Σχολιάκι 369 (13/12/2017) Φωτάκια…

Ανέκαθεν προτιμούσα τα μικρά φωτάκια, σε αντίθεση με τους προβολείς που με έκαναν να… κρύβομαι. Δεν ξέρω, μια συστολή, μια αμηχανία, σαν να ήμουν… υπόλογος σε κάτι άγνωστο και αόρατο. Τα μικρά φώτα, τα φωτάκια, ήταν για μένα πιο απελευθερωτικά και θαρρείς μου έδιναν θάρρος και έδαφος για να βρίσκω πιο εύκολα τον εαυτό μου.
Από την νεότητά μου εξάλλου, έμαθα-μέσω κλασικής κιθάρας-να μελετάω σε ισχνό φωτεινό περιβάλλον (ένα πορτατίφ, ένα κεράκι, το φως τού αναλογίου μελέτης). Και οι μπουάτ. Κι εκεί, το λίγο φως ήταν ο κανόνας, το κατάλληλο περιβάλλον, για να μπει σε λειτουργία η ατμόσφαιρα που καθόριζε τις μουσικές και τα τραγούδια, τα οποία συνοδευόντουσαν από μια κιθάρα, από ένα πιάνο. Όλα έχουν την ατμόσφαιρά τους και χωρίς αυτήν δεν έχουν προσδιορισμό, τους λείπει αυτό που λένε: σήμα κατατεθέν!
Έτσι, έμαθα, ζυμώθηκα, στο ημίφως και τις αντιθέσεις που, εξάλλου, είναι και στοιχεία τής Ποίησης και της Μουσικής. Μην ξεχνάμε πως οι μπουάτ στην Πλάκα, ήταν ο πιο φιλόξενος χώρος συνάθροισης των ανθρώπων στις δεκαετίες ’60 και ’70 με τα κεράκια να στολίζουν τον χώρο και την αγωγής της ψυχής. Όταν άρχισαν την πτώση τους ως στέκια τραγουδιού και άρχισαν να αλλάζουν οι ιδιοκτήτες, τα προγράμματα και οι καλλιτέχνες, άρχισαν και να φωτίζονται με ισχυρούς προβολείς! Ήταν η απόδειξη πως μεταλλάχτηκαν ως «κοσμικά κέντρα», αλλάζοντας ριζικά και την υπόστασή τους…

Προλόγισα όλα αυτά για να πω πως, τα φωτάκια και ο στολισμός των ημερών των Χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς, μου ταιριάζουν και με σπρώχνουν και πάλι πίσω στα νεανικά μου βήματα, προκαλώντας τις μνήμες και τις σκέψεις που γεννώνται από την πόλη, έτσι φωτισμένη αμυδρά και με το παιχνίδισμα της νύχτας με την απαλή λάμψη των φωτισμένων κτιρίων… Κι ας ξέρω μέσα μου πως, όλο αυτό το «ωραίον» θέαμα, είναι μια επικάλυψη, για να περιοριστεί η συλλογική κατάθλιψη που έχει απλωθεί σχεδόν σε κάθε ψυχή…

Έχουμε συνάψει μεταξύ μας μια άτυπη-σιωπηλή συμφωνία να… ξεχαστούμε για μερικές μέρες και να αφεθούμε στο χαμηλόφωτο τοπίο των δένδρων, των δρόμων, των κτιρίων, των καταστημάτων, των μπαλκονιών, για να… αποτοξινωθούμε από το σύνηθες τοπίο τής πόλης, που είναι ο θόρυβος, τα πολλά φώτα, οι φωταγωγήσεις και τα υπερθετικά των αντικειμένων που φωταγωγούνται και έχουν ως μόνιμο προορισμό την προβολή και επιβολή τους.
Υποστηρίζω-επαναλαμβάνω-το αντίθετο της επιβολής των φώτων. Την αμυδρή και διακριτική ύπαρξή τους, για να λειτουργήσει ένα όμορφο τοπίο πόλης. Κατά βάθος πιστεύω πως είναι θέμα αισθητικής, για να μην το προχωρήσω πιο βαθιά και να πω πως είναι και θέμα ι δ ε ο λ ο γ ι κ ό, το οποίο έχει συνάφεια με την επίγνωση πως οι Τέχνες, γενικώς, γεννώνται από το… σκοτάδι, τις αντιθέσεις και τα θολά τοπία τής ζωής. Τι άλλο είναι η δ η μ ι ο υ ρ γ ί α, από την… ανακάλυψη εκ μέρους τού δημιουργού μιας… φωτεινής χαραμάδας, μιας φλόγας, μιας σπίθας, που θα φωτίσει το υπάρχον σκότος; Ας το προεκτείνουμε για λίγο, ώστε να εισχωρήσουμε βαθιά στο θέμα…
Ανέκαθεν ο δημιουργός αγαπούσε το ημίφως, όχι γιατί δεν υπήρχε ηλεκτρισμός, αλλά επειδή ήταν, είναι και θα είναι, χρήσιμο εργαλείο τής δουλειάς, της ηρεμίας, της αυτοσυγκέντρωσης, της ψυχής και της σκέψης. Μια μορφή… διαλογισμού, που απελευθερώνει τις αισθήσεις και τις  μετατρέπει σε έμπνευση, λύτρωση και δημιουργία.
Θα ήταν αστείο να υποστηρίξω πως γνωρίζω το περιβάλλον, στο οποίο λειτουργεί ο κάθε δημιουργός. Δεν είναι δυνατό να είμαι ενημερωμένος σε τόσο ιδιωτικά μυστικά προσωπικών δεδομένων. Πολλά όμως έχω διαβάσει σε βιογραφίες και έχω ακούσει σε ντοκουμέντα, τόσα, ώστε να έχω δημιουργήσει μέσα μου την εντύπωση για το αναγκαίο ημίφως του δημιουργού.

Ο στολισμός των δένδρων, δρόμων, κτηρίων, λεωφόρων, πλατειών κ.λ.π. κάνουν την πόλη ιδιαίτερη. Η φωτισμένη πόλη τη νύχτα, συμφιλιώνει κατά κάποιον τρόπο τους κατοίκους. Το νυχτερινό …φως τής προσφέρει περισσότερες αποχρώσεις, παιχνίδια με τις σκιές και ανταύγειες. Την μετασχηματίζουν σε εικαστικό στοιχείο, περίπου σαν πίνακα ζωγραφικής και σαν υπαρκτό αντικείμενο έμπνευσης. Τα φωτάκια και τα κεριά είναι σπουδαία εργαλεία «αγώνα», για να αμυνθούμε στην κατακτητική μανία τής τεχνολογίας, η οποία διαθέτει πλέον μεγάλες δυνατότητες επιβολής και… ολοκληρωτισμού τού φωτός!
Μην ξαφνιάζεστε φίλοι και φίλες για τις, πολιτικής χροιάς, χρήσεις των λέξεων που χρησιμοποιώ. Οι συνειρμοί μου δεν είναι τυχαίοι, ούτε έχω πρόθεση να σας προβοκάρω. Απλώς, τις λεκτικές έννοιες χειρίζομαι ώστε να βάλω στο τραπέζι τού προβληματισμού μου την «άποψη» πως, ακόμα και το φως, ανάλογα με το πώς θα το χειριστεί κανείς, δεν είναι παρά μια απόχρωση αλληγορικής και ιδεολογικής επιλογής…

Καλές γιορτές φίλες και φίλοι μου.

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 368 (10/12/2017) Ένας κόσμος του ονείρου!

