Σχολιάκι 356 (8/10/2017) Τα απόρθητα κάστρα των ΜΜΕ.

Τζάμπα λόγια τού αέρος, διαφημιστικά δίχως αισθητική και ευφυία, που στοχεύουν συνήθως στα ανώριμα αντανακλαστικά θεατών που παιδιαρίζουν,   κενός λόγος, δημοσιογραφική φλυαρία χωρίς έρμα, από εκείνες που φυτρώνουν ακατάπαυστα στα χωράφια… άγουρων «εξεγερμένων», ανακοινώσεις σχεδίων και προγραμματισμών που δεν πείθουν, καθώς ηχούν σαν μέσα από… άδεια πουκάμισα, εύκολες και πολλές φορές άκριτες αντιπολιτευτικές κορώνες, παραταξιακές πρακτικές λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από την κρίση και την κατάρρευση τού πολιτικού κατεστημένου, κυβερνητικές και αντιπολιτευτικές μεθοδεύσεις από… τα παλιά, πρόσωπα γνωστά για τις διασυνδέσεις τους με κυκλώματα, τα οποία εμφανίζονται ξανά από το πουθενά, ενίοτε και αναβίωση παραμηχανισμών μέσα από ό,τι είχε μείνει ως «αζήτητο» στο χώρο τής ραδιοτηλεοπτικής εργασίας και πρακτικής, ραδιοφωνικές συχνότητες που σκοντάφτουν η μια πάνω στην άλλη, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να ακούσεις καθαρά σχεδόν κανέναν σταθμό, φτηνές προσφορές προϊόντων μέσα από τα ψηφιακά ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Μέσα από αυτή την ψηφιακή πραγματικότητα κανείς δεν καταλαβαίνει στο τέλος τίποτα! Όλα μαζί συνθέτουν ένα μιντιακό χάος…
Αναφέρομαι σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, τα οποία έχουν ως…προμετωπίδα τους την ενημέρωση και ψυχαγωγία τού πολίτη, αλλά στην ουσία, τα μεν ιδιωτικά ΜΜΕ προσπαθούν να εξυπηρετήσουν αποκλειστικά το αφεντικό, οι οποίοι, γι’ αυτόν τον σκοπό, κατάφεραν να στήσουν πολλές υπόγειες εξουσίες, ενώ τις περισσότερες φορές ασχημονούν και παραβιάζουν τους κανόνες τού ΕΣΡ και όχι μόνο, τα δε κρατικά ΜΜΕ καταλήγουν φερέφωνα της εκάστοτε κυβερνητικής εξουσίας, χωρίς ποτέ να κατορθώσουν να γίνουν ΜΜΕ στην υπηρεσία τού πολίτη!
Τα παιχνίδια, δεν σταμάτησαν ποτέ! Ούτε καν όταν οι Σαμαράδες ανακάλυψαν πως «το μαύρο στην ΕΡΤ» θα… συνετίσει και καλά τους συνδικαλιστές της και θα τους… «διδάξει» συμπεριφορές «πρέπουσες», για το μέλλον ενός κρατικού ρ/τ φορέα (σα δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ…). Τέτοια ρεζιλίκια.
Το όλο ραδιοτηλεοπτικό σύστημα, από τις 11/9/2013, αναστατώθηκε, τόσο, που να μην μπορέσει να βρει τον βηματισμό του, παρ’ όλο που η Κωνσταντοπούλου με την Μακρή έκαναν από τότε προσπάθειες να φωνάζουν με πάθος «βοήθειααα» μέσα σε ένα μυθοπλαστικό αστυνομοκρατικό περιβάλλον που, όπως δήλωναν τότε, τις… «έπνιγε»!
Από εκείνη τη στιγμή κατανοήσαμε όλοι πως η μεν κρατική ρ/τ εισέρχεται στις αγκάλες τού ΣΥΡΙΖΑΪΚΟΥ κράτους και των συνδικαλιστικών του εκφάνσεων με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ενώ σχεδόν όλα τα άλλα ιδιωτικά κανάλια, συνεχίζουν τον εναγκαλισμό τους με τις υπόλοιπες πολιτικές τάσεις τού πασσών των πολιτικών αποχρώσεων, και μέρους τής Αριστεράς (όπου η οσμή της υπάρχει ακόμα…)

Τα δυόμιση χρόνια που κυβερνάει ο ΣΥΡΙΖΑ, το ρ/τ παιχνίδι παίζεται με ένταση, ξέφρενους ρυθμούς και στελεχικές ανθρωποθυσίες στο βωμό τής προοπτικής ενός ελεγχόμενου, για άλλη μια φορά, επικοινωνιακού τοπίου. Με λίγα λόγια, όλα τα ίδια μένουν…
Όλα, τα πάντα, είναι επικοινωνία. Έστω βαλκανικής αντίληψης. Αυτή τη στιγμή, ο ποιοτικός πήχης των ραδιοτηλεοπτικών μέσων είναι σε χαμηλότατο βαρομετρικό…
Ανοίγεις τα ιδιωτικά ραδιόφωνα για να περάσεις το πρωϊνό σου και βομβαρδίζεσαι από ατελείωτα διαφημιστικά πακέτα δίχως όρους και χρόνους. Τα πάντα αποφασίζονται από τη διάθεση των σταθμών να εισπράξουν όσο περισσότερο χρήμα γίνεται, χωρίς κανόνες οι οποίοι-υπενθυμίζω-είναι ήδη καταγεγραμμένοι σε συμφωνίες, νόμους και καταστατικά. Το… φαινόμενο το συναντάμε συχνότατα. Πολυνομία διάσπαρτη γύρω μας, ζαλίζει εύκολα όποιον επιχειρεί να εξιχνιάσει οτιδήποτε.
Έτσι και στα ραδιοτηλεοπτικά.
Παράλληλα, στη φαντασία μου έχω την εικόνα έναν καλωδιωμένο από παντού δημοσιογράφο. Από τα αφτιά, από τα ρουθούνια, το στόμα, από παντού καλώδια βγαίνουν και μπαίνουν, μικρά, μεγάλα καλώδια, βύσματα, πρίζες, διακόπτες. Ένας Homo electricus του 21ου αιώνα… Περισσότερο μού κάνει για ρομπότ, από μέλλουσες εποχές, στις οποίες θα είμαστε ξένοι μέσα στο τοπίο της πόλης… Μια τέτοια μορφή δημοσιογραφίας θα προβάλλεται στις συνειδήσεις μας. Μια εικόνα που δεν θα γίνει ποτέ συμβατή με τον κόσμο.

Ίσως διανύουμε τη χειρότερη μεταπολιτευτική ραδιο/τηλεοπτική περίοδο, δίχως φαντασία, όραμα, προγραμματισμούς, στόχους. Ένα πλήρες σκοτάδι βασιλεύει στον ορίζοντα.
Όλα αλλάζουν ραγδαία. Πρόσωπα, συνεργασίες, δοκιμές, ανιχνευτικές κινήσεις. Τα τόσα αμέτρητα προγράμματα που δοκιμάστηκαν στο παρελθόν, δεν επαρκούν για το τώρα και το μέλλον, στο κάθε ρ/τ μέσον. Εκπομπές πετσοκομμένες. Άλλες που ξεκινούν και την επόμενη εβδομάδα σταματάνε. Φτηνές, φτηνότατες παραγωγές που δεν αντέχουν σε δημόσια θέα. Παραγωγοί, οι οποίοι «χρεώνονται» με καθημερινά τετράωρα και πεντάωρα προγράμματα λόγου και ενημέρωσης, δοκιμαζόμενοι από τις τόσες ώρες απάνθρωπης ραδιοφωνικής πρακτικής, η οποία προφανώς τους κουράζει και απαξιώνει το προϊόν τους, κάτι που παραβλέπει παραδειγματικά το ίδιο το μέσον, το έχει επιβάλλει συνθήκες Μεσαίωνα στους εργαζομένους του… Το σύγχρονο δόγμα: «Περισσότερη δουλειά, λιγότερες αποδοχές.» Αυτές οι δύσκολες συνθήκες επικρατούν όχι σε ένα και δυο ρ/τ μέσα, αλλά σε πολλά ταυτοχρόνως, απόρροια τής μεγάλης ανεργίας που έχει πλήξει τον κλάδο.
Τα μουσικά διαλείμματα, οι ώρες ψυχαγωγίας, το ελληνικό τραγούδι, το ξένο τραγούδι, όλα στριμωγμένα και κακοστημένα, ανίκανα να σταθούν δίπλα στον ακροατή-θεατή για να λειτουργήσουν δημιουργικά.
Τα δελτία ειδήσεων χάνουν σταθερά ακροαματικότητες και θεαματικότητες, όπως και κάθε πολιτική συζήτηση. Το φαινόμενο τής μεγάλης πτώσης τού έντυπου Τύπου έχει διαχυθεί ταχύτατα και στα ιντερνετικά, ηλεκτρονικά ραδιοκύματα και συχνότητες.

