά στοιχεία ώστε να οριστούν ως μουσικό έργο τέχνης. Πάρτε παράδειγμα τις τόσες τηλεοπτικές εκπομπές διαγωνισμών τραγουδιού! Έχουν δημιουργηθεί καινούργιοι «κανόνες» στην αγορά των τεχνών. Το τραγούδι, το οποίο παρ’ όλη την κρίση ταυτότητας που διανύει, διατηρεί στο φιλοθεάμον κοινό, ακόμη την αίγλη του. Η ταύτιση του με το θέαμα, δηλαδή με τα αμέτρητα πλέον videoclipάκια που βλέπουμε καθημερινά στην παγκόσμια αγορά προϊόντων, έχουν την… ιμπεριαλιστική δύναμη να επιβάλλουν την αλλοίωση τής έννοιας του όμορφου, και του καλαίσθητου, αφού τις περισσότερες φορές βασίζονται στην εικόνα με την ελαφρότητα και τη διάχυτη σεξουαλικότητα που περιέχει απαραιτήτως το προϊόν-θέαμα!

Το ζήτημα και το πρόβλημα ενός τέτοιου θεάματος, ορίζει σήμερα αρκετά την αισθητική μας στο Ελληνικό τραγούδι. Η αναζήτηση, ενός νέου είδους τραγουδιού ουσιώδους περιεχομένου και αισθητικής, απαιτεί μάλλον χρονοβόρες διαδικασίες, αφού θα πρέπει να αποκτήσουμε, ως κοινωνία ή έστω ένα μέρος αυτής, μια νέα αισθητική που θα γεννηθεί μέσα από την κοινή μας μνήμη, αλλά κυρίως και μέσα από την συνειδητοποίηση του ψεύδους που εκπέμπουν όλα αυτά τα… προϊόντα τέχνης που προσπαθούν να μας επιβληθούν…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 341 (25/7/2017) Ο Σαββόπουλος «κλέφτης» μουσικών προϊόντων;

Η καταγγελτική Επιστολή τής 14/7/17 του κου Γιάννη Ανδρουλιδάκη στον ιστότοπο http://zoornalistas.blogspot.gr/2017/07/blog-post_428.html περί συνεχόμενων πνευματικών μουσικών κλοπών τού Διονύση Σαββόπουλου (ΔΣ), δεν έμεινε απαρατήρητη από τους χρήστες των Μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η αφορμή, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν η πρόσφατη παρουσία του και ο σχετικός ντόρος από την πολυσυμμετοχική συναυλία στο Καλλιμάρμαρο, στις 12/7, όπου ο Σαββόπουλος ηγείτο μιας στρατιάς Ελλήνων δημοφιλών τραγουδιστών. Εκείνες τις μέρες ήρθε και… κόλλησε το κείμενο του ΓΑ για τις μελωδικές-στιχουργικές και στιλιστικές «κλοπές» τού ΔΣ. Η αλήθεια είναι πως το κείμενο του Γιάννη Ανδρουλιδάκη θα μπορούσε να συμπεριφερθεί πιο σεβάσμια στον μεγάλο τροβαδούρο, ο οποίος επί πενήντα (και πλέον) χρόνια βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος με δίσκους, με δηλώσεις, με συναυλίες, με συμμετοχές, σίγουρα πάντως με δράσεις οι οποίες συντηρούν το όνομα και την προσωπική του μουσική ταυτότητα στις γενιές από το ’60 και δώθε…

Δεν είναι εύκολο να αγνοήσω και να προσπεράσω τις… καταγγελίες-αποκαλύψεις τού Γιάννη Ανδρουλιδάκη (ΓΑ), τις οποίες δεν θα χαρακτηρίσω σαν καινούργιες καταγγελίες, ούτε σαν «αποκαλύψεις». Από παλιά, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, (συγκεκριμένα οι γύρω από το ελληνικό τραγούδι), συνηθίζαμε να ψιθυρίζουμε στα διάφορα στέκια, τα μουσικά… ολισθήματα του ενός και του άλλου (όχι μόνο τού ΔΣ) ως πιο «ειδικοί» στις μελωδίες, στα στιλ και στους στίχους. Παρ’ όλο που στην εποχή τού ’60 δεν υπήρχε η διάχυση, η γνώση και η παγκοσμιοποίηση της δισκογραφίας που υπάρχει σήμερα, υπήρχαν πληροφορίες και κουτσομπολιά που αποκάλυπταν στοιχεία γύρω από «δάνεια» και «αντιγραφές». Δεν βάζω τυχαία εισαγωγικά στις λέξεις. Διότι, στο πέρασμα του χρόνου, συνέβησαν ταυτίσεις, συμπτώσεις και επιρροές που συμβαίνουν συχνά στην ιστορία, όχι μόνο τής Μουσικής, αλλά και άλλων λογοτεχνικών και παραστατικών τεχνών…
Ας μην ξεχνάμε και ας μην παρακάμπτουμε αυτό το ιστορικό στοιχείο, το οποίο είναι ανθρώπινο και διαχρονικό.