Τις προάλλες πήγα ξανά θέατρο, για να παρακολουθήσω μια ενδιαφέρουσα θεατρική παράσταση που παιζόταν όμως σε έναν άγνωστο χώρο, σε τόπο που έπρεπε να ψάξεις για να τον ανακαλύψεις, ανάμεσα σε παλαιά εγκαταλειμμένα κτήρια, παλαιά εργοστάσια, στις ερημικές, τα βράδια, περιοχές τού Βοτανικού, μακριά από το κέντρο τής πόλης…
Τέτοιες θεατρικές σκηνές, δημιουργήθηκαν και αναπτύχτηκαν μέσα σε λίγα χρόνια, όταν τα γνωστά μεγάλα θέατρα δεν αρκούσαν για να καλυφθούν οι ανάγκες τού εγχώριου θεατρικού δυναμικού. Θεατρικές Σχολές, Εργαστήρια, Σεμινάρια γύρω από την υποκριτική Τέχνη, συνέβαλαν στην ανάπτυξη ενός κόσμου, ο οποίος έχει «ταχθεί» να υπηρετήσει έναν χώρο από τον οποίο η επιβίωση δεν εξασφαλίζεται… Ωστόσο, οι νέοι απόφοιτοι από τις Σχολές Θεάτρου, προστίθενται σε ένα μεγάλο μίγμα εκκολαπτόμενων ηθοποιών, οι οποίοι θα πρέπει να περάσουν από δοκιμασίες και… ξεκαθάρισμα, ώστε να προχωρήσουν οι ταλαντούχοι και να ξεχωρίσουν εκείνοι που βρίσκονται μέσα στο κλίμα τής εποχής και έχουν καλή επαφή με το βαθύτερο νόημα του θεατρικού γίγνεσθαι.

Οι θεατρικοί χώροι, τουλάχιστον στην Αθήνα, είναι… αμέτρητοι! Κυκλοφορεί ότι ανεβαίνουν γύρω στις 1500 θεατρικές παραστάσεις το χρόνο !!! Αριθμός που μαρτυρεί τη μεγάλη ζήτηση, αλλά και την ανάγκη έκφρασης των νέων ομάδων-θιάσων. Βέβαια, από αυτές τις παραστάσεις θα μείνουν όσες είναι πραγματικά οι πιο ενδιαφέρουσες. Δεν το βάζει η σκέψη μας πως οποιοσδήποτε χώρος, μετατρέπεται εν δυνάμει σε… θεατρική σκηνή. Ένα γκαράζ, μια αποθήκη, μια βιοτεχνία, ένα ανήλιαγο υπόγειο, ένα κελάρι, μια ταράτσα, μερικές φορές ένα διαμέρισμα !!! Οτιδήποτε μπορεί να φιλοξενήσει έστω 30, 40, 50 άτομα, να στηθεί μια σκηνή, ένα απλό-λιτό σκηνικό, θα μπει στη διαδικασία να μεταμορφωθεί σε θέατρο, σε θέαμα, σε θεατρική διάθεση.
Θα επιθυμούσα, σ’ αυτό το σημείο, να «παίξουμε» λίγο και τη λέξη «θέατρο», να την αντικαταστήσουμε με μια άλλη λέξη που έχει πολλές ομοιότητες, κοινά  στοιχεία και σχεδόν παρόμοιες αιτίες εκκίνησης, προέλευσης, πηγές έμπνευσης… Αυτά τα στοιχεία τα συναντάμε και στη Μουσική.
Αναφερόμενος στο θέατρο, σκέφτομαι παράλληλα τη Μουσική ως Τέχνη. Αλλά, και οι σπουδαστές τού θεάτρου, μαζί με τους σπουδαστές τής Μουσικής, είναι-κατά τη γνώμη μου-ένας παράλληλος κόσμος με πολλές ομοιότητες. Άδικα οι σπουδές σε μια θεατρική Σχολή διαρκούν τρία χρόνια, ενώ της Μουσικής, δέκα τουλάχιστον…

Τώρα πια, όλες αυτές οι θεατρικές ομάδες, οι θίασοι, τα «μπουλούκια» όπως τα λέγανε παλαιότερα, ανεβάζουν και παρουσιάζουν έργα απαιτητικά, κλασικών και σύγχρονων θεατρικών συγγραφέων. Δεν διστάζουν να ανεβάζουν πρωτοποριακές, πειραματικές και ανατρεπτικές παραστάσεις, διακινδυνεύοντας να μην μπορέσουν να «αγγίξουν» το κοινό, με αποτέλεσμα να μην «κόβονται» εισιτήρια, τα οποία θα «επέτρεπαν» να συγκεντρωθεί ένα μικρό ποσόν προς επιβίωση…
Γνωρίζω αρκετό τέτοιον κόσμο και τον θαυμάζω! Νέα παιδιά, τα οποία προέρχονται κυρίως από τη μεσαία και εργατική τάξη. Βιώνουν την περιπέτεια, την οποία έχουν επιλέξει με απόλυτη συνείδηση των δυσκολιών. Βασική τους έγνοια, το θεατρικό μεράκι και αυτό νοιάζονται να ικανοποιήσουν πρωτίστως.
Τα ίδια και στον μουσικό χώρο. Από παλιά γνωρίζω παιδιά επίμονα, «ξεροκέφαλα», τα οποία δεν σκεφτόντουσαν το κέρδος και το χρήμα, αλλά τις κιθάρες, τα πιάνα, τα έγχορδα, τα πνευστά, τα μπουζούκια και τα κλαρίνα. Δεν νοιαζόντουσαν για το πού θα τους οδηγήσει αυτή η αποστολή τής αφοσίωσης και της σκληρής μελέτης. Πειραματόζωα και αυτοί της εποχής τους, στοχεύανε κατ’ εξοχήν στην αισθητική και ηχητική απόλαυση… Πολλοί από τη γενιά μου, ταλαντούχοι και πείσμονες… Δον Κιχώτες, κατέληξαν να παίζουν σε ακατάλληλα μαγαζιά για να επιβιώσουν, φτάνοντας στο σημείο να γίνουν «θύματα» του ονείρου τους.
Είχα την ευκαιρία να γνωρίζω πολλούς απ’ αυτούς, από την εποχή των μπουάτ τής περιοχής τής Πλάκας, της δεκαετίας του 1960, σε μια εποχή που γεννούσε όνειρα για μια «καλύτερη ζωή»…