Θα έλεγε κανείς πως όλο αυτό το κακό των ιδιωτικών, τα πρωϊνάδικα, τα απογευματάδικα, οι απίστευτες ελαφρότητες επί της οθόνης, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως προστατευτική ασπίδα για τις εκπομπές τής ΕΡΤ που την πληρώνουμε για να συντηρείται και να υπάρχει…
Αμ δε! Ο κρατικός ρ/τ φορέας, εκτός από την ποιοτική του αποδυνάμωση κυρίως ραδιοφωνικά και ενημερωτικά, αποδεικνύει την βαθύτατη διοικητική και στελεχική κρίση του, σε επίπεδο φαγωμάρας και ανταγωνισμού υψηλών στελεχών, προερχόμενα απ’ ευθείας από τις επιλογές τού Μεγάρου Μαξίμου. Ξηλώνονται πρόσωπα πρώην εμπιστοσύνης (βλέπε: Τσακνής) και μπαίνουν νέα που θα δοκιμαστούν κι αυτά από την παρούσα εξουσία. Όλα υπό δοκιμή πάντα. Το παιχνίδι-επαναλαμβάνω-ξαναπαίζεται με τον ίδιο τρόπο, όπως πάντα, με κάθε κυβέρνηση. Αλλάζουν μόνο οι παρονομαστές. Οι αριθμητές παραμένουν, σαφές δείγμα πως αυτό το ρημάδι το κτήριο της Μεσογείων, το ραδιομέγαρο, δεν έχασε ποτέ το ενδιαφέρον τής κατοίκησης (διάβαζε: κατοχής), από τις εξουσίες οι οποίες περνούν και θα περνούν ασταμάτητα απ’ αυτό τον τόπο, κατοικοεδρεύοντας στον 5ο όροφο του κτηρίου, αγναντεύοντας το ελληνικό τοπίο καβάλα στις ραδιοσυχνότητες…
(Μερικοί επιμένουν να υποστηρίζουν πως το ραδιομέγαρο είναι στοιχειωμένο, χρόνια τώρα, από καλικαντζαράκια, φαντάσματα, αράχνες, νυχτερίδες, δαίμονες και γριές μάγισσες στιλ Maleficent…)

Τέλος, η κακοδαιμονία τής ΕΡΤ οφείλεται στην διασύνδεσή της με την εκάστοτε κυβέρνηση, όπως και στην συνδικαλιστική της υπόσταση. Αυτή η μόνιμη εξάρτηση αντιλήψεων και αποφάσεων, δημιουργεί πάντα τα γνωστά νοσήματα ολόκληρου τού κλάδου τού υπαλληλικού δυναμικού της. Και, ως φαίνεται, δεν θα πάψει ποτέ να υφίσταται, να ελλοχεύει, να τροφοδοτεί και να καθορίζει τα… συμπαντικά τής ΕΡΤ.

Νότης Μαυρουδής

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 355 (5/10/2017) Φίδια!!!

Δεν χρειάζεται να έχεις ιδιαίτερες πολιτικές θέσεις και απόψεις. Δεν χρειάζεται καμία εξειδίκευση γνώσης ή μεγάλης εμπειρίας ή πρότερον βίο στα… πεζοδρόμια, στις πλατείες και στους συνήθεις χώρους όπου παίρνει σάρκα και οστά η ταξική πάλη ή η συνείδηση του παγκόσμιου δικαίου. Δεν χρειάζεται καν να αναπτύξει κανείς σκέψεις, οι οποίες έχουν να κάνουν με την ποιότητα ζωής, ή  με την αναζήτηση μιας ιδανικής κοινωνίας, από εκείνα δηλαδή τα πάγια ανθρώπινα αιτήματα, για τα οποία οι κοινωνίες, σε Δύση και Ανατολή, αγωνίζονται με επιμονή να τα πετύχουν μαζί με ό,τι καλύτερο για τις κοινωνίες τους…
Σας διαβεβαιώ, τίποτα απ’ όλα αυτά. Νομίζω πως είναι, απλή α ι σ θ η τ ι κ ή! Τόσο απλά, έστω και αν ρισκάρω να εκληφθώ ως αφελής και εστέτ, σε μεγάλο μέρος των αναγνωστών μου, από την υπεραπλούστευση των σκέψεων και των συμπερασμάτων μου, τα οποία δεν διστάζω να εκθέτω στη στήλη μου…

Για να μην σας κρατάω σε αγωνία, το θέμα μου έχει να κάνει με τους δυο γελοίους πρωταγωνιστές, πολεμοκάπηλους και πολεμόχαρους, βασικά α ν τ ι α ι σ θ η τ ι κ ο ύ ς Προέδρους, οι οποίοι κατέχοντας ισχυρά οπλικά συστήματα (και ατομικές βόμβες!) δείχνει ο ένας στον άλλον τα δόντια του με τα γνωστά συμπαρομαρτούντα:

Ντόναλντ Τραμπ και Κιμ Γιονγκ Ούν. Ο πρώτος, ο πιο λειψός σε εγκέφαλο Πρόεδρος της χώρας με το δημοκρατικότερο Σύνταγμα. Θεωρητικός υπερασπιστής τής κατοχής όπλων και της οπλοφορίας των Αμερικάνων. Δεν συγκινείται ούτε όταν συντελούνται ομαδικά εγκλήματα όπως το πιο πρόσφατο στο Λας Βέγκας, με 58 νεκρούς και 200 τραυματίες, στο ξενοδοχείο Mανταλέι Μπέι, όταν ένας ένοπλος σαλταρισμένος (;) άνοιξε πυρ εναντίον πολιτών και θαμώνων από τον 32ο όροφο… Ο δεύτερος, απόλυτος δικτάτορας, από εκείνους που κρατούν την παράδοση του αυταρχισμού στη χώρα τής Ανατολικής Ασίας, με πληθυσμό 25.491.000 πληθυσμό, που ονομάζεται: «Λαοκρατική Δημοκρατία τής Βόρειας Κορέας». Από τους τίτλους που σε κάνουν να γελάς ή να βάζεις τα κλάματα, για την… κατάντια των νοημάτων και των Λαϊκών Δημοκρατιών…
Οι δυο προαναφερόμενοι ηγέτες βάλθηκαν να επιδείξουν την απόλυτη έπαρση και το νταηλίκι τους, με εκατέρωθεν ανταλλαγές κατηγοριών και παληκαρισμών, σε επίπεδο: «Ξέρεις τι μπορώ να σου κάνω εγώ ρε;», «Για κουνήσου, να δεις τι έχεις να πάθεις κι εσύ και το σόι σου, ρε γεροξεκούτη». Τέτοιοι διάλογοι, σας λέω. Επίπεδο σχολικών προαυλίων και ούτε. Αν συλλέξει κανείς τις εκατέρωθεν προσβολές και βρισιές των δυο πρωταγωνιστών, μέσω κυβερνητικών εκπροσώπων, γραφείων Τύπου και διπλωματικού Σώματος, δεν θα πιστεύει την τόση ξεφτίλα αντεγκλήσεων των δυο αυτών τυχάρπαστων, οι οποίοι κατέχουν σημαντικά γεωγραφικά σημεία τού ορίζοντα και δρουν ως να τους έχουν δώσει πλαστικά όπλα στα παιδικά τους δωμάτια…
Δεν θα έλεγα πως δεν συντρέχει κίνδυνος από τέτοιους ανώριμους καπριτσιόζους πολεμοκάπηλους, οι οποίοι, μπροστά σε έναν ολόκληρο πλανήτη, το… παίζουν στρατιωτάκια, με τα αφοσιωμένα επιτελεία τους να παίζουν με τη σειρά τους τούς πιστούς ακόλουθους. Οι απειλές είναι καθημερινές, με αποτέλεσμα να έχει αναστατωθεί ολόκληρη η περιοχή τής Ανατολικής Ασίας και όχι μόνο, από τον φόβο κάθε ενδεχόμενης και επικίνδυνης εμπλοκής.