Θεώρησα αναγκαία την προηγούμενη αναφορά μου σε όλα αυτά, εν είδει προλόγου, επειδή θέλω να υποστηρίξω τον ΔΣ για τις δημιουργικές συνθετικές του παρεμβάσεις. Με αυτά τα τραγούδια, έστω, αν θέλετε, με πολλές επιρροές από άλλα, δημιούργησε το δικό του αξεπέραστο στιλ, την εκφραστική οντότητα που τον διακρίνει, καθώς και την ξεχωριστή ποιητική-στιχουργική του κατάθεση, έστω και αν κάποιοι τού τα χρεώνουν σαν… κλοπιμαία και αγύριστα δάνεια. Παρακολουθώ όσο μπορώ την πολεμική γύρω από το θέμα και πολλές φορές γελάω με την ευκολία ενός κοινού που δεν δυσκολεύεται να κρίνει και να κατακρίνει μια Τέχνη. Την Τέχνη τής Μουσικής και ιδιαίτερα του τραγουδιού, μόνο και μόνο επειδή κάποιος ΓΑ πήρε την πρωτοβουλία να συγκεντρώσει αρκετό υλικό για να στοιχειοθετήσει ένα κατηγορητήριο σε στιλ… λαϊκής δικαιοσύνης. Η συσπείρωση των χρηστών τού διαδικτύου δεν ήταν δύσκολη συνέχεια, αφού είναι κοινώς ομολογούμενο πως, κατά την εποχή τού φαίνεσθαι, το facebook συγκεντρώνει εύκολα τα πλήθη, τόσο για το καλύτερο όσο και για το χειρότερο…
Αυτή τη φορά, το… λαϊκό δικαστήριο αντιμετώπισε ως κατηγορούμενο τον ΔΣ. Δεν αντιλήφθηκα κάποια αντίδραση δική του για το θέμα και καλώς πράττει, διότι ξεκαθαρίσματα ιδεολογικά, αισθητικά, μουσικά, στιλιστικά, ποιητικά, δεν αντέχουν στα κοινωνικά δίκτυα ή στα μίντια. Επί πλέον φθείρονται σε έναν ανοργάνωτο, ανώνυμο και κατώτερο τού θέματος, τις περισσότερες φορές, αντίλογο. Όταν πας εκεί με μαλλί, σίγουρα θα βγεις… κουρεμένος.

Σε πολλά από τα σημεία του κειμένου τού ΓΑ δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς γιατί, όντως, το στιλ ντυσίματος και άλλες λεπτομέρειες συμπεριφορών τού ΔΣ, συμπίπτουν με εκείνες του Ντύλαν, όπως αναφέρει ο ΓΑ στην καταγγελία του. Όμως ο γραφέας τού κειμένου ΓΑ, λόγω ηλικίας, δεν ζούσε το ’60 ώστε να θυμάται πως η επιρροή ένδυσης και αντίστοιχης συμπεριφοράς στην Ελλάδα, ερχόταν σαν… εμπόρευμα, ενίοτε και ως πρόταση κοινωνικής αντίδρασης στον επαρχιωτικό μας συντηρητισμό και βέβαια σαν προϊόν ηχητικό και ενδυματολογικό, ιδιαίτερα μετά την ιστορική συναυλία στο Γούνστοκ (15-18/8/1969), εποχή κατά την οποία η πλειοψηφία των νέων στη χώρα μας μπήκε στην αισθητική διαδικασία των… δανείων, ένδυσης, συμπεριφοράς, μουσικών επιρροών, ακόμα και κοινωνικής ανακατάταξης. Διαβάστε εκείνη την εποχή, παρακαλώ. Κάντε τις αναγνώσεις που θα πρέπει. Ο ΔΣ (και πολλοί άλλοι) ήταν παιδιά μιας απομονωμένης χώρας (περίοδος Βασιλείας-ακροδεξιάς ΕΡΕ, Χούντας) νέοι τότε, που διψούσαν να κάνουν τη δική τους αντίσταση στο ασφυκτικό περιβάλλον μέσα από τη Μουσική και τους εισαγόμενους τρόπους ζωής τών ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών και γενεών, ώστε να προσεγγίσουν τα πρώτα στάδια ελευθερίας τους… Η δύναμη της Μουσικής και η ταχύτατη εξάπλωση της αγγλοσαξονικής ροκ σκηνής, με την δισκογραφία και την τηλεοπτική εικόνα, έφερε και ρίζωσε και στη χώρα μας, όχι ένα τραγούδι, αλλά μια ολόκληρη πανίσχυρη δυτική κουλτούρα! Αυτή η κουλτούρα διατηρείται και επαυξάνεται απλώνοντας τα φτερά της σε κάθε σημείο τής Ευρώπης. Όντως, είναι μια… «βαριά βιομηχανία» η οποία, ακόμα και σήμερα, αναπτύσσει ένα βιομηχανικό ελληνικό τραγούδι, με συντελεστές πρόθυμους υπηκόους μιας τραγουδιστικής τέχνης περιορισμένης, με μπόλικη αφέλεια, ημιμάθεια και, κυρίως, στιλιζαρισμένης στα πρότυπα της αμερικανιάς και της αντιγραφής τού κάθε σταρ που εναλλάσσεται κατά περιόδους… Όχι βέβαια πως σταμάτησαν και οι εισαγωγές δανείων εξ’ Ανατολάς…