Σήμερα, αυτός ο κόσμος του ονείρου, δεν εξαφανίστηκε. Δεν χάθηκε. Ανανεώθηκε! Εξακολουθεί να υπάρχει με δυναμική. Έχει πείσμα, επιμονή, αντοχές, τσαγανό, πιστέψτε με. Τον συναντάς σε μικρές ομάδες θεάτρου, σε μικρά ορχηστρικά σχήματα, σε κομπανίες, σε ροκ γκρουπάκια, μέσα στις αμέτρητες νυχτερινές σκηνές τής πρωτεύουσας. Τον συναντάς σε ομάδες χορού.
Οργασμός! Η αδυναμία και η οικονομική παράλυση τού υπουργείου Πολιτισμού, η απανταχού απουσία του, οι υποστηρικτικές του πρωτοβουλίες, οι «ως όφειλε» κινήσεις του, ανύπαρκτες, δεν έχουν πτοήσει όλον αυτόν τον ονειροπόλο κόσμο. Τον δυσκολεύει, τον εμποδίζει, τον αποθαρρύνει στιγμιαία, τον περιορίζει ενδεχομένως. Δεν τον εξαφανίζει. Αντιθέτως, τον πεισμώνει και τον προσγειώνει στο να σκέφτεται πως το όνειρο θα πρέπει ο ίδιος να το παλέψει, μόνος του, με νύχια και με δόντια.
Ο σημερινός κόσμος τού θεάτρου δεν μπορεί και δεν νομιμοποιείται να γράψει την ιστοριογραφία του δίχως να συμπεριλάβει τις τόσες δράσεις αυτού του… περιθωριακού υπαρκτού κόσμου των μικρών και πολλών εν δράση θεάτρων.
Η θεατρική συνείδηση δεν δημιουργείται πλέον μόνο από τους παλαιούς και καταξιωμένους ηθοποιούς, οι περισσότεροι των οποίων είχαν και τη δυνατότητα της κινηματογραφικής και τηλεοπτικής παρουσίας στα παλαιότερα χρόνια. Η δημιουργία θεατρικής συνείδησης αποκτάται με το να συμπεριλαμβάνονται στην δράση και οι νεότερες γενιές των ηθοποιών, οι οποίοι συμμετέχουν ακούραστα στη συνέχιση της θεατρικής παράδοσης στη χώρα μας.
Την ίδια σκέψη έχω και για τη Μουσική, παρ’ όλο που έχασε, στην διάρκεια της κρίσης, ένα μεγάλο πλεονέκτημα, το οποίο την καθιστούσε προνομιακή Τέχνη, και αυτό ήταν η δ ι σ κ ο γ ρ α φ ί α, η οποία εξασφάλιζε και εξουσίαζε κατά πολύ την ύπαρξή της, αλλά αυτό είναι ένα ξεχωριστό θέμα…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 367 (6/12/2017) Και η Marfin ;

«Χαμός στο κέντρο της Αθήνας» λένε αυτή τη στιγμή τα ραδιόφωνα, αναφερόμενα στην καθιερωμένη πια ημερομηνία για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Σύνηθες πια να κυκλοφορούν στο κέντρο ομάδες κουκουλοφόρων που σπάνε και καταστρέφουν ό,τι βρίσκουν μπροστά τους. Έτσι, η καταστροφή είναι πλέον και το… ζητούμενο, είναι το… απαραίτητο στοιχείο «μνήμης» στον όντως άδικα χαμένο δεκαπεντάχρονο. Η σύγκρουση με την αστυνομία είναι διακαής πόθος για τον κόσμο της σύγκρουσης και της ανατροπής.
Όλοι οι υπόλοιποι, πάλι ελπίζουμε να περάσει κι αυτή η μέρα, όπως και η αυριανή με την επίσκεψη Ερντογάν.
Αλλά, βρε αδερφέ, ένα δεν καταλαβαίνω: Χρόνια τώρα, διέβλεπα πως μνημονεύουμε επιλεκτικά τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου η οποία συνδέεται α π α ρ α ι τ ή τ ω ς
με ισχυρές γεύσεις από τρομοκρατία. Ποιος το αποφάσισε αυτό; πώς σχηματίστηκε αυτό το ετήσιο ταραχώδες μνημόσυνο; Αμελήσαμε (ή αδιαφορήσαμε, ή ξεχάσαμε, ή επιλέξαμε, ή αποσιωπήσαμε κλπ) το μακελειό, τον εμπρησμό της τράπεζας Marfin με τέσσερα θύματα από την πιο απερίσκεπτη δολοφονική πράξη εναντίον αθώων πολιτών… Πώς και έτσι εγκαταλείφθηκε η σκέψη να… ξεχαστεί αυτή η τετραπλή δολοφονία και προτιμήθηκε ο άτυχος δολοφονηθείς δεκαπεντάχρονος;
Στις 5/5/2010, το κέντρο της πόλης στιγματίστηκε από την ακραία φασιστική ενέργεια μιας ανεξέλεγκτης διαδήλωσης. Δεν βρέθηκε ποτέ υπεύθυνος γιαυτή τη δολοφονία. Ωστόσο, η αδιαφορία όλων των πολιτικών δυνάμεων σε αυτή την μακάβρια πράξη στο να μην εστιαστεί το βλέμμα μας, είναι σκοτεινή, ακατανόητη και σκάνδαλο μεγάλου βεληνεκούς…
Τι να κάνουμε; Θα ακολουθήσουμε τις επετείους και τα μνημόσυνα εκείνων που… αποφασίζουν να τα θεσμοθετήσουν…
Ντροπή!

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 366 (2/12/2017) Φάρσα η ιστορία;

Η ιστορία, όταν επαναλαμβάνεται, μοιάζει με φάρσα, λένε. Το γνωμικό αυτό μπορεί και να ισχύει, αλλά συμβαίνει μερικές φορές ο κανόνας να ανατρέπεται και αντί για φάρσα να βρισκόμαστε μπροστά σε επανάληψη τής τραγωδίας!  Πόλεμοι, διαπλοκές, πολιτικά παιχνίδια, συνομωσίες, πραξικοπήματα μικρά ή μεγάλα, ύποπτες οικονομικές διαδρομές και ατασθαλίες, σκάνδαλα, καταχρήσεις χρήματος και εξουσίας, μια σειρά από γεγονότα που δεν είναι πρωτοφανή, αλλά συνήθη φαινόμενα σε χώρες, με μεγάλο ποσοστό ροπής προς τη διαπλοκή, όπως η δική μας.
Για παράδειγμα, τα γεγονότα και η τραγική κατάληξη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη τού ‘73, που τιμήσαμε πρόσφατα, δεν ήταν «πρωτοφανές» γεγονός, αλλά γεγονός σε επανάληψη!
Ομολογώ πως, αν δεν έπεφτε η προσοχή μου στο δημοσίευμα των ΝΕΩΝ της 17/11/2017, ενός άρθρου της Κατερίνας Ρόββα, με τίτλο: «Το άγνωστο Πολυτεχνείο τού 1944», δεν θα γνώριζα πως το φασισταριό των Συνταγματαρχών πραξικοπηματιών του 1967, επανέλαβε, πάλι με τραγικό τρόπο το… άλλο Πολυτεχνείο, εκείνο το άγνωστο του 1944, που ακολούθησε  την επιβλητική και βαμμένη με αίμα συγκέντρωση του ΕΑΜ στην πλατεία Συντάγματος στις 3 Δεκεμβρίου, όπου, αντί να γιορταστεί η Απελευθέρωση, γέμισε με 30 νεκρούς και τουλάχιστον 100 τραυματίες το κέντρο τής Αθήνας…
Να συνεχίσω όμως την περιγραφή των γεγονότων που αναφέρει η εφημερίδα: Η άμεση αντίδραση στο μακελειό τής πλατείας Συντάγματος, από το τμήμα τού ΕΛΑΣ Σπουδαστών, με επί κεφαλής τον Γρηγόρη Φαράκο, ήταν να καταλάβει δυο μέρες μετά, τήν 5η Δεκεμβρίου, το Πολυτεχνείο. Πρόθεσή τους να επιτεθούν στη Γενική Ασφάλεια, που είχε τμήμα στην Πατησίων. Δεν πρόλαβαν όμως. Εγγλέζοι στρατιώτες κομάντο, το απόγευμα της ίδιας μέρας, εισβάλουν στο κτίριο του Πολυτεχνείου και αρχίζουν να σκοτώνουν αδιακρίτως όποιον φοιτητή-πολίτη έβλεπαν μπροστά τους. Συγχρόνως, ένα Βρετανικό τανκ πέφτει επάνω στην πύλη (εικόνα τραγικά γνωστή που επαναλήφθηκε και απαθανατίστηκε 29 χρόνια αργότερα τον Νοέμβριο τού ’73…). Ήταν η πρώτη επιθετική κίνηση των Άγγλων στην Αθήνα. Η μεθόδευση τής αιματηρής παγίδας τού εμφυλίου είχε μόλις αρχίσει…