Ο Βορειοκορεάτης, που δεν θα του έδινες και πολλή σημασία, αν δεν σε προειδοποιούσαν πως είναι απρόβλεπτος και επικίνδυνος, είναι ένας από σόι στυγνός δικτάτορας. Οι συχνές παρελάσεις, οι οργανωμένες δόξες που απολαμβάνει, τα υποχρεωτικά χαμόγελα, χειροκροτήματα και κλάματα του πλήθους, από το οποίο απαιτείται και αναγκάζεται να συρρέει κάθε φορά στις, εννοείται πάντα πολυπληθείς, συγκεντρώσεις του, η στρατιωτική πειθαρχία σε κάθε μιλιταριστική εκδήλωση, σε συνδυασμό με την αφόρητη φτώχια τού απλού κόσμου, μεγεθύνει την εικόνα τής απόλυτης κυριαρχίας τού αυταρχισμού και της επακόλουθης αδιαφορίας για τον λαό του.
Ο Αμερικάνος, γνήσιο παιδί τής πνευματικής εξαθλίωσης μέρους των Αμερικανών ψηφοφόρων, εγκαταστάθηκε στην εξουσία οικογενειακώς, αμφισβητώντας ό,τι καλό είχε κάνει ο προκάτοχός του Ομπάμα. Γνωρίζοντας τα οπλικά συστήματα της χώρας του, συμμετέχει ολοκληρωτικά στις λεκτικές απειλές και αδιαφορεί για τη διάχυση της τρομοκρατίας, του παγκόσμιου φόβου και της έντονης ανησυχίας σε ψυχολογικό επίπεδο.

Θα έλεγα πως ο 21ος αιώνας χαρακτηρίζεται πλέον από έναν παγκόσμιο… πολιτισμό βαρβαρότητας, με πυρηνικές απειλές, αμείλικτους πολέμους σε πολλά σημεία τής παγκόσμιας γεωγραφίας, τόσα, ώστε να κάνουν όλον τον πλανήτη να αγωνιά… Ο Κιμ Γιονγκ Ούν, ο μοναδικός «τιμονιέρης» τού βορειοκορεάτικου ρεαλισμού, περιφέρεται θριαμβευτικά και περήφανα ανάμεσα σε οπλικά συστήματα, πυραύλους, πυρηνικές κεφαλές, σχέδια καταστροφής γειτονικών χωρών, της Αμερικανικής Ηπείρου, συμπεριλαμβανομένου του Τραμπ, αλλά και άλλων πολιτικών και μη οικογενειών…
Όσο και αν η μυθοπλασία δεν μάς σαγηνεύει, ο Ουν και ο Τραμπ είναι σίγουρα γόνοι δηλητηριωδών φιδιών. Οι πιθανότητες, ωστόσο, να γεννήθηκαν από κανονικό παραμύθι, είναι ελάχιστες, έως ανύπαρκτες.

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 354 (30/9/2017) Ζεϊμπεκιές…

Δεν είναι εύκολο να ανακαλύψει κανείς γιατί ο Ζεϊμπέκικος χορός γίνεται «θέμα συζήτησης» όποτε χορεύεται από δημόσια πολιτικά πρόσωπα. Μια λογική σκέψη λέει πως, αφού ο χορός αυτός είναι ριζωμένος στην ελληνική λαϊκή παράδοση, είναι φυσικό και να χορεύεται και να τραγουδιέται. Καμία αντίρρηση. Θα πρέπει να συγκεντρώσω πολλές πνευματικές δυνάμεις για να κατανοήσω τί είναι αυτό που μου ανέβαζε την αδρεναλίνη κάθε φορά που έβλεπα τα υψηλά πολιτικά στελέχη τού ΠΑΣΟΚ να το… ρίχνουν στις ζεϊμπεκιές και στα ξενύχτια… Ίσως, ενδόμυχα, να θεωρούσα πως οι υπουργοί αδιαφορούσαν για το πόπολο, για τα ζητήματα ευθύνης τους και κατέληγαν σε χορούς και πανηγύρια… Ήταν βιαστική και άδικη μια τέτοια κατηγορία από μέρους μου και θα ήταν καλό να ελεγχθεί το… τότε πάθος.
Αλλά, μη θεωρήσετε πως το θέμα τελειώνει εδώ.
Θυμάμαι πολύ καλά τους καραβανάδες χουντικούς Στυλιανό Πατακό, Γεώργιο Παπαδόπουλο, Νικόλαο Μακαρέζο, κ.α. στις εθνικές γιορτές, (και όχι μόνο) που δεν δίσταζαν να ξεκινούν τους χορούς (Συρτούς, Τσάμικους, κ. λ. π.) με το κουστουμάκι, το ατσαλάκωτο παντελόνι και τη γραβάτα, να μπερδεύουν την παράδοση με την επαίσχυντη βλαχομπαρόκ παρουσία τους, δείχνοντας πως, δήθεν μ’ αυτόν τον τρόπο, καλυπτόταν η συνειδησιακή και η εθνική μας ταυτότητα, που στηρίζεται πάνω στο τρίπτυχο: Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια!
Νωπές οι μνήμες και οι σχέσεις του χορού με τα ιδανικά τής φυλής…
Περίεργο πράγμα αυτή η Πατρίδα, τής οποίας τα σύμβολα είναι δημιουργικοί συντελεστές που, με τις αποχρώσεις τους, συμβάλουν στις τέχνες, στα Γράμματα, στην αισθητική και σε όλη τη διανοητική της ικανότητα και πρόοδο…

Τα παραδείγματα δεν σταμάτησαν να υπάρχουν. Όσο περισσότερη δημοφιλία απολαμβάνει ένας πολιτικός στο πέρασμά του, τόσο περισσότερο γίνεται επίκεντρο προσοχής (κυρίως με αρνητικό τρόπο) από τους πολίτες. Εκείνο το περίφημο «ζεϊμπέκικο του Ανδρέα», είναι ταυτότητα μιας εποχής (στη δεκαετία του ‘80), αφού συνδέθηκε ακόμα περισσότερο ο… μερακλής πολιτικός με τον απλό κόσμο. Ήταν η εποχή κατά την οποία παρήλαυναν δημόσια από τις νυχτερινές πίστες, υπουργοί όπως οι Τσοβόλας, Τσοχατζόπουλος, ενώ πιο πρόσφατα στις μέρες μας, θεάθηκαν και γυναίκες πολιτικοί όπως η Ρένα Δούρου, η Ραχήλ Μακρή, η Όλγα Γεροβασίλη, με αποκορύφωμα τον άλλον μερακλή και αμετροεπή των ημερών, τον Παναγιώτη Κουρουμπλή… Όχι, δεν τελειώνει εδώ ο κατάλογος των… ζεϊμπέκηδων επισήμων. Εξάλλου, ο χορός που σφράγισε τη φυσιογνωμία και την λεβεντιά τού ρεμπέτικου, της καθ’ ημάς Ανατολής, έχει γίνει προ πολλού έρμαιο του κάθε πικραμένου. Βλέπω σε σταθερή βάση τα… ψυχαγωγικά τηλεοπτικά, σε στιλ ζωντανής πίστας, με όλους τους… μάγκες ηθοποιούς, τραγουδιστές και τις πολλές γλάστρες με τα 12ποντα, να ακκίζονται, χορεύοντας τον πιο αυστηρό και σεμνό λαϊκό χορό, αλλοιώνοντας τον ζεϊμπέκικο, τόσο ως προς τις ρυθμολογικές του υποχρεώσεις, όσο και ως προς το… φύλο, το γένος τού χορευτή… Το στιλ, η μορφή, η κινησιολογία, το βαθύτερο πνευματικό αποτύπωμα, τέλος, η α ι σ θ η τ ι κ ή, έχουν στην κυριολεξία σαρωθεί από τη νέα όψη ενός παλαιού σημείου πολιτισμού, όπως εκείνο του ζεϊμπέκικου, του οποίου οι αναφορές περιέχουν στο πλαίσιό του, σημαντικές προσωπικότητες, καθώς και μνήμες ιστορικές, πνευματικές, διανοητικές.