Σημειώστε πως, αυτό που λέμε ’60, ήταν εποχή με πολλές αναγνώσεις. Θυμηθείτε πως πέρα από τις εισαγωγές των πρώτων ηλεκτρικών γκρουπ (ομάδες των τότε πιτσιρικάδων που εγκλωβίστηκαν στα τιτιβίσματα μιας ανάλαφρης μουσικής δυτικού προτύπου). Οι Beatles, οι Pink Floyd, ο Bob Dylan κ.α., έβαλαν βάσεις για σοβαρότερες εξελίξεις πάνω στο ύφος τής μπαλάντας με πάμπολλα στοιχεία ποιητικού λόγου. Παράλληλα, το λαϊκό τραγούδι συναντήθηκε και με την παραγωγή τού…Καζαντζίδειου ήχου, ο οποίος κατά διαστήματα επηρεαζόταν από… Ινδία μεριά, με κάτι μουσικά μοντέλα έκφρασης πραγματικά κλαυθμυρίσματα τα οποία κατέγραφαν στιλιστικά όλη τη δυστυχία τής Ανατολής… Μεγάλες επιρροές! Ορχήστρες που παίζανε άλλα μουσικά ιδιώματα με ινδόαιγυπτιακές φράσεις… Την ίδια εποχή, το λεγόμενο «αστικό τραγούδι» των δεκαετιών ’30, ΄40, ΄50, μεταμορφωνότανε σε ελαφρότατο είδος προς διασκέδαση στις καφετέριες και ρεστοράν των εποχών, χάνοντας ένα μεγάλο μέρος τής αίγλης του.

Να φέρω παραδείγματα; Για ποιον λόγο; Νομίζω πως όλοι καταλαβαίνουμε πως η δήθεν ελληνική σκηνή τού λαϊκού, του ελαφρού, του ροκ, της ποπ και των παραλλαγών τους, είναι ένα κάκιστο αντίγραφο ξένο προς την εγχώρια κουλτούρα μας. Το πού θα μας πάει τελικά όλο αυτό το παγκοσμιοποιημένο συνονθύλευμα, δεν το γνωρίζω.
Γνωρίζω όμως πως ο δανειζόμενος ή «κλεπταποδόχος», όπως χαρακτηρίζει ο αυστηρός ΓΑ τον ΔΣ, λειτούργησε ως μέντορας των τότε και των μετέπειτα Ελλήνων ροκάδων, αλλά και πνευματικών ανθρώπων, ποιητών, φοιτητών τής εποχής λίγο πριν και κατά τη διάρκεια της Χούντας, στη Μεταπολίτευση, μέχρι και στα χρόνια μας… Γνωρίζει τον τρόπο να βάζει στα τραγούδια του τις δικές του πινελιές. Να δίνει προσωπικά χαρακτηριστικά. Να τα παρουσιάζει με τον πιο εύστροφο τρόπο, εξελισσόμενος σε έναν παραμυθά που όλοι τον είχαμε (και τον έχουμε) ανάγκη για την προσωπική μας παραμυθία και το δικό μας ψυχόδραμα… Του αναγνωρίζω πως όταν δεν έχει να πει κάτι νεότερο, απέχει από τη δισκογραφία και αυτό είναι μια καθαρή και έντιμη στάση.