Λοιπόν; Πώς θα χαρακτηρίσουμε αυτή την ιστορική επανάληψη, σχεδόν 30 χρόνια μετά; Φάρσα; Όχι αυτή τη λέξη παρακαλώ, όταν υπάρχουν νεκροί και τραυματίες.
Σύμπτωση; Πολύ ρηχός χαρακτηρισμός, αν σκεφτούμε την απόδοση με λέξεις μιας τόσο συγκλονιστικής υπόθεσης.
Τυχαία επανάληψη; Δεν πιστεύω πως εδώ παίζει ρόλο η τύχη, αφού τόσο οι Εγγλέζοι το ΄44, όσο και οι Έλληνες χουντικοί στρατοκράτες το ’73, είχαν συγκεκριμένες εντολές να πνίξουν στο αίμα οποιαδήποτε λαϊκή αντίδραση.
Κισμέτ; Μοίρα; Ας μην μεταμορφωθούμε σε… χαρτορίχτρες. Θα ήταν άδικο.
Οι πληροφορίες εκείνης της παρ’ ολίγον εξέγερσης των φοιτητών του Πολυτεχνείου 1944, μας λένε πως από τους πρωτοστάτες εκείνης τής εξέγερσης ήταν και πρόσωπα που αργότερα εξελίχθηκαν σε σημαντικές και εξέχουσες προσωπικότητες του πολιτισμού: Κώστας Αξελός, Νίκος Κούνδουρος, Αλέξης Δαμιανός, Ιάννης Ξενάκης. Νομίζω πως καλό είναι αυτά να τα σημειώνουμε…

Η παγκόσμια ιστορία των εξεγέρσεων «κρύβει» πολλές άγνωστες σελίδες. Συναντάμε ακόμα γέροντες ταλαιπωρημένους, ψημένους στο καμίνι τής ζωής και του χρόνου. Μόλις τους εκμαιεύσεις τα «μυστικά» τους και ξετυλίξουν το νήμα της δικής τους διαδρομής, βρίσκεσαι μπροστά σε απίστευτες εμπειρίες και βιώματα. Ένα κουβάρι από μνήμες καταγράφουν προσωπικές ιστορίες, οι οποίες, πολλές απ’ αυτές, θα μπορούσαν να προστεθούν στα βιβλία τής ιστορίας, όταν διασταυρωθούν οι αλήθειες τους….
Ρώτησα πολλούς φίλους αν γνωρίζουν τη συγκεκριμένη ιστορία τού «Πολυτεχνείου τής 5ης Δεκεμβρίου τού 1944». Συνάντησα άγνοια τού γεγονότος, κάτι που με παραξένεψε, επειδή το ’44 δεν το νιώθω και πολύ στο βάθος τού ιστορικού χρόνου και συζητάμε πολύ για τέτοια θέματα… Εκείνο το κομμάτι χρόνου είναι εδώ, δίπλα μας. Ζουν ακόμα κάποιοι από τις γενιές εκείνες που πάλεψαν και συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα για μια καλύτερη πατρίδα. Κουρασμένοι και απογοητευμένοι οι περισσότεροι, θα πρέπει να τους ανακαλύψει κανείς, εάν θελήσει να μάθει περισσότερα απ’ ό,τι γράφουν ως τώρα τα βιβλία τής ιστορίας. Εξάλλου, η τελευταία, έχει την «υποχρέωση» να συμπληρώνεται αέναα. Να μην σταματάει ποτέ την καταγραφή γεγονότων και περιπτώσεων του προφορικού ή του γραπτού λόγου, ακόμα και του ανώνυμου πολίτη, αρκεί να διασταυρώνεται η κάθε μαρτυρία-πληροφορία μετά από έρευνα και μελέτη.

Αυτή την διαδικασία την ακολουθούν όλες οι Τέχνες, οι οποίες δεν αρνούνται ποτέ τις καταθέσεις σκέψεων και ιδεών στην μεγάλη συλλογική τράπεζα της ιστορικής μνήμης. Απεναντίας, τις αναζητούν και τα νέα ευρήματα έχουν να κάνουν με το αναζωογονητικό πνεύμα τής… αρχαιολογικής σκαπάνης τής ιστοριογραφίας. Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν οι πληροφορίες που διαθέτουμε σήμερα για τον Μεσαίωνα, την Αναγέννηση, την Κλασική περίοδο, τον Ρομαντισμό και άλλα πνευματικά κινήματα, σε όλες τις Τέχνες και οι εναλλασσόμενες γενιές, που παίρνουν τη σκυτάλη η μια απ’ την άλλη, θα δημιουργήσουν τις νέες σελίδες τής τρέχουσας ή ακόμα και τής ιστορίας τού απώτερου παρελθόντος μας. Μην ξεχνάμε: η ιστορία τού αρχαίου πολιτισμού καταγράφηκε χιλιάδες χρόνια μετά τη δημιουργία της και οι συνεχείς ανασκαφές, δεν διστάζουν να προσθέτουν ή ακόμα και να ανατρέπουν συμπεράσματα ή δεδομένα που είχαν καταγραφεί έως τώρα…
Έτσι και στο χώρο τής Μουσικής. Η ανακάλυψη παλαιών χειρογράφων μουσικών έργων, τις περισσότερες φορές προσδίδουν άλλη διάσταση στην έως τώρα ηχητική προσωπογραφία ενός συνθέτη, μιας εποχής, μιας μελέτης. Η εποχή τής ηλεκτρονικής τεχνολογίας έχει συμπαρασταθεί κατά πολύ στην προσπάθεια ηχητικών αποκαλύψεων και στις ηχητικές μαρτυρίες πολλών μουσικών έργων, όπερας, λαϊκών τραγουδιών κλπ. Κομμάτια και έργα τής περιόδου του φωνογράφου, από παλαιό υλικό ήχου, καταχωνιασμένου σε μπαούλα, συρτάρια, βαλίτσες, βιβλιοθήκες, αναδείχτηκαν από επίμονους μουσικούς ερευνητές, οι οποίοι, με βοηθό τα καινούργια μέσα τής ηχητικής τεχνολογίας, ανέδειξαν αυτό το παλαιό υλικό.