Πώς θα βρούμε τον πυρήνα τού θέματος; Οι πολιτικοί χρησιμοποιούν τον συγκεκριμένο χορό, ως μέσον προβολής μιας προσπάθειας του στιλ «κατεβαίνω στο λαό», ή κάτι τέτοιο παρεμφερές… Ας μην αναλύσουμε το πώς κατέληξε, αυτός ο συγκεκριμένος, να είναι το σημείο αναφοράς. Μέσα από την επίμονη τηλεοπτική ζεϊμπεκικοποίηση του ευρύτατου κοινού, δένεται, όπως η ζάχαρη με το γλυκό, και η δημόσια προβολή των πολιτικών, μέσω του δημοφιλούς αυτού χορού.
Ίσως σε εποχές αισθησιακής-πλαστικής-πολλαπλώς ψευδο-ευδαιμονικής πραγματικότητας, ο παραδοσιακός ζεϊμπέκικος, να ξεχωρίζει ακριβώς για τον αντίθετο λόγο από αυτά.
Στο κέντρο ένα μοναχικό ανδρικό σώμα. Τα πόδια, γειωμένα στη γη, στο έδαφος. Κινήσεις σχεδόν «κρυφές». Τα χέρια ανοιχτά σε διάσταση, όπως φτερά αετού, και το κεφάλι γερμένο μπροστά. Μια μίνι εικόνα ενός εσταυρωμένου… Οι κινήσεις μετρημένες, με υπαινικτική αναφορά. Παρακολουθώντας τον αυτοσχεδιασμό ενός σοβαρού λαϊκού χορευτή τού ζεϊμπέκικου, θα είσαι εσύ εκείνος ο οποίος θα εκμαιεύει τις σημειολογικές κινήσεις, ακόμα και των πιο λεπτών ισορροπιών.  Με λίγα λόγια, ο χορός ενός τέτοιου χορευτή, που πηγάζει από τα σπλάχνα του, εκφράζει, στο σύνολό του, ένα έργο τέχνης! Με ό,τι αυτό συνεπάγεται, θεωρώ πως υπάρχουν κανόνες που καθιστούν το όλον ως άρτιο θέαμα. Σαν έργο ζωγραφικής, μουσικής, εικαστικών και άλλων τεχνών, που προκαλούν τον θεατή στις δικές του αποκωδικοποιήσεις.

Η φιγούρα αυτή, με τους ανδρικούς μυς σε υπερβολή, «έπαιξε» σε αφίσες και αμέτρητα πλάνα διαφημίσεων, καθώς και στον εμπορικό ελληνικό κινηματογράφο, ιδιαιτέρως όταν το σύμβολο αυτό τής ανδρικής λεβεντιάς ετέθη, ως διαφήμιση και σημαντικό στοιχείο τής ανδρικής κουλτούρας. Αυτό είναι, ίσως, το σημείο κατά το οποίο, η γοητεία και η δύναμη αυτού τού χορού, με το πέρασμα των δεκαετιών και την καθολική διαχρονική υποταγή μας στην αισθητική δύναμη των παντός είδους Μέσων, προσέλκυσε αμέτρητους νέους, οι οποίοι, ανεπίδεκτοι μαθήσεως, θεώρησαν πως έχουν να κάνουν με ελεύθερο πεδίο βολής! Όλα ελεύθερα. Καμία κινητική, ρυθμική, σωματική υποχρέωση. Χέρια, πόδια, μέση, κοιλιές, όλα στη φόρα, όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω… Ένα χοροπηδητό όπως λάχει. Καμία γείωση. Όλα στη διάθεση της στιγμής. «Είμαι λεύτερος εγώ ρε, από το 1974! Ό,τι θέλω κάνω. Ακόμα και στο χορό…» Μια συνεχόμενη ασέβεια που ανατρέπει όλη την ιστορία των 9/8ων και της ιεροτελεστίας που ριζώθηκε μέσα στον 18ο, 19ο και 20ο αιώνα…

Δεν σας κρύβω πως την αφορμή για τέτοιους ζεϊμπέκικους συνειρμούς, μου την έδωσε το πρόσφατο αξιοπρεπές ζεϊμπέκικο του Δημήτρη Κοτσούμπα. Τι να πω; Ως Γραμματέας και εκπρόσωπος του πιο λαϊκού κόμματος της εργατικής τάξης, φαίνεται πως «δικαιούται δια να ομιλεί και να… χορεύει» περισσότερο από «άλλους». Δεν θέλω να ισχυριστώ πως ο ζεϊμπέκικος εντάσσεται σε ταξικούς, κομματικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, αλλά δεν αντέχω πια να βλέπω κάθε ακκιζόμενο ή ακκιζόμενη πολιτικό και να τον… ανέχομαι, σε παράλληλη χορευτική δράση, με τον Κουτσούμπα.

Καταθλίβομαι…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 353 (27/9/2017) Κεντροαριστερά.

Άραγε, πόσα, και ποια συναισθήματα καταγράφει η ιστορία όταν δημιουργείται από τους ανθρώπους η καθημερινότητα και το βάθος τής ζωής… Και οι άνθρωποι πόσες σκέψεις κάνουν, όταν σκέφτονται μετά το πέρασμα τής ιστορίας, όλα όσα ενσωματώνει και επεξεργάζεται, όλες τις λεπτομέρειες της πραγματικότητας, όπως αυτή διαμορφώνεται στο πέρασμα του χρόνου και των κοινωνικών αναγκών…
Η ιστορία είναι μια αφήγηση συνεχόμενη και ακατάπαυστη, την οποία η κοινωνία είναι αναγκασμένη, κάθε φορά, να την εξετάζει πάντα με προσοχή, με μεγεθυντικούς φακούς, με γνώση στοιχείων και ικανότητα ανάλυσης των εποχών.

Ιδιαίτερα σε αυτή την περίοδο ανασύνταξης μέρους τού παλαιότερου πολιτικού σχήματος που λέγεται «Κεντροαριστερά» (μη μου ζητήσετε να αναλύσω την έννοια και το περιεχόμενο αυτού τού πολιτικού μορφώματος στις μέρες μας), όλοι γνωρίζουμε πως τα πολιτικά παιχνίδια, ιδιαίτερα σε εποχές οξείας πολιτικής αφυδάτωσης, με σχεδόν όλες τις ενεργές δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις τού τόπου να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, υποκλινόμενες στον λαϊκισμό και στην απουσία κάθε προοδευτικής πρότασης και διάθεσης, μέσα σε προγραμματισμούς και θεματολογίες, στοιχεία που θα πρέπει να υπάρχουν εντός των πολιτικών θέσεων.