Οφείλω να υπενθυμίσω πως το 1993, με τον Τάσο Σαμαρτζή (στίχους), τον Θανάση Γκαϋφίλια (τραγούδι) και τον Γιάννη Ιωάννου (ενορχήστρωση), έγραψα τη μουσική σε ένα τραγούδι διαρκείας 9,30 λεπτών με τίτλο: «Ωδή στον Διονύση»: https://www.youtube.com/watch?v=gpEts_bLRjQ
Το τραγούδι περιγράφει πράξεις και λεγόμενά του εκείνης τής εποχής (επαναλαμβάνω: 1993), τα οποία μας είχαν στεναχωρήσει τότε και εμπεριέχονται στο τραγούδι μου αυτό. Ήταν μια τραγουδιστική κριτική και αυστηρή ματιά πάνω στον ΔΣ. Όλοι βέβαια μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και αλλάζουμε. Πολύ πιθανόν, για τα ίδια θέματα, σήμερα να αντιδρούσα διαφορετικά… Επιστρέφοντας όμως στο συγκεκριμένο τραγούδι, η τότε άποψή μου δεν με αποστασιοποίησε ποτέ από την εκτίμηση που έτρεφα και τρέφω γι’ αυτόν. Τα δάνεια ήταν, είναι και θα είναι, ένα από τα βαγόνια τού μεγάλου τρένου τής πορείας τού ελληνικού τραγουδιού. Η ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιες δημιουργικές επιρροές. Το θέμα είναι το πώς χρησιμοποιείς το υλικό σου, καθώς και την υποχρέωσή σου να αναφέρεις την πηγή, την αφορμή, το κίνητρο…
Μια αναφορά στις τόσες και τόσες περιπτώσεις «αντιγραφικής τέχνης», θα με έκανε να δυσκολέψω φλυαρώντας ακόμα περισσότερο στη σελίδα μου και να κουράσω τους αναγνώστες μου…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 340 (21/7/2017) Αασίφρων ή μαλαστούπας;

Πάντα και καθημερινά θα συναντήσουμε κάποιον ο οποίος θα μας δυσκολέψει σ’ ότι αφορά την επικοινωνία και την συνεννόηση μαζί του σχετικά με οποιοδήποτε θέμα.. Είτε λόγω διαφορετικής σκέψης, είτε λόγω ιδεολογίας, άποψης, συμφερόντων. Συνήθη πράγματα δηλαδή. Εξάλλου, δεν θα ήταν δημιουργικό και φυσιολογικό να συμφωνούσαν όλοι σε όλα. Θα λειτουργούσε σαν τροχοπέδη, θα ήταν αναχρονιστικό, οπισθοδρομικό, δεν θα βοηθούσε τις ιδέες να εξελιχθούν, δεν θα ήταν καλός αγωγός για πρόοδο.
Εκείνο όμως που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις και να πολεμήσεις, εκείνο που σε καθιστά πάντα… ηττημένο και παραιτείσαι ακόμα και από κάθε απόπειρα συζήτησης, είναι κάποιος που αποδεικνύεται πως είναι βλαξ! Με έναν τέτοιον-τέτοιαν απέναντί σου, νιώθεις πως οι ορίζοντες σκοτεινιάζουν, το στομάχι σου επηρεάζεται από το νευρικό σου σύστημα: ταράζεται, ανακατεύεται, σε πιάνει κάτι σαν ναυτία και αρχίζεις να φθείρεσαι ψυχοσωματικά, όσο συνεχίζεις τον διάλογο μαζί του, πριν αντιληφθείς πως τελικά μιλάς σε έναν τοίχο από… μπετόν!