Τα αιματηρά γεγονότα τού Πολυτεχνείου του ’44 και του ’73, με τα κοινά ιστορικά σημεία τής απώλειας αθώων θυμάτων, ίσως, εάν ήταν γνωστά εκείνα του ’44, να… βάραιναν ακόμα περισσότερο στη συλλογική συνείδηση και ίσως η τελετή τής 17ης/11ου να γινόταν πιο σεβαστή από τη μικρή μερίδα των σημερινών «τιμητών», οι οποίοι δεν διστάζουν να… βρίσκουν την «ευκαιρία» για βανδαλισμούς και για σταδιακή φθορά αυτής της μνήμης, η οποία κάθε χρονιά μας βάζει στο λούκι τής κριτικής των «μέσα» και των «έξω» από την ιστορική και μαρτυρική Πύλη…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 365 (27/11/2017) Τραμπ υιός, ο θηριοδαμαστής…

Κυνηγός ελεφάντων ο υιός Τραμπ. Με τρόπαιο την κομμένη ουρά τού περήφανου αυτού ζώου, ο κυνηγός υιός χαρούμενος και υπερήφανος κρατάει το λάφυρο, την ουρά δηλαδή, και περιφέρεται απαθανατίζοντας το «γεγονός», άθλιος υιός πλανητάρχη παραπλήσιας αθλιότητας…
Ήθελα να το σχολιάσω και να δείξω τη φωτογραφία τού κυνηγού, ο οποίος καμαρωτός-καμαρωτός χωρίς να νιώθει καμία απολύτως αμηχανία κρατάει τήν ουρά όπως θα κρατούσε σκήπτρο και Ευαγγέλιο… Γεγονός που καταδεικνύει το μέγεθος του απόλυτου κενού στο κεφάλι και στη συνείδηση(?). Το κίνητρό μου δεν είναι τα φιλοζωικά μου αισθήματα, ούτε οι… ευαισθησίες ενός καλλιτέχνη τις οποίες εύκολα τους αποδίδει ο κόσμος. Θεωρώ πως το να κρατάς την ουρά ενός πλάσματος, το οποίο κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί επαπειλούμενο και προς εξαφάνιση, όπως ο ελέφαντας που σκότωσες μαζί με την κουστωδία σου σε κάποια ζούγκλα όπου πήγες για τον χαβαλέ σου και να φωτογραφίζεσαι, καμαρώνοντας σαν γύφτικο σκεπάρνι, με ύφος θριάμβου στο πρόσωπο, είναι απόδειξη κενού εγκεφάλου και χαμηλού πνευματικού επιπέδου…

Δυστυχώς το θέαμα τέτοιων άνανδρων θριαμβευτών, οι οποίοι περιφέρονται με τέτοια τραγικά… λάφυρα, «κοσμεί» τις στήλες πολλών περιοδικών και εφημερίδων, με αποτέλεσμα, ηθελημένα ή όχι, να εξοικειώνουν όσο να ‘ναι, το πόπολο με το αποτρόπαιο θέαμα της θανάτωσης, επί εδάφους, ουρανού και θάλασσας, οποιουδήποτε έμβιου οργανισμού. Είναι ένα θέμα το οποίο επανέρχεται συχνότατα στην επικαιρότητα με ειδήσεις γύρω από τον βασανισμό και τις δολοφονίες ζώων και πουλιών. Ακόμα και η ελληνική νομοθεσία προβλέπει ποινές για τους υπεύθυνους βασανισμών ζώων και πληροφορούμαστε συχνά συλλήψεις και δίκες γύρω απ’ αυτό το θέμα.
Αντιθέτως ο πατέρας Τραμπ επιχείρησε να κάνει ένα άρρωστο δωράκι στο γιο του: άλλαξε το νόμο για να μπορούν οι αιμοδιψείς Αμερικάνοι κυνηγοί να δολοφονούν ελέφαντες στην Αφρική και να παίρνουν τα κεφάλια τους ως τρόπαια στην Αμερική! Βέβαια, μετά την κατακραυγή, απέσυρε την τροποποίηση για να αποφύγει άλλον έναν διασυρμό με τις αποφάσεις του…

Το τεράστιο και επιβλητικό αυτό πλάσμα, με την χαρακτηριστική προβοσκίδα και τα μεγάλα αυτιά, είναι στοιχείο μεγάλης σημασίας για τις ζούγκλες τής Ασίας και της Αφρικής. Πρωταγωνιστεί σε πολλούς πολιτισμούς και παραδόσεις, βασικό στοιχείο μύθων, θρησκευτικό σύμβολο σε πολλές λαϊκές δοξασίες, θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι τού τρόπου ζωής στα μέρη όπου συναντάμε την ύπαρξη του ελέφαντα. Τα υπέροχα αυτά ζώα ζουν κατά μέσον όρο 70-80 χρόνια, αλλά οι λαθροκυνηγοί έχουν βαλθεί να τους εξαφανίσουν για να εκμεταλλευτούν το δέρμα, τα δόντια, τα αυτιά… Διαβάζω από ειδικό κείμενο στα NEA.gr, στις 2/09/2016 : «Σε μερικά χρόνια μπορεί να μην έχει μείνει δείγμα ελέφαντα στην αφρικανική σαβάνα, καθώς ο πληθυσμός τους μειώνεται με ετήσιο ρυθμό 8%. Μεταξύ 2007-2014 ο αριθμός τους στην Αφρική υποχώρησε κατά 30% περίπου ή κατά 144.000 ελέφαντες, σύμφωνα με τα στοιχεία της Μεγάλης Απογραφής Ελεφάντων, που πραγματοποίησαν επιστήμονες σε συνεργασία με την οργάνωση «Ελέφαντες Χωρίς Σύνορα» (EWB).»
Από διάφορες πηγές πληροφορούμαστε για την μείωση του πληθυσμού των ελεφάντων σε όλο τον κόσμο. Οι λαθροκυνηγοί είναι φυσικά παρόντες ολοκληρώνοντας το «έργο» τής εξαφάνισής τους, αδιαφορώντας για νόμους και φιλοζωικά συναισθήματα. Αυτή τη φορά ο… μπέμπης τού πλανητάρχη εθεάθη με λάφυρο την ουρά ενός ελέφαντα όπως είπαμε, και μάθαμε για το συμβάν λόγω τού ονόματος Τραμπ. Κανείς δεν γνωρίζει πόσοι αντίστοιχοι πιστολέρο αλωνίζουν χώρες, ζούγκλες και θάλασσες, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν την διαστροφή τους εξοντώνοντας αθώα ζώα και να το παίζουν μεγάλοι και σπουδαίοι θηρευτές από άλλες εποχές, με τα θηράματά τους στους ώμους…

Η περίπτωση του υιού Τραμπ, δυστυχώς, δεν είναι μεμονωμένη. Εάν επεκταθεί κανείς στο θέμα, θα μελαγχολήσει από παρόμοιες τέτοιες σφαγές. Θα συναντήσει συχνά και την αντίστοιχη… μικρογραφία τού ημεδαπού βασανιστή-εξολοθρευτή γάτων, σκύλων, σε πάρα πολλές γειτονιές τής Αθήνας και της περιφέρειας, αλλά και το διεθνές κυνήγι ελαφιών, αλεπούδων, δελφινιών, φαλαινών κλπ. Όλοι αυτοί οι μικροί… Τραμπ μέλλει να διευρύνουν την βάρβαρή τους δράση και να ακολουθήσουν το παράδειγμα του επώνυμου εξολοθρευτή-δολοφόνου ζώων. Μια βαρβαρότητα που, παρ’ όλη την τεχνολογική εξέλιξη, φωλιάζει στις ψυχές τών ανθρώπων, δυστυχώς πολλών ανθρώπων, με αποτέλεσμα όλοι μαζί να συμβάλλουν στην δημιουργία ενός κόσμου σκληρού και αμετανόητου. Δεν υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ ενός βασανιστή ζώων και ενός δολοφόνου έμβιων όντων και βεβαίως η… άνεση να αφαιρείς για λόγους ψυχαγωγίας και μαγκιάς τις ζωές ζώων, δεν απέχει πολύ από την άσκηση βίας κι από την επίδειξη δύναμης στον πιο αδύναμο, το σύνηθες δηλαδή φαινόμενο του μπούλινγκ ή την απαράδεκτη συμπεριφορά ενός ανθρώπου να επιβάλλει ψυχολογική πίεση προς άλλο πρόσωπο.
Όπως είναι γνωστό, το συναίσθημα τού θυμού, που μπορεί να μεταλλαχθεί σε βία, φωλιάζει εύκολα στον βαθύτερο ψυχισμό τής κάθε προσωπικότητας, από την παιδική του ηλικία, παρμένο από το άφθονο υλικό των υλικών και συναισθηματικών στερήσεων του οικογενειακού περιβάλλοντος. Δεν θα κάνω παιδοψυχιατρική ανάλυση, αλλά η βία βρίσκει πρόσφορο έδαφος ιδιαίτερα στην εφηβεία και θα παραμείνει μονίμως, αν δεν αντιδράσει ο γονιός, το Σχολείο, το περιβάλλον και η κοινωνία, η οποία θα πρέπει να οργανωθεί με τέτοιον τρόπο, ώστε να μάθει να προστατεύει και να θωρακίζει πνευματικά και ψυχολογικά τα παιδιά της.