Πολλές φορές η μνήμη ανακαλεί και εξετάζει τις παλιές καταστάσεις. Τα κόμματα που σήμερα κραυγάζουν πως «οι άλλοι», (οι πολιτικοί αντίπαλοι) είναι ακατάλληλοι να διοικήσουν, γιατί είναι ανίκανοι και διεφθαρμένοι, είναι εκείνοι που, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, οδήγησαν εκεί που οδήγησαν την κοινωνία και την οικονομία και κατέστησαν την χώρα υπόδουλη (άνευ όρων) στα μνημόνια. Πάντα ο άκριτος, ο τυφλός και ο εμπαθής ανταγωνισμός έθρεφε τον λαϊκισμό και έριχνε τον πήχη τής πολιτικής ποιότητας. Όλα τα κόμματα (παλαιότερα-νεότερα) κομπάζουν πως το δικό τους είναι το πολιτικά ώριμο και πως είναι το μόνο που φέρνει μαζί του το αεράκι τής αλλαγής.
Όμως, αν κοιτάξει κανείς τη διάρθρωση των κομμάτων (όλων των κομμάτων τού ελληνικού κοινοβουλίου, σε όλο το μήκος τού χρόνου), θα διαπιστώσει πολιτικές προδοσίες, αποσκιρτήσεις, διασπάσεις, αποστασίες, ανίερες συμμαχίες. Τίποτα που να δημιουργεί εμπιστοσύνη στον πολίτη και στο κομματικό κοινό.
Παρατηρείστε το ζήτημα του «ηθικού πλεονεκτήματος», θέμα που μας απασχόλησε με την ευκαιρία άτεχνων και επιπόλαιων δηλώσεων πως το προνόμιο  της «ηθικής» στο πολιτικό σκηνικό, το κατέχει μια και μόνο πολιτική δύναμη. Κοντολογίς, προβλήθηκε πως η σημερινή μορφή τής κυβερνώσας Αριστεράς, είναι η «καλή» και η «ηθική» πλευρά τής πολιτικής ζωής. (ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δηλαδή…). Οι «άλλοι» είναι οι κακοί και τους λείπει το «ηθικό πλεονέκτημα». Τόσο απλά. Ωστόσο, αν απλώσουμε τη ματιά μας ακόμα και στο, κοινώς ομολογούμενο, πιο συμπαγές κόμμα, το ΚΚΕ, αρκεί να διαβάσουμε για την πορεία και τις φάσεις τής διαδρομής του, των πολιτικών του αρνήσεων και των εσωκομματικών του συγκρούσεων, πολλές εκ των οποίων είχαν να κάνουν με μοιραίες, για την χώρα και τα στελέχη του, ιστορικές επιλογές.

Το θέμα τής κινητοποίησης, για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, δείχνει πως ένας ολόκληρος κόσμος, δραστηριοποιείται και προβληματίζεται με βάση την πολιτική-κομματική κουλτούρα τής δεκαετίας τού ’80 και του ’90. Παλαιά ξινά σταφύλια; Ίσως, αλλά αυτόν τον κόσμο δεν τον πετάς. Είναι ο ίδιος κόσμος που συμμετείχε στην μεταπολιτευτική περίοδο αναζωογόνησης και ανασυγκρότησης της χώρας. Είναι ο κόσμος που συμμετείχε στην ανοικοδόμηση με εθνικές οδούς και αυτοκινητιστικά δίκτυα, με σχολικά κτήρια, με νοσοκομεία, με ΚΕΠ, με αναστυλώσεις σε όλη τη χώρα, με ανοικοδομήσεις σε κτήρια, πλατείες, πνευματικά κέντρα, λιμάνια, προβλήτες, επιχειρήσεις… Μια μεγάλη εθνική προσπάθεια από την οποία απορρέουν τα καλά, αλλά και τα άσχημα μιας εποχής όπου το χρήμα, εκτός απ’ το ότι έβαλε σε δοκιμασία συνειδήσεις και συμπεριφορές, είναι γνωστό πως δεν ρέει πάντα και με τόσο καθαρό τρόπο…

Λοιπόν; Τι θα κάνουμε με αυτόν τον κόσμο της Κεντροαριστεράς που σήμερα προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια του, μέσα σε ένα τόσο δυσοίωνο πολιτικά περιβάλλον; Θα τους διαγράψουμε δια παντός από τον πίνακα; Πώς θα αγνοήσουμε το σύνολο των ενεργειών ενός τόσο έντονου λαϊκού κινήματος των δεκαετιών ’70, ’80, ’90, έστω με τις μεγαλωμένες πλέον γενιές κατά, τουλάχιστον, 30 χρόνια; Με τις ευρωπαϊκές χώρες σε άλλες ισορροπίες, διάσταση και άλλη δυναμική; Ποιος θα ορίσει ποιος θα πρέπει να αδειάζει τη γωνιά στο πολιτικό αυτό μετερίζι, το οποίο προσπαθεί να μαζέψει τις χαμένες, προ πολλού, δυνάμεις του; Και, με όλο τον σεβασμό, επιτρέψτε μου να μπαίνω σε συγκρίσεις με άλλες παράλληλες πολιτικές ιστορίες. Ποιος πολιτικός σχηματισμός βγαίνει αλώβητος από μια παρόμοια μεταπολιτευτική πίεση; Ποιο θα μπορούσε να εκληφθεί ως ιδανικό πολιτικό σχήμα, που θα μπορούσε να σταθεί σε μια σοβαρή συζήτηση για τη λύση τού πολιτικού μας προβλήματος. Ποιο είναι το… υπέρτατο ον, από τα ως τώρα πολιτικά σχήματα, που είναι σε θέση να αποφανθεί για την τύχη ενός πολιτικού φορέα, ο οποίος πάει να δημιουργηθεί;

Πλήθος τα ερωτήματα. Η προσπάθεια της Κεντροαριστεράς είναι ήδη γεμάτη από θολές γραμμές, που δεν μας αφήνουν να έχουμε καθαρό τοπίο. Έτσι ήταν πάντα. Κάθε νέος πολιτικός φορέας θα αντιμετωπίσει την καχυποψία και την έλλειψη εμπιστοσύνης τού κόσμου, ιδιαίτερα όταν η χώρα βρίσκεται στη χειρότερη περίοδο πτώση τής δημιουργικής πολιτικής.
Τώρα, όλος αυτός ο κόσμος, στο πλαίσιο της νέας εποχής, θα πρέπει να κάνει το δυσκολότερο! Να δημιουργήσει ξανά πολιτική. Να μπει δηλαδή ξανά στη διαδικασία τής παραγωγής πολιτικής ατζέντας, με όλα αυτά τα νέα δεδομένα που παρουσιάζονται μπροστά μας και αναζητούν λύσεις. Αν είναι εύκολο ή δύσκολο να πραγματοποιηθεί αυτή η ανασύσταση της Κεντροαριστεράς από τις παλαιότερες, σχεδόν εν απραξία γενιές, ας το αφήσουμε στην κρίση σας…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 352 (14/9/2017) Μετανάστες παντού ! (Μια αμερικανική πραγματικότητα…)

Όλα πλέον στην εποχή μας είναι με ακρίβεια προγραμματισμένα. Σου λέει: «Στις 16 και 23’» ο τυφώνας Ίρμα, θα χτυπήσει στην τάδε ακτή, στο τάδε σημείο. Εντυπωσιακό! Οι μετεωρολογικές προβλέψεις έχουν καταλήξει να είναι τόσο συγκεκριμένες, τόσο αδυσώπητες, όσο και αναγκαίες. Η αμερικανική Ήπειρος «πρέπει» να γνωρίζει την έκβαση των καταστροφών τής κάθε μέρας, του κάθε μήνα, της κάθε περιόδου. Εκεί, οι τυφώνες, οι θύελλες, οι καταιγίδες και οι τροπικοί κυκλώνες, είναι συχνές απειλές που καταστρέφουν στο πέρασμά τους, ανθρώπινες ζωές, περιουσίες, σπίτια, πόλεις…
Το συγκλονιστικό κι απίστευτο θέαμα, το παρακολουθούμε από τις πολυθρόνες μας, μέσω τής τεχνολογίας, σε όλη του την μεγαλοπρέπεια κι εμείς, ο «άλλος κόσμος» που κατοικοεδρεύει στο άλλο ημισφαίριο. Παρακολουθούμε λοιπόν έναν ολόκληρο πολιτισμό να χτυπιέται αλύπητα από την κλιματική αλλαγή, η οποία και προκαλεί αυτά τα καταστροφικά και βίαια φυσικά φαινόμενα. Η κλιματική αλλαγή, που για τον Ηγέτη ς Τραμπ είναι, υποβαθμίζοντας τα φαινόμενα, πομφόλυγες προερχόμενες από τα σκοτεινά «συμφέροντα της Κίνας» (!!!), η οποία θέλει να πλήξει την αμερικανική οικονομία και δεν περνάει από τη σκέψη του πως οι δραστηριότητες και οι αρνητικές παρεμβάσεις τού ανθρώπου στη φύση, είναι οι παράγοντες που αλλάζουν και επιδρούν στο κλίμα, πως η αλόγιστη και απερίσκεπτη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων οδηγεί στην καταστροφή τού φυσικού περιβάλλοντος, πως εν τέλει, «θυμώνουν» την παντοδύναμη Φύση…