Η βλακεία δεν έχει σχέση με το… κενό του εγκεφάλου. Μην κάνετε το λάθος να μπερδέψετε τη βλακεία με την αμάθεια, την ανικανότητα και την ελαφρότητα. Μπορεί ο βλαξ να είναι εξειδικευμένος επιστήμονας της ιατρικής, των διαστημοπλοίων, των τραπεζών, της καλλιτεχνίας, των τεχνών, της μουσικής, του θεάτρου, της τεχνολογίας. Πλήθος καθηγητών Πανεπιστημίων, διαφόρων βαθμίδων δημόσιας και ιδιωτικής Εκπαίδευσης, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στην πολιτική (!!!). Τους βλάκες θα τους συναντήσεις οπουδήποτε!
Όσο πιο εξειδικευμένος στο αντικείμενό του είναι κάποιος, τόσο περισσότερο διακινδυνεύει να κολυμπήσει στον ωκεανό τής αφέλειας και της βλακείας, εάν θελήσει να έχει γνώμη και άποψη πάνω και σε άλλα ενδιαφέροντα ζητήματα… Όσο περιορίζει τα ενδιαφέροντά του αποκλειστικά στο αντικείμενο της εξειδίκευσής του, τόσο περισσότερο θα τον απειλεί η άγνοια και θα εκτίθεται εντυπωσιακά με τις «απόψεις», τις βλακείες και τις κενές κουβέντες που θα ξεστομίζει προς πάσα κατεύθυνση, με ύφος υπεροπτικό.
Το ποσοστό των βλακών στον παγκόσμιο πληθυσμό είναι μεγάλο. Η βλακεία, μια απροσδιόριστη σύνθεση νευρώνων τού ανθρωπίνου σώματος, υποθέτω πως… παράγεται από την ανικανότητα εκσυγχρονισμού τής στοιχειώδους πνευματικής επεξεργασίας. Δεν είναι δυνατό να γνωρίζει κανείς τα πάντα. Αυτό θα ήταν το αποκορύφωμα τής καλλιέργειας και της γνώσης! Δεν είναι αναγκαίο ένας άνθρωπος να κατέχει το βραβείο… Γνώσης. Έχουμε ανάγκη τον φυσιολογικό άνθρωπο που μας έρχεται από τα βουνά, τις θάλασσες, τους κάμπους, τις γειτονιές. Με «μεσαίου επιπέδου» εγκυκλοπαιδική μόρφωση και γνώση, καθώς και γήινη συμπεριφορά. Να μπορούν να λαμβάνουν οι κεραίες του το κοινό ζητούμενο, το τελικό άθροισμα των ζυμώσεων παλαιότερων και πιο σύγχρονων κοινών προβληματισμών. Οι βαθιές γνώσεις φιλοσοφίας και οι ικανότητες επιστημονικών ή παγκόσμιων πολιτικών αναλύσεων, ανήκουν εκ των πραγμάτων στον «ειδικό κόσμο». Δεν γίνεται να γίνει «λαϊκό κτήμα».

Ο βλαξ, στη σημερινή εποχή, ο οποίος διαθέτει τηλεόραση, ηλεκτρονικές-διαδικτυακές δυνατότητες, ευρύτατη πληροφόρηση και πολλές, άπειρες εικόνες, μπορεί, μέσα από μια τόσο καθημερινή «τηλεοπτική μάθηση», να βάλει στη νόησή του (όποιου επιπέδου) πολλά στοιχεία και να τα επεξεργαστεί. Βέβαια να σημειωθεί πως η ευρεία κοινωνική συνομοταξία τού βλάκα, του ανόητου, του ηλίθιου, είναι πολύ καλός αγωγός τής τηλεοπτικής επιρροής, εξάρτησης και… αποβλάκωσης. Ο παλαιότερος βλαξ όμως, πριν την εποχή τών προαναφερόμενων πλεονεκτημάτων, ήταν πιο εύκολο να γίνει… περισσότερο βλαξ! Όσο και να καταντάει αστείο το θέμα, δεν είναι. Είναι σοβαρό και δημιουργεί τεράστια αντιφατικότητα σε έναν κόσμο που διακρίνεται για τις μεγάλες επιστημονικές του κατακτήσεις, και συγχρόνως σκιάζεται από μεγαλύτερο φάσμα βλακείας και ανοησίας. Για σκεφτείτε το…

Ο κόσμος, εκτός από τα μεγάλα συμφέροντα στα υψηλά κλιμάκια τής πολιτικής, διαθέτει και μεγάλο ποσοστό βλακείας στα υψηλά κλιμάκια τής γραφειοκρατίας. Αυτό, μπορεί να φτάσει και σε καίρια σημεία αποφάσεων που-ως φαίνεται-μπορούν να καταλήξουν σε πολύ επικίνδυνα επίπεδα. Ο πόλεμος και η εισβολή στο Ιράκ, καθώς και το μακελειό που ακολούθησε και εξακολουθεί να γίνεται, με εκατέρωθεν καταστροφές και αλληλοσκοτωμούς, ξεκίνησε από έναν σεσημασμένο βλάκα, πρώην πρόεδρο τής Αμερικής, με το όνομα: Τζωρτζ Μπους (ο νεότερος)…
Επειδή όμως δεν μπορώ να παριστάνω τον αναλυτή σε βάθος τής βλακείας, σκέφτηκα να ενσωματώσω στο κείμενό μου έναν κατάλογο με 351 συνώνυμα τού βλάκα! Απόδειξη πως το θέμα απασχολεί πάρα πολύ, σε σημείο να συγκεντρωθούν, ανά τους αιώνες, εκατοντάδες… «φιλικές» προς τον βλάκα λέξεις… Ψάξτε όμως και στον ιστότοπο: http://www.lexigram.gr/lex/enni/%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CE%BE#Hist1  Θα βρείτε και άλλα ενδιαφέροντα παράγωγα.
Αξίζει να πούμε πως την συγκομιδή αυτών των 351 συνωνύμων, την έκανε ο Μουσικομαθηματικός κος Νίκος Ανδρουλακάκης…

Νότης Μαυρουδής

351 συνώνυμα-παράγωγα του βλάκα.