Το παράδειγμα του υιού Τραμπ, κυνηγού ζώων και επιδειξία των «κατορθωμάτων» του επί των διαφορετικών ειδών τού ζωικού βασιλείου, έχει πολλές παραμέτρους που αφορούν στην ίδια την εξέλιξη και την παρουσία τού ανθρώπινου είδους επί της Γης, της οποίας, όπως και να το κάνουμε, ε μ ε ί ς είμαστε φιλοξενούμενοί της και ε μ ε ί ς οφείλουμε να διατηρήσουμε και να σεβαστούμε τους κανόνες της…
Στην πραγματικότητα αυτή η παραδοχή θα έπρεπε να ήταν αυτονόητη σε όλους, όπως και η συνειδητοποίηση πως η μη αποδοχή της είναι αυτή που θυμώνει θεούς, δαίμονες, γοργόνες, στοιχειά, πνεύματα, που τρελαίνουν τη Φύση, ταράζουν τους ανέμους, τα μποφόρ, γεννούν τσουνάμια και κάνουν τις θάλασσες να λυσσομανούν, τα παραμύθια να μετατρέπονται σε πραγματικότητα και να παίρνουν μορφή απύθμενη, αβυσσαλέα, σαρώνοντας αμείλικτα τις ζωές και τις ψυχές μας…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 364 (18/11/2016) Ο Γάλλος προπομπός…

Διάβασα πως η αστυνομία συνέλαβε έναν πολίτη, γαλλικής υπηκοότητας , επειδή τον έπιασε επ’ αυτοφώρω να καταστρέφει κάμερες ασφαλείας γύρω από την περιοχή Πολυτεχνείου-Εξαρχείων στις 14/11. Προκαλεί εντύπωση, αλλά δεν είναι περίεργο. Φαντάζει λογικό και προφανές πως ο Γάλλος είναι ένας κρίκος στην αλυσίδα προετοιμασίας σχεδίου, ώστε να μην καταγραφούν τα πρόσωπα των «ηρώων» που θα ακολουθήσουν τις «αποφάσεις» τού «επιτελείου» των όποιων εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων έχουν το πάνω χέρι στο ανώτατο αυτό εκπαιδευτικό ίδρυμα, δηλαδή των πάντων εκτός από τους αρμόδιους Πρυτάνεις και Καθηγητές…
Υπάρχει μια συνηθισμένη αναμονή τής ετήσιας συνταγής των συγκρούσεων, κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων για την εξέγερση τού Πολυτεχνείου, οι οποίες πάντα αφήνουν καταστροφές πίσω τους και αποψιλώνουν τη σημασία και το νόημα των αιματηρών γεγονότων τού 1973… Ιδιαίτερα εφέτος, με την πρωτοφανή κατάληψη τού ιστορικού ιδρύματος, όσοι ήθελαν να τιμήσουν τους αγώνες και τους νεκρούς τού Νοέμβρη θα έπρεπε να ελεγχθούν(;) από πρωτότυπες  «επιτροπές» σε στιλ «λαϊκών δικαστηρίων» ή και «πόρτας» νυχτερινών κέντρων! Ευτυχώς, η ασέβεια δεν προχώρησε έως αυτό το σημείο…

Πάω ξανά στον Γάλλο καταστροφέα των καμερών. Δυσκολεύομαι να μπω σε ένα θέμα που έχει εισχωρήσει για τα καλά στον καθημερινό μας βίο. Δεν είναι παλαιά η ιστορία με τις κάμερες. Οι ανάγκες ύπαρξής τους σε πάρα πολλές κατοικίες, Σχολεία, Ιδρύματα, καταστήματα, τράπεζες, δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους, δρόμους, λεωφόρους, πλατείες, σε κάθε γειτονιά, δείχνει και την μεγάλη ανάγκη ελέγχου και αστυνόμευσης της καθημερινής παραβατικότητας που υπάρχει στην πόλη. Έχει καταστεί το χρήσιμο εργαλείο που θα μας αποκαλύψει τον ένοχο.
Έτσι, ο Γάλλος καταστροφέας καμερών, έκανε μια απαραίτητη… εξυπηρέτηση στους ανεγκέφαλους που κατέλαβαν το Πολυτεχνείο κι έτσι να γλυτώσουν οι παντός είδους οργισμένοι περιθωριακοί, μπαχαλάκηδες καταστροφείς, τυχάρπαστοι, τυχοδιώκτες, προορισμένοι να ροκανίζουν το Δημοκρατικό πολίτευμα.
Να τονίσω πως οι αντιεξουσιαστές αυτοί, θυμωμένοι και χωρίς προοπτική, αποφάσισαν πως μόνο αυτοί ενσαρκώνουν το μήνυμα τής εξέγερσης τού Πολυτεχνείου κι έτσι προσπάθησαν να αποκλείσουν πολιτικούς και φοιτητικές οργανώσεις από τις εκδηλώσεις… Κι αν το γεγονός δεν πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις, αυτό οφείλεται στην λήξη τής κατάληψης και στην τραγωδία που έπληξε την δυτική Αθήνα, με τους 19 μέχρι τώρα νεκρούς και τις ανυπολόγιστες καταστροφές από τις φονικές πλημμύρες…

Η κυβέρνηση έβγαλε ανακοίνωση που έγραφε: «τα όσα συμβαίνουν στο Πολυτεχνείο, με την κατάληψή του από μειοψηφική ομάδα ατόμων και την παρεμπόδιση του τριήμερου εορτασμού για την εξέγερση του 1973, αποτελούν προσβολή της ιστορικής μνήμης». Η αλήθεια είναι πως περίμενα μια πιο αυστηρή και θυμωμένη ανακοίνωση, που να εμπεριέχει αυστηρή κριτική, τουλάχιστον, σε τέτοιες αποφάσεις μειοψηφιών που αποφασίζουν και διατάσσουν προκαλώντας το κοινό αίσθημα ερήμην των συλλογικοτήτων, των φοιτητικών παρατάξεων και της πολιτείας.
Οι καταληψίες έχουν ήδη παραβιάσει την έννομη τάξη και τους δημοκρατικούς κανόνες ενός πολιτικού συστήματος που παρέχει α ν ο χ ή στην α ν ο μ ί α τους και με βάση αυτήν μπορούν και ταμπουρώνονται οπλισμένοι, έχοντας όλους τους υπόλοιπους απέναντί τους.
Ουδείς, απ’ όλους εμάς, επιθυμεί την καταστολή γιατί πολλές φορές δεν ελέγχεται η βία και η εξάρθρωση. Ουδείς επιθυμεί θύματα και ζημιές, ιδιαίτερα σε ένα αφιερωματικό τριήμερο μνήμης πρόσφατων ιστορικών σελίδων τής χώρας μας. Με δεδομένο πως η επέτειος των σαράντα τεσσάρων χρόνων τής εξέγερσης τού Πολυτεχνείου είναι μια πολύ σοβαρή ιστορία, της οποίας θα πρέπει να διατηρηθούν οι μνήμες και οι αξεπέραστοι συμβολισμοί που ακόμα και σήμερα διδάσκουν, δεν μπορούμε να την αφήνουμε σε έναν κόσμο που καλεί σε εξέγερση, a priori σύγκρουση με τις αστυνομικές δυνάμεις και αντίστοιχες ανόητες συμπεριφορές συμμοριών…