Θαρρείς όμως και η Φύση το ανταποδίδει, ή ορθότερα, εκδικείται. Με τυφώνες, θύελλες, τσουνάμια, σεισμούς, λειώσιμο των πάγων, πλημμύρες, καταιγίδες Katrina, Irma, hurricane Andrew ή Γουίλι-Γουίλι και άλλες ονομασίες, όλες με ειδικά φονικά χαρακτηριστικά και με ταχύτητες ανέμων των 200, 250, 350 χιλιομέτρων!!! Μια απίστευτη πραγματικότητα που χτυπάει, εκτός από την Ασία και την Αμερική, πολλές περιοχές στον Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό (απορώ γιατί του τελευταίου τού δώσανε αυτό το όνομα)…
Αυτές τις μέρες παρατηρούμε, για άλλη μια φορά, καταστροφές περιουσιών και υποδομών, αμέτρητους θανάτους ανθρώπων και ζώων στη Φλόριντα, το Μαϊάμι, την Τάμπα, την Καραϊβική, κα.

Τα ασθενοφόρα, τα ναυαγοσωστικά συνεργεία, τα πυροσβεστικά σώματα, αεροπλάνα και ό,τι μπορεί να διατεθεί προς διάσωση, είναι στην ημερήσια διάταξη. Καταστροφές, αφανισμός και δυστυχία, διώχνει τους ανθρώπους από τα σπίτια και τις περιοχές τους, οι πόλεις κηρύσσονται «ακατάλληλες» για κατοίκηση και στρατιές εσωτερικών μεταναστών, από τις αμερικανικές πόλεις, μετακινούνται και ξεριζώνονται προς άγνωστη κατεύθυνση…
Ένας άλλος τύπος «περιπλανώμενου κι ανέστιου μετανάστη» δημιουργείται από τη μανία τού «θυμού» τής Φύσης.
Αναρωτιέμαι: Μήπως αυτός ο ιδιότυπος… «πόλεμος» τυφώνων, πλημμυρών, πυρκαγιών, δασών, συγκρινόμενος με έναν παραδοσιακό πόλεμο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως διαφορετικός, απλά και μόνο επειδή απουσιάζει η άμεση παρουσία τού ανθρώπινου παράγοντα εχθρού; Ούτως ή άλλως οι καταστροφές ψυχών και υποδομών είναι το κύριο χαρακτηριστικό των πολέμων και αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο θεωρώ πως η ισχυρή Αμερική βρίσκεται σε… κλιματικό πόλεμο, από τη στιγμή που τα ακραία φυσικά φαινόμενα ξεσπούν στο θαλάσσιο, γήινο και οικιστικό περιβάλλον της, αφανίζοντας τα πάντα στο πέρασμά τους.

Η άλλη εικόνα είμαστε εμείς, οι του άλλου ημισφαιρίου… Οι εκδηλώσεις καταστροφικών φυσικών φαινομένων στην ευρωπαϊκή επικράτεια, δεν συγκρίνονται με εκείνες άλλων περιοχών τού πλανήτη. Όλα είναι διαφορετικά, παρ’ όλο που δεν λείπουν και από τη δική μας γη οι καταστροφές. Όλα τα παρακολουθούμε μέσα στη συσκευή τής τηλεόρασης, απ’ όπου βλέπουμε το δράμα τής κοινής μας πατρίδας, του πλανήτη Γη, να εξελίσσεται ταχύτατα και τραγικά.
Η κατάληξη πολλών κατοίκων τής αμερικανικής γης έχει κοινά σημεία με τους μετανάστες-πρόσφυγες, οι οποίοι κατακλύζουν πολλές περιοχές της Τουρκίας-Ελλάδας-Ιταλίας και όπου αλλού οι ξεριζωμένοι περιπλανώνται και βασανίζονται. Δεν είναι το ίδιο, αλλά η ουσία δεν είναι ο ξεριζωμός; Από άλλες αιτίες βέβαια, αλλά και οι της Αμερικής καταστράφηκαν και εγκατέλειψαν τα σπίτια τους, το βιο τους, πήραν τις φαμίλιες τους και κίνησαν για δρόμους άγνωστους, προς ένα μέλλον αβέβαιο…
Αλήθεια, πού αλλού να τους εντάξω αν όχι σε δοκιμαζόμενους μετανάστες, μέσα στη χώρα τους; Τέτοιες σκέψεις με οδηγούν σε τέτοια συμπεράσματα. Υπάρχει πάντα ένας εχθρός, ο οποίος δημιουργείται είτε από οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, είτε από τις φυσικές δυνάμεις τού οικοσυστήματος, όπως ένας σεισμός, ένα τσουνάμι και άλλα ισχυρά παρόμοια φαινόμενα. Και οι δυο περιπτώσεις χτυπούν αλύπητα τον ανθρώπινο παράγοντα και τοποθετούνται αρνητικά, απέναντι στη ζωή και στη δημιουργία, με τον σκληρότερο και τον πιο απάνθρωπο τρόπο. Οι καταστροφικοί πόλεμοι απανταχού στον πλανήτη, μόνο αυτό διδάσκουν. Την τραγωδία και τον αφανισμό σε όλο τους το μεγαλείο.

Η αμερικανική περιπέτεια, των φονικών φυσικών φαινομένων, είναι από τις πρώτες ειδήσεις τού πλανήτη. Όχι πως είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Είναι, πράγματι, σχεδόν πάγια ετήσια συμφορά και δεν αποτρέπονται. Το μόνο που μπορεί να κάνει ο ανθρώπινος παράγοντας είναι, να πάψει να… προκαλεί την μοίρα του, να μολύνει την ατμόσφαιρα και να καταστρέφει το οικοσύστημα με ενέργειες που συμβάλουν στην αναστάτωση τού πλανήτη, καθώς ο ακραίος ανταγωνισμός ισχύος, η εξοπλιστική και πυρηνική μανία των εξουσιών, παραβιάζουν κοινές συμφωνίες και ξεχνούν τον σημαντικότατο παράγοντα της μάνας Γης…
Τελειώνοντας, το βιντεάκι που παραθέτω καταγράφει με τον πιο παραστατικό και φυσικό τρόπο την ανυπέρβλητη δυσκολία τού ανθρώπου να αντισταθεί στη μεγάλη μάνα όλων μας: Εκείνη τής Φύσης…
Νότης Μαυρουδής

http://www.newsbomb.gr/bomb-tv/diethnh/story/820055/sygklonistiko-vinteo-irma-deite-pos-einai-na-perpatas-se-synthikes-tyfona-poy-trexei-me-190-xlm-o

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 351 (9/9/2017) Αποτρόπαιο έγκλημα…

Πικρή, πολύ πικρή, η επικαιρότητα για τον συνάδελφο φλαουτίστα Παναγιώτη Δράκο, ο οποίος συνελήφθη για παιδεραστία και για παράνομη κατοχή όπλων.
Η είδηση συγκλόνισε όλους όσοι τον γνώρισαν και συναναστράφηκαν ή συνεργάστηκαν μαζί του και αυτοί ήταν πολλοί, ίσως αμέτρητοι, καθ’ ότι, σημαίνον πρόσωπο στο χώρο τής Μουσικής. Το γεγονός, μοιάζει να συμπαρασέρνει και να κηλιδώνει, με τον χειρότερο τρόπο, τους διδάσκοντες μουσικούς, αφού η μιντιακή λάσπη άρχισε να εκσφενδονίζεται από δω κι από κει…
Είναι περίεργο, αλλά μας πήρε η μπάλα… όλους και οι πρώτες ψυχολογικές μας αντιδράσεις, μετά το αυτονόητο σοκ, παρέπεμπαν σε ντροπή και ανακλαστικά… ενοχοποίησης , λες και είχαμε… «συμμετοχή» σε ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα, σε μια ποταπή πράξη τού ανθρώπινου όντος. Την παιδεραστία!