Από τον Νίκο Ανδρουλακάκη,  (Μουσικομαθηματικός)

 

 

 

Αασίφρων,
αεσίφρων,
αβαθής,
αβδηρίτης,
αβέλτερος,
αβελτεροκόκκυξ,
άβουλος,
αγαθιάρης,
αγαθοβιόλης,
αγαθός,
βοσκηματώδης,
βουβάλι,
βουγάιος,
βουδουνάριος,
βούρλο,
βραδύνους,
βραδύς,
βραδυγνώμων,
βρέταςγίδι (το),
κρετίνος,
κριομύξης,
κρονοληρος,
κύμβαλο,
κωθώνι,
κωφός,λακαμάς,
λεβεντομ@λ@κ@ς
λειψός,
λεμφώδης,
πανίβλακας,
παπάρας,
παπαρδέλης,
παράκοπος,
παράορος,
πάραρος,
παρήορος,
πάρηρος,
πάφιλας,
παχύνοος,
αγρεύσιμος,
αδιανόητος,
ακαύκαλος,
ακέφαλος,
άκριτος,
άλαλος,
αλαφροκούκουλος
αλαφρόμυαλος,
αλαφρονούσης,
αλόγιστος,
γκα-γκα,
γκασμάς,
γρόθος,δυσμαθής,
δύσνους,

έκφρων,
ελαφρόμυαλος,
ελαφρόνους,
ελαφρύς,
έμβαρος,

λευκηπατίας,
λάρος,
λήρος,
ληρώδης,
λιγόμυαλος,μ@λ@κ@ς,
@αλ@κιστήρι,
μ@λ@κίων,
μαλακομ@λ@@ας
μαλακοπίτουρας,
Πετεινοκαύκας,
πετεινόμυαλος,
πίτουρο,
προβατώδης,
προβατόνους,
προκομμένος,
πυροβολημένος,ραπάνας,
ρηχός,
ρηχόμυαλος,
άλογος,
αμβλύνους,
αμβλύς,
αμνοκών,
άμυαλος,
ανάβαθος,
αναίσθητος,
ανάσβολος,
ανεγκέφαλος,
ανέμυαλος,
ενεός,
ενεόφρων,
επιπόλαιος,
ερίφης,
ευήθης,
εύπιστος,ζαβός,
ζεβζέκης,
ζουλάπι,
ζωντανό,
μαλακοπρόξενος,
μαλακοτρίφτης,
μάλαξ,
μαλαπέρδας,
μαλαστούπας,
μαλέας,
μαλθακός,
μανικός,
μάπας,
μαργίτης,
σαλός,
σερσέμης,
σίαλος,
σκαιός,
σκαρπέλο,
σκεπάρνι,
σκερβελές,
σκιμβόλος,
στειλιάρι,
στενόμυαλος,
άνετος,
ανοήμων,
ανόητος,
άνους,
ανώριμος,
απερίσκεπτος,
αποβλακωμένος,
αποκοιμισμένος,
αποχαυνωμένος,
αποχασκιασμένος,
ζωντόβολο,
ζώο,ηδύς,
ηλέματος,
ηλεόφρων,
ηλίθιος,

θεοβλαβής,
θεομανής,
θεόργητος,
θεοσκοτωμένος,

μάταιος,
ματαιόφρων,
μικρόμυαλος,
μικρόνους,
μινάρας,
μισοκούντελος,
μοσχάρι,
μπαγλαμάς,
μπάζο,
μπέκος,
στόκος,
στομωμένος,
στυφεδανός,
συκομάμας,ταρίχιον,
τάριχος,
τετράποδο,
τετυφωμένος,
τζαζ,
τιριτόμπας,
απτάλης,
αργός,
αργόστροφος,
αρχιβλάκας,
αρχιμαλάκας
άσκεπτος,
άσκεφτος,
άσοφος,
αστόχαστος,
ασυλλόγιστος,
ιδιώτης,

καθυστερημένος,
κακόφρων,
κάλος,
καπλαμάς,
κασέτης,
κενός,
κεφάλας,
κλούβιος,
κλουβιοκέφαλος,

μπουζούκι,
μπουζουκοκέφαλος,
μπουμπουνοκέφαλος,
μπούμστος,
μπουνταλάς,
μπούφος,
μυαλοφυγόδικος,
μωρός,
μωροθά
μαχτος,
τούβλο,
τούμπανο,
τρίχας,
τρόμπας,
τυφλόνους,
τυφώδης,υδροκέφαλος,
ύπνος,