Εν τέλει, όλοι έχουμε καταλάβει πως το «παιχνίδι» στα ΑΕΙ παίζεται από τις νεολαιίστικες οργανώσεις και τα διάφορα ποικιλόμορφα γκρουπούσκουλα, τα οποία αν τα ψάξεις θα βρεθείς μπροστά σε εκπλήξεις…
Από τους καθ΄ ύλην αρμόδιους της Συγκλήτου, τους Πρυτάνεις ή τους καθηγητές, ας μην περιμένουμε πρωτοβουλίες  πλέον, αφού οι απειλές για τη ζωή τους και τις οικογένειές τους είναι (όπως δηλώνουν οι ίδιοι) καθημερινές.
Οι «ήρωες», «μπροστάρηδες», «πρωτοπόροι», «επαναστάτες» καταληψίες τού Πολυτεχνείου, έζησαν για κάποιες ώρες το δικό τους… έπος, με τη μολότοφ παρά πόδα και την κουκούλα ως σύγχρονο σύμβολο πολιτικής και καταστροφικής αγκιτάτσιας… Θελήσανε να σπρώξουν τη φετινή Επέτειο σε ανεξέλεγκτες διαστάσεις, αποκλείοντας και απομονώνοντας τους… αστούς και βολεμένους με το καπιταλιστικό καθεστώς πολίτες και πολιτικούς. Να γίνει (το Πολυτεχνείο) τόπος και σύμβολο «δικό τους», ιστορικό στοιχείο που αφορά όχι όλους τους Έλληνες, αλλά επιλεκτικά κάποιους «επαναστάτες» και να ενταχθεί μέσα στο δικό τους ιστορικό ιδεολόγημα μιας πολιτικής που, από τις ανακοινώσεις και προκηρύξεις τους, εξάγεται το συμπέρασμα πως διέπεται από οργή, δίχως ειρμό και ρεαλιστική σκέψη.

Αν κάτι πρέπει να μας ανησυχεί ιδιαίτερα στη σημερινή Ελλάδα, αυτή είναι η βαθύτατη ποικιλόμορφη κρίση τής Εκπαιδευτικής κοινότητας και κυρίως των ΑΕΙ. Μια κρίση η οποία διαρκεί χρόνια και σέρνεται με την ανοχή τής κεντρικής εξουσίας. Κακοδαιμονίες που ρίζωσαν και έβγαλαν παρακλάδια τα οποία, πλέον, για να τα κόψεις χρειάζεται χρόνος και πολιτικές επιλογές που στοιχίζουν σε ψήφους και… συμπάθεια. Μεταρρυθμιστικές αποφάσεις που είναι χρονοβόρες και απαιτούν ιδεολογικές θέσεις, κι όχι σαθρά ιδεολογήματα από παλαιά ξεπερασμένα κιτάπια…

Ο Γάλλος… προπομπός, καταστροφέας καμερών, σήμερα, θα ήταν, ενδεχομένως, ένας χάρτινος «ήρωας» των εξεγερμένων καταληψιών των 70 νοματαίων του Πολυτεχνείου. Πολύ φοβούμαι πως αν η κυβερνητική εξουσία δεν συγκρουστεί πολιτικά και στρατηγικά με τις περιθωριακές νεολαιίστικες ομάδες δρόμου, θα βρει μπροστά της τεράστια εμπόδια στις επόμενες συγκρουσιακές «ευκαιρίες» που θα υπάρξουν στο μέτωπο των φοιτητικών διεκδικήσεων…
Η φετινή τριήμερη 44η Επέτειος του Πολυτεχνείου, έτσι όπως έγινε, συρρικνωμένη και λαβωμένη από τον ακατάπαυστο κλεφτοπόλεμο, ευχόμαστε να γίνει τουλάχιστον θέμα συζητήσεων, προβληματισμού και μνήμης, γιατί ουδείς μπορεί να ισχυριστεί πως έτσι όπως κύλησε, με καταστροφές, φωτιές και πλιάτσικο, ήταν υπόθεση όλων των Ελλήνων πολιτών.
Δυστυχώς, για άλλη μια φορά, ο φοιτητικός κόσμος, ήταν κατώτερος των περιστάσεων…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια | Leave a comment

Σχολιάκι 363 (11/11/2016) Η ύπαρξη ενός διαφορετικού κόσμου…

Σε όλα τα θέματα ενυπάρχει και η υπερβολή. Όπως τώρα με τον σάλο που έχει ξεσπάσει γύρω από την σεξουαλική παρενόχληση. Η περίπτωση του ηθοποιού Κέβιν Σπέισι είναι μια καλή αφορμή για να σταθώ και να σχολιάσω ένα ιδιαίτερο σημείο, το οποίο συγχρόνως εκφράζει και αποδίδει μια κάποια «μομφή» σε πολύ κόσμο.
Η κριτική για την συμπεριφορά ενός ανθρώπου (στην περίπτωσή μας, εμβληματικής προσωπικότητας στο χώρο τής υποκριτικής τέχνης) θα πρέπει να περιέχει και άλλα «σημεία» τής πορείας του. Με λίγα λόγια, εάν θελήσει κάποιος να χαρακτηρίσει την διαδρομή τού  πολυβραβευμένου Αμερικανού ηθοποιού, σκηνοθέτη, σεναριογράφου και παραγωγού, σίγουρα δεν θα τον ενέτασσε στους… ελαφριούς και… εμμονικούς τής σεξουαλικής παρενόχλησης. Αντίθετα! Θεωρείται ένας θεατρικός και κινηματογραφικός αστέρας, με πλούσια πορεία σε σοβαρούς ρόλους-σταθμούς σπουδαίων συγγραφέων τού παγκόσμιου ρεπερτορίου. Ποιος θα διαφωνούσε σε μια τέτοια αναμφισβήτητη αποδοχή για τον Σπέισι ;