Το δυσάρεστο αυτό συναίσθημα της ντροπής, για τον συνάδελφο μουσικό που δεν μπόρεσε να δαμάσει τα ζωώδη ένστικτά του, ίσως να οφείλεται και στην επίγνωση ότι ο καθένας μας κρύβει ένα κτήνος στον πυρήνα τού χαρακτήρα του. Ένα ζώο που θα πρέπει να παλεύεις συνεχώς μαζί του, να το πιάνεις μια ζωή από τα κέρατα, ώστε να μπορέσεις να πορευτείς με την ιδιότητα του ανθρώπου. Ον δηλαδή με έναρθρο λόγο, λογική, πνευματικές και ηθικές αξίες. Το γεγονός τής παιδεραστίας μας ξεπερνάει! Ειδικά στην περίπτωση κατά την οποία ο ένοχος είχε την δυνατότητα της καλλιέργειας που προσφέρει ο πολιτισμός, τού οποίου μέρος είναι και η μουσική.
Τότε, όποια κι αν είναι η πρώτη ανακλαστική αντίδρασή μας για τον ασελγή, μετατρέπεται αυτομάτως σε οργή, θυμό, και ακραίες εκδικητικές διαθέσεις απέναντί του.
Γινόμαστε κι εμείς… δήμιοι τού χειρότερου δημίου!

Δεν γνωρίζω πώς να διαχειριστώ μια τέτοια οργή απέναντι στην περίπτωση τέτοιου βιαστή παιδικών ψυχών. Προσπάθησα να «αναγνώσω» το θέμα από διάφορες πλευρές, μόνο και μόνο επειδή είχα στο παρελθόν γνωριμία μαζί του. Είναι η τυπική περίπτωση: «μα, ήταν καλό παιδί», «σπουδαίος μουσικός», «δεν είχε δώσει ποτέ αφορμή» και άλλα συνήθη, που λέγονται όταν ο κόσμος αιφνιδιάζεται μπροστά σε απίστευτες αλλά δυστυχώς αληθινές περιπτώσεις…
Μα, πού πάνε και φωλιάζουν όλες αυτές οι αρετές ενός ταλαντούχου μουσικού; Αναρωτιέμαι: εκεί όπου πάνε μένουν ακίνητες; Παγώνουν; Δεν μπαίνουν στη διαδικασία να λειτουργήσουν δημιουργικά; Να συμβάλουν ανανεωτικά προς την κατεύθυνση μιας ώριμης ποιοτικά προσωπικότητας; Πού μπορεί να καταλήγουν οι (μουσικές) ευαισθησίες, ο πειθαρχικός έλεγχος τον οποίο θα πρέπει να διαθέτει ένας εξασκημένος και έμπειρος μουσικός, πώς αυτοακυρώνονται αυτές οι ιδιότητες από έναν άνθρωπο τής Τέχνης, ο οποίος θα πρέπει να διαθέτει κατ’ εξοχήν ανθρωποκεντρικές σκέψεις; Ή μήπως όλα αυτά τα «πρέπει» ανήκουν σε απλές φιλολογικές βραδιές που συνοδεύονται με τσάι;
Ο εν λόγω ικανός μουσικός έχασε το προσόν τής δυνατότητας δημιουργικών χαρισμάτων μετά τις αποκρουστικές αποκαλύψεις των… ερωτικών του επιλογών.
Παιδεραστής και τυχοδιώκτης, απέδειξε πως τα… ευαίσθητα καλλιτεχνικά επαγγέλματα ουδόλως απομακρύνουν τον άνθρωπο από τη διαστροφή και τις κτηνώδεις πράξεις. Η καθημερινή ιστορία τού ανθρώπου διδάσκει πως το βάθος τής ανθρώπινης κατάντιας, είναι απύθμενο και ασύλληπτο. Ο άνθρωπος, όντως, είναι ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο.
Το μεγάλο ξάφνιασμα που υποστήκαμε, δεν είναι πως αποκαλύφθηκε ένας ακόμα παιδεραστής, αλλά πως αυτός, αυτή τη φορά, είναι «δικός μας», είναι «συνάδελφος» και μας συντάραξε το γεγονός.

Ο κλάδος λοιπόν ταράχτηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Σωματεία μουσικών, Μουσική εκπαίδευση με τα Ωδεία να πρωτοστατούν, Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, δημοσίευσαν ανακοινώσεις και αυστηρές καταγγελίες, δηλώνοντας το ξάφνιασμα και το δέος από μια τέτοια αποκάλυψη! Όλα συντείνουν στην εξοικείωσή μας με τη βία και το κακό και πως δεν θα ξαφνιαζόμαστε μπροστά τους πλέον. Κάποια αόρατη, ισχυρή δύναμη (ο καθένας ας δώσει ένα όνομα), θέλει να μας επιβάλλει φαίνεται να ζούμε χωρίς εκπλήξεις. Να περιμένουμε να συμβούν τα πάντα! Εξάλλου, δεν είναι λίγα όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε. Διαφορετικά θα έπρεπε να κλείνουμε ερμητικά τα μάτια και τα αφτιά μας και να προχωρούμε σε μια αυτιστική διάσταση του στιλ «δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω», αφήνοντας τα σημαντικά και τα ασήμαντα να περνούν από μπροστά μας, δίχως εμείς να τα αγγίζουμε…

Παράλογη η σκέψη να αγνοήσουμε ό,τι μας περιβάλει. Με συμβουλέψανε να μην ασχοληθώ με το ζήτημα του παιδεραστή, επειδή σπιλώνεται ο «χώρος» μας. Και πώς να το βγάλω απ’ το μυαλό μου; Αφού καθημερινά είναι βασικό θέμα συζήτησης στις παρέες, ενώ το διαδίκτυο έχει μεταμορφωθεί σε πεδίο ανθρωποφαγίας…
Ο εν λόγω μουσικός, καμάρι των ορχηστρών, των μαέστρων, των Ωδείων των οποίων υπήρξε συνεργάτης, μας έσπρωξε όλους να ξεπεράσουμε τα όρια και να συμπεριφερθούμε σαν Λαϊκό δικαστήριο. Ακούσαμε, παγώσαμε, καταδικάσαμε. Η παιδεραστία είναι η παραβίαση τής συλλογικής ηθικής. Όποιος την αγνοήσει, καίγεται! Αφού βεβαίως προηγηθεί η «θυσία» αθώων παιδικών ψυχών μέσα από την μεταμόρφωση του ανθρώπινου όντος, σε παραμορφωμένο κτήνος…

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Σχολιάκι 350 (6/9/2017) Καλλιτεχνικός ακτιβισμός…