φελλός,
φλογέρα,

ανεμοκαύκαλος,
ασύνετος,
ασυνήμων,
ασύννους,
άφρων,
αφυής,
αχμάκης,
αχυρένιος,βαθρακόμυαλος,
βαλάκας,
κοάλεμος,
κόθορνος,
κοιμήσας,
κοιμισμένος,
κόκκυξ,
κοκοβιός,
κοκορόμυαλος,
κολλημένος,
κολοκύθας,
κοντόθωρος,
μωρόπιστος,
μωρόχαυλος,νενός,
νερόβραστος,
νήπιος,
νηπύτιος,
νταούλι,
ντενεκές,
ντεσμένος,
ντουβάρι,
φλούφλης,
φυρόμυαλος,χάβαρο,
χαζός,
χαζοβιόλης,
χαζούλιακας,
χαζοχαρούμενος,
χαηλωμένος,
χαϊβάνι,
χαλές,
βαλβίδας,
βαρεμένος,
βαρυκέφαλος,
βερέσχεθος,
βερσέμης,
βλάκας,
βλακέντιος,
βλακίστατος,
βλακόμετρο,
βλακόμουτρο,
κοντόμυαλος,
κόπανος,
κούκος,
κουκουβάς,
κουμπούρας,
κουνενές,
κουρουνόμυαλος
κουτάβι,
κουτεντές,
κούτιος,
ντούλντας,
νωθής,
νωθρός,
νωθροκάρδιος,
νωθρώδης,
νωχελής,ξεκαυκαλισμένος,
ξέμυαλος,
ξεπαρμένος,
ξυλόσοφος,
χαλβάς,
χαμένος,
χάννος,
χάπατο,
χαύνος,
χάχας,
χασκωτός,
χλιάρας,
χοντροκέφαλος,
χοντρομ@λ@κ@ς
βλαμμένος,
βλεννός,
βλήμα,
βληχρός,
βλίτο,
βλιτομάμμας,
βλιτώδης,
βλίτων,
βλογημένος,
βόδι,
κούτλας,
κουτορνίθι,
κουτός,
κουτούλιακας,
κουτσοκέφαλος,
κουφιοκέφαλος,
κούτσουρο,
κουφιοκέφάλος,
κραπαταλός,
κρεμάστρα,
ξωπαρμένος,

ολιγόφρων,
ολολυγών,
ολοχάσκωτος,
ορνιθόμυαλος,
όρνιο,
ούζο,
ούφο,

παλκάνας,
παλτό,

χοντρόμυαλος,

ψαροκέφαλος,
ψαρόμυαλος,
ψήσσα(η)
ψήττα,
ψωλοκοπάνας

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 339 (18/7/2017) Εξομολογητικά…

Το καλοκαίρι δεν είναι η πιο κατάλληλη περίοδος για γραψίματα και καταθέσεις σκέψεων… Όχι γιατί δεν υπάρχουν ειδήσεις ή θέματα, κάθε άλλο! Εξάλλου, αυτή η χώρα, ποτέ δεν στέρησε από τους ανθρώπους της την ακατάπαυστη πανσπερμία μικρών ή μεγάλων γεγονότων, ειδικά για όλους όσοι ασχολούνται με την επικαιρότητα. Πολλές φορές νιώθω σαν να είμαι υποχρεωμένος να μεταφέρω ειδήσεις και τούτο γίνεται λόγω κεκτημένης ταχύτητας, επειδή η πάγια καθημερινή συνήθεια δημιουργεί την αίσθηση πως είμαι «μέσα στο παιχνίδι» των γεγονότων που με επηρεάζουν και πολλές φορές με κινητοποιούν.
Ως παλαιός αριστερός νιώθω πως είμαι κάτι παρά πάνω από απλός πολίτης. Νιώθω πως είμαι (θαρρείς) δεσμευμένος να σκέφτομαι το κάθε τι που συμβαίνει και να σχολιάζω, πολλές φορές και πέρα από εκείνα τα οποία κατανοώ εις βάθος και πρέπει να διεισδύω σε αυτά, ώστε να σχηματίζω όσο γίνεται περισσότερο αντικειμενική γνώμη… Κι όμως, το πράττω με έναν, σχεδόν νεανικό, ενθουσιασμό, ο οποίος πολλές φορές καταλαμβάνει εμάς της γενιάς τού ’60… Ύστερα, μετά το πέρας τού κάθε γεγονότος, όταν η απόσταση χρόνου επιτρέπει πιο ψύχραιμη σκέψη, ξαναβλέπω το Σχολιάκι μου και συνεχίζεται μέσα μου η σκέψη και η αυτοκριτική.
Θα γνωρίζετε πως άλλο είναι το πριν και άλλο το μετά, όσοι λοιπόν δημοσιεύουμε κάτι (συνθέτες, στιχουργοί, μουσικοί, συγγραφείς, ποιητές, αρθρογράφοι, ζωγράφοι, γλύπτες κλπ), γνωρίζουμε πως το πόνημά μας μένει στο διηνεκές τού χρόνου, εκτεθειμένο στις εναλλαγές και την φθορά των αναπότρεπτων γεγονότων. Ό,τι καταγράφεται τη στιγμή τής δημιουργίας δεν επιδέχεται καμίας αλλαγής. Μας ακολουθεί σε όλη μας την πορεία. Όποια μικρολαθάκια, αμηχανίες, ακόμα και αρρυθμίες, θα συνοδεύουν το δημιούργημα εφ’ όρου ζωής. Ακόμα και ο ίδιος ο Χατζιδάκις, θεωρούσε αναγκαίο να «διαβάζει» (να διασκευάζει, να «πειράζει») εκ νέου τα παλαιότερα έργα του, επειδή θεωρούσε πως ήταν «αναγκαίες» οι αλλαγές στις παλαιότερές του ηχογραφήσεις.