Όμως! Μετά την χιονοστιβάδα αποκαλύψεων και κατηγοριών, η πραγματικότητα αποφάσισε διαφορετικά, ως προς την εξέλιξη τής καλλιτεχνικής του δράσης. Για να γίνει κατανοητή η αναφορά μου στην περίπτωσή του, θα σταθώ σε δημοσίευμα των εφημερίδων τής 6ης 11ου, σύμφωνα με το οποίο το δίκτυο Netflix, που προβάλλει την δημοφιλή σειρά “House of Cards”, αποφάσισε και προετοιμάζει την αποχώρηση τού ηθοποιού από το σενάριο, σταματώντας ακόμα και τα γυρίσματα! Να τον «κόψει» δηλαδή από την σειρά, ώστε η Εταιρία να εκφράσει τον σεβασμό της, όχι μόνο προς τις παραδοσιακές ηθικές αξίες τής χώρας, αλλά και στο ευρύτερο κοινό που έχει πληγεί η «ηθική του υπόσταση» από την αήθη και ανήθικη συμπεριφορά τού ηθοποιού…
Αυτό και μόνο, μας δίνει την αφορμή για περεταίρω σχόλια και απόψεις γύρω από το θέμα τής α κ ε ρ α ι ό τ η τ α ς και της ε ν τ ι μ ό τ η τ α ς, ενός δημοφιλούς καλλιτέχνη. Αυτός, θα «πρέπει» να είναι άμεμπτος, υπεράνω κάθε υποψίας και ηθικής παράβασης, να μην δίνει αφορμή για οποιαδήποτε κριτική και σχολιασμό, να βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από κάθε παραβατικότητα, να μετράει κάθε του πράξη, κάθε του κουβέντα, κάθε του αυθορμητισμό και λεπτομέρεια σε ό,τι πράττει και σε ό,τι λέει…
Νιώθω πως οι… απαιτήσεις του κόσμου πάνω στο θέμα, πώς να το πω, αναφέρονται σε υπεράνθρωπο και το κοινό είναι αμείλικτο, περίπου α π ά ν θ ρ ω π ο !
Υπενθυμίζω πως ο κάθε Σπέισι, όλος αυτός ο καλλιτεχνικός κόσμος ο Μέγας, ο κόσμος των Τεχνών και της φαντασίας, των ονείρων και των κοινωνικών παρεμβάσεων, αποτελείται από ανθρώπους με χέρια, πόδια, καρδιά, νόηση, συναισθήματα, αισθήσεις, ιδιαίτερο τρόπο ζωής, επιθυμίες, σεξουαλικές επιλογές… Μην μπερδευόμαστε, δεν θα τους παραχωρήσω το ελεύθερο για οποιαδήποτε παράβαση λόγω της ιδιαιτερότητάς τους. Τα ατομικά δικαιώματα είναι μια πολύ σοβαρή πραγματικότητα, για να τα αφήσουμε να παραμορφωθούν και να αλλοιωθεί η έννοιά τους. Ουδείς νομιμοποιείται να τα προσβάλλει, να τα παραβιάζει και να τα καταργεί.

Όλοι είμαστε όντα ανθρώπινα, προορισμένα να συμβιώνουμε μέσα σε κοινωνικά σύνολα, υποσύνολα, ομάδες, γειτονιές, σχολικούς χώρους, συντεχνίες, επαγγελματικούς κύκλους, κλπ. Όλοι ζούμε μέσα σε ένα περιβάλλον που δίνουμε και παίρνουμε απ’ αυτό. Επιλέγουμε συμπεριφορές, επιμόρφωση, επιρροές, πνευματικές εξαρτήσεις, πρωτοβουλίες, ανατροπές. Δημιουργούμε σκέψεις, ιδέες, αισθητικές επιλογές, όχι μόνο για το δημιουργικό μας οπλοστάσιο, αλλά και για τις προσωπικές ιδέες-αισθήσεις-απολαύσεις-εκτονώσεις…
Πολλές φορές βρέθηκα σε θέση άμυνας, προσπαθώντας να αιτιολογήσω κι όχι να δ ι κ α ι ο λ ο γ ή σ ω  «απρέπειες» διάσημων ανδρών και γυναικών, οι οποίοι «έκαναν» αυτό ή εκείνο, «είπαν» εκείνο ή το άλλο. Έχω κατανοήσει εδώ και πολύ καιρό πως οι απαιτήσεις τού κοινού τού θεάματος, ακροάματος, αναγνωστών βιβλίων, ποιητικών πονημάτων κλπ, απαιτούν άψογη, από κάθε άποψη, συμπεριφορά από τους δημιουργούς.
Όλα μέσα στην επήρεια θρησκευτικών συντηρητικών ηθικών κανόνων. Όλα κάτω από το πρίσμα μιας αντίθετης ηθικής στάσης, η οποία έχει ρίζες σε έναν διαφορετικό «ηθικό κώδικα» ενός άλλου κόσμου, διαφορετικής διαδρομής, τέλος, ενός εκ διαμέτρου διαφορετικού τρόπου ζωής. Ένας τέτοιος κόσμος λοιπόν, αδυνατεί να συμβαδίσει με τον τρόπο ζωής τού αντίθετου από εκείνον, γι’ αυτό και πολλές φορές οι δυο αυτοί κόσμοι έρχονται σε αντίθεση με ό,τι συνεπάγεται αυτό…

Συχνότατα παρατηρούμε ένα κομμάτι τού κόσμου της δημιουργίας να αυτοκαταστρέφεται με αυτοκτονίες, ναρκωτικά, χάπια, αλκοολισμό και άλλους ποικίλους εθισμούς. Πολλοί απ’ αυτούς, πάμπλουτοι, διάσημοι και χορτασμένοι, δίνουν τέλος στη ζωή τους σε νεαρή ηλικία. Θα περίμενε κανείς να ζουν ευτυχείς, αλλά συμβαίνει το εντελώς αντίθετο. Καταλήγουν σε βαριάς μορφής καταθλίψεις, σχιζοφρένειες, διαταραχές και απέραντη απελπισία… Όντως, είναι ένας διαφορετικός κόσμος που σκέφτεται και δρα διαφορετικά. Αυτόν τον «διαφορετικό» κόσμο για να τον ερμηνεύσεις, θα πρέπει να τον  κατανοήσεις, να «μπεις» και στον δικό του μικρόκοσμο… Δεν είναι απλή αυτή η διείσδυση.
Ωστόσο, αυτός ο κόσμος τής δημιουργίας μάς προτείνει, έξω από την ατομική διάσταση των δημιουργών, έναν πολιτισμό, ο οποίος είναι αναγκαίος και απαραίτητος. Μας τροφοδοτεί με οξυγόνο. Μας έρχεται από κάθε πλευρά τής Γης. Έρχεται με το αεράκι, τις θάλασσες και τα βουνά. Τα ραδιοκύματα, τις εικόνες, τους δορυφόρους, με τις σελίδες των βιβλίων και τα ποικίλα ηχογραφήματα. Γεννιέται από δημιουργούς σκορπισμένους στα τέσσερα σημεία τού ορίζοντα.

Πάρτε αυτό που λαχταράει η ψυχούλα σας και κάντε το κτήμα σας. Να γνωρίζετε πως αυτός ο κόσμος τής δημιουργίας, τώρα πια που δεν ζει σε αυλές, παλάτια και εκκλησιαστικούς ναούς υπό τας διαταγάς Βασιλέων, Καρδιναλίων και Ιεραρχών, τώρα, στον 21ο αιώνα που ζει μέσα σε μια παγκόσμια αγορά τής προσφοράς και της ζήτησης, τώρα που η ελευθερία τού ατόμου είναι κυρίαρχο στοιχείο διαμόρφωσης, στις λεγόμενες δυτικές και ευρωπαϊκές χώρες, θα δεσπόζει η προσωπικότητα του καθενός. Αυτό το τελευταίο, θα περιέχει ασφαλώς και τις σκοτεινές πλευρές τών ανθρώπινων χαρακτήρων…

Νότης Μαυρουδής

Posted in σχολιακια, Uncategorized | Leave a comment