Στο ΒΗΜΑ της 18ης Ιουνίου (2017) θα βασίσω σήμερα το κειμενάκι μου αυτό, καθ’ ότι, επιμένω να υποστηρίζω πως η κυριακάτικη ανάγνωση εφημερίδων με πρωϊνό καφέ είναι μία από τις καλύτερες απολαύσεις…
Εκεί λοιπόν διαβάζοντας μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του ποιητή και μεταφραστή Στρατή Πασχάλη στην Λαμπρινή Κουζέλη, θαύμασα τον λόγο του. Ο ποιητής, γεννημένος το 1958, ξεκίνησε τη δράση του στη δεκαετία του ’70 με σοβαρότητα και βάθος, με έκανε να σταματήσω μερικές φορές την ανάγνωση τής συνέντευξης, για να σκεφτώ βαθύτερα τα σοφά σημεία τού λόγου του.
Σε μια συμπυκνωμένη και διαυγή ανάπτυξη της σκέψης του, ένιωσα πως θέτει σπουδαία ζητήματα προς ανάλυση στο τραπέζι των ιδεών. Η δημοσιογράφος ρωτάει για την περίοδο των πολλών θεαμάτων και ακτιβισμού που διανύουμε στην εποχή μας, με τις δημόσιες αναγνώσεις, τα φεστιβάλ ποίησης κλπ. Θα σταθώ στην απάντησή τού ποιητή, παραθέτοντάς την ολόκληρη:
«Ζούμε μια περίοδο καλλιτεχνικού ακτιβισμού αλλά αυτό δεν είναι καλλιτεχνική ζωή. Δεν έχει σχέση με τη δημιουργία και την ουσιαστική επικοινωνία, είναι απλώς μια εκτόνωση, δεν δημιουργούνται πυρήνες γοητείας και έλξης που να έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ουσιαστικού πολιτισμού. Είναι απλώς δράσεις, αλλά αυτό οδηγεί σε πολιτισμό; Οι άνθρωποι συμμετέχουν σε όλα αυτά, αλλά επηρεάζονται; Το ζήτημα είναι πόσο επιδρά κάτι, πόσο παρεμβαίνει. Στην εποχή του ο Κουν παρενέβη, ο Χατζιδάκις επίσης, ο Ελύτης και ο Σεφέρης παρενέβησαν, υπήρχαν νέοι τότε που διάβασαν ποιήματά τους, είδαν παραστάσεις τους, γοητεύτηκαν από αυτή τη μουσική και άλλαξε η ζωή τους. Σήμερα συμβαίνει ένας τεράστιος ακτιβισμός, όπως είναι ακτιβιστικά όλα. Όλοι δρούμε. Η τέχνη καταναλώνεται παρά δρα ουσιαστικά εσωτερικά.»

Άλλο «ακτιβισμός» και άλλο «καλλιτεχνική ζωή» μας τονίζει ο Στρατής Πασχάλης και είμαστε ίσως μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα μιας εποχής κατά την οποία συμβαίνουν καθημερινά αμέτρητες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, προβολές, ποικίλες παρουσίες, διαλέξεις, παρουσιάσεις καλλιτεχνικών δράσεων… Ακτιβισμός! Θα έλεγε εύκολα κανείς πως, όμοια κατάσταση, δεν υπήρξε στο παρελθόν. Όλα κινούνται καταναλωτικά. Μια υπερπαραγωγή συμβάντων, μαζί με εκδοτικά γεγονότα που πλημμύρισαν την επικράτεια. Καινούργιες εφημερίδες και περιοδικά μόδας, γαστρονομίας, αθλητισμού, έρχονται να προστεθούν και σε εκείνα τού θεάματος, με νέες τηλεοπτικές παραγωγές και κάποια σήριαλ κυρίως κωμωδίες, αλλά και πολλά επιδερμικά θεάματα σε στιλ survivor ή δήθεν μουσικά προγράμματα τύπου voice κ. λ. π., σε μια αγορά η οποία δεν μπορεί να σηκώσει όλο αυτό το τεράστιο βάρος τής παραγωγής νέων ποσοτήτων καλλιτεχνικού έργου, σε εισαγωγικά ή χωρίς εισαγωγικά, και πληροφοριακού όγκου, υλικού…
Ό,τι γεννιέται, ό,τι παράγεται, γίνεται με μοναδικό στόχο να καταναλωθεί πάραυτα. Οι νόμοι τής αγοράς τής δισκογραφίας, των αμέτρητων θεατρικών παραστάσεων, της κινηματογραφικής βιομηχανίας, της μόδας κ. λ. π., απαιτούν ακατάπαυστες παραγωγές νέων καλλιτεχνικών προϊόντων, έστω και αν τα τελευταία δεν διαθέτουν το απαραίτητο πολιτιστικό φορτίο που χρειάζεται ώστε να εισδύσει στο πνεύμα και στην ψυχή, όπως παλαιότερα, όταν υπήρχε ο μαγικός τρόπος τής επιρροής, της γοητείας τού λόγου, της μουσικής και της δημιουργικής αμεσότητας…

Άλλες εποχές. Το έχουμε πλέον εμπεδώσει. Είναι ακόμα δύσκολο να εμβαθύνει κανείς τόσο, ώστε να ανακαλύψει με ποιο «μαγικό τρόπο» ο Χατζιδάκις και ο Μίκης, εισχωρούσαν στο κατώφλι τής συνείδησης και στο πεδίο τής ψυχής μας, αράζοντας σε εσώτερες πνευματικές φωλιές που ευχαρίστως παραχωρούσαμε ηθελημένα ε μ ε ί ς… Μέσα σ’ αυτές τις φωλιές, φτιάχναμε τα δικά μας πνευματικά… τειχία, για να πορευτούμε και να αντέξουμε στην καθημερινότητα. Ο ποιητής Στρατής Πασχάλης, με τον λόγο του, υποστηρίζει πως σήμερα «η τέχνη καταναλώνεται, παρά δρα». Να το εκλάβουμε ως διαπίστωση και παρατήρηση που εξαντλεί τα όρια τής αυστηρότητας; Να πούμε πως κι αυτός ο ποιητής  είναι ένας από εκείνους τους νοσταλγούς εραστές τής τέχνης, ο οποίος επικοινωνεί με τον πολιτισμό και την ανθρώπινη ψυχή μιας άλλης εποχής;
Δεν υπάρχουν λίγοι τέτοιοι άνθρωποι σ’ αυτόν τον τόπο. Τους ονομάζουμε και «νοσταλγούς του ‘60». Εμφανίζονται από ‘κει που δεν το περιμένεις. Θαρρείς και βγαίνουν από τα έγκατα της γης για να ακούσουν αυτό που στερούνται καθημερινά μέσα από την καλλιτεχνική πραγματικότητα. Μια μουσική, ένα τραγούδι, έναν ευθύβολο ποιητικό λόγο…
Ο Στρατής Πασχάλης με την άποψή του, την οποία παρέθεσα, αμφισβητεί ουσιαστικά την αποτελεσματικότητα των σημερινών καλλιτεχνικών δράσεων-ακτιβισμών, θεωρώντας κοντολογίς πως οι τέχνες, σήμερα, δεν αφομοιώνονται από την κοινωνία και δεν οδηγούν το πνεύμα πέρα από το καταναλωτικό παιχνίδι…

Μου είναι δύσκολο να συμφωνήσω ή να διαφωνήσω. Η αποτελεσματικότητα μιας καλλιτεχνικής δράσης και η επίδραση που ασκούν τα πνευματικά έργα Λόγου και Τέχνης στην κοινωνία, φαίνονται μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Το γεγονός είναι πως, οι τόσες «ποσότητες» δράσεων και καλλιτεχνικού ακτιβισμού των τελευταίων σαράντα-τριάντα χρόνων, δεν μπόρεσαν να διαμορφώσουν μια πνευματική κοινωνία, αλλά αντίθετα, η καταναλωτική εποχή μας, οδήγησε τη χώρα σε μια γενική πολιτισμική οκνηρία, αν αναλογιστεί κανείς και τις συμπεριφορές τής ελληνικής κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα επιδόσεων…
Να που ένα μικρό απόσπασμα από τη συνέντευξη ενός σοβαρού στοχαστή-ποιητή, όπως ο Στρατής Πασχάλης, είναι ικανό να μας απασχολήσει γόνιμα.

Νότης Μαυρουδής

Posted in Uncategorized | Leave a comment