Το κειμενάκι αυτό θεωρώ πως είναι κάτι σαν… απολογία, αφού αποφάσισα να μην έχω «θέμα» αυτή τη φορά, μέσα στη ραστώνη τού καλοκαιριού, όταν οι ψηλές θερμοκρασίες αποδυναμώνουν κάπως το συνεχές ενδιαφέρον μου να καταπιάνομαι με τα διάφορα θέματα. Σκέφτομαι πως είμαι ένας κατά βάση και κατά προέκταση μουσικός. Η κλασική κιθάρα, όσο να ‘ναι, δόμησε τη σκέψη και την όποια ευαισθησία μου. Παράλληλα, η ενασχόλησή μου με το ελληνικό τραγούδι και τους αισθητικούς προβληματισμούς του, η ραδιοφωνική μου εμπειρία (35 χρόνια ραδιόφωνο) μού δίδαξε την οικονομία τού προφορικού λόγου, οι επιφυλλίδες σε εφημερίδες και περιοδικά με οδήγησαν στην περιεκτικότητα του γραπτού λόγου, αλλά, υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά», οι δημοσιεύσεις (οι γραπτές ή ηχογραφημένες) από πολύ νεαρή ηλικία, με έβαλαν στο κάδρο των εκτεθειμένων. Ξεκίνησα να ηχογραφώ τραγούδια μου από το μακρινό 1964! Τι είναι αυτό; Η α π ό λ υ τ η έκθεση. Είναι κατάθεση ολοκληρωμένης σκέψης και της αισθητικής που τη συνοδεύει. Οι ηχογραφήσεις αυτές εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα. 53 χρόνια μετά! Και αυτό θα με ακολουθεί στην υπόλοιπη ζωή μου! Τα δημοσιευμένα κείμενά μου, τα βιβλία μου, οι δίσκοι μου. Ό,τι γράφει δεν ξεγράφει… Μένει και μάς χαρακτηρίζει…
Το προσωπικό μου παράδειγμα είναι ενδεικτικό για να διατυπώσω πως το «Verba volant, scripta manent», το οποίο στην ελληνική γλώσσα σημαίνει «τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν», θα ακολουθεί όλους μας…

Και, για να επιστρέψω στην αρχή τού κειμένου μου, να πω πως το καλοκαίρι, ομολογώ πως ατονούν μέσα μου τα μεγάλα θέματα, τα οποία, ούτως ή άλλως, τα μαθαίνουμε από την ειδησεογραφία, ενώ η ζωή συνεχίζεται παράλληλα με τους βαθμούς Κελσίου, που καθηλώνουν τους πολίτες…
Όχι πως θα σταματήσω τη γραφή, αλλά αναγνώστες και αναγνώστριές μου, σήμερα, μην έχοντας θέμα συγκεκριμένο, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ως τίτλο τη λέξη «Εξομολογητικά» στο σημερινό κείμενο. Μου πάει ειλικρινά!
Κάποιοι μου γράφουν πως χώνω τη μύτη μου παντού! Θα το προσέξω. Παρ’ όλο που αυτή η προσοχή ίσως μου κοστίσει σε αυθορμητισμό και πάθος, έννοιες που μου αρέσει να τροφοδοτούν και να ενυπάρχουν σε μια γραφή, η οποία δεν εποπτεύεται από κανέναν διευθυντή, εκδότη, ή οργανωμένο συμφέρον…
Οι ηλεκτρονικές μου σελίδες είναι ο προσωπικός μου χώρος και τον χαίρομαι. Τον υπερασπίζομαι, έστω απειλούμενος από ανυποψίαστες υπερβολές. Κρατώ όμως την απόλυτη ανάγκη της επικοινωνίας …

